Το μεθύσι της χαράς
Το ΜΕΘΥΣΙ της ΧΑΡΑΣ. Στην κυριολεξία… Η ΑΕΚ ξεπέρασε ΟΛΕΣ τις δυσκολίες που συνάντησε στην Τουρκία. Που ΔΕΝ ήταν ΛΙΓΕΣ… Τις απουσίες με τις οποίες πήγε εκεί, το πρώτο ημίχρονο και το σκορ του, την καλή κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Σάμσουνσπορ (και αγωνιστικά και βαθμολογικά), την έδρα, τα όποια λάθη έκανε η ίδια η Ένωση (π.χ. αυτογκόλ του άρχοντα). ΟΛΑ!
ΚΑΙ έκανε το παιχνίδι της, ΚΑΙ έδειξε τις αρετές της, ΚΑΙ σκόραρε, ΚΑΙ σκόραρε ΞΑΝΑ, ΚΑΙ το κράτησε το αποτέλεσμα, και ΝΙΚΗΣΕ, ΚΑΙ κοιτάει τον επόμενο αγώνα από θέση ισχύος (αν και χρειάζεται ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ, γιατί όλα μπορούν να τιναχθούν στον αέρα, ΜΗΝ ξεχνάμε τη Σάμροκ…). Αν όλο αυτό που έπραξαν σα “ΣΤΥΓΕΡΟΙ (ποδοσφαιρικοί) ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ” στην Τουρκία οι παίκτες που χρησιμοποίησε ο Νίκολιτς δεν συνιστά ένα είδος ΠΛΕΟΝΑΖΟΥΣΑΣ ποδοσφαιρικής ΜΑΓΚΙΑΣ, τότε τι στο καλό συνιστά ρε παιδιά την έννοια της ποδοσφαιρικής μαγκιάς;
Εντάξει, ΠΡΟΣΓΕΙΩΜΕΝΟΙ (πρέπει να) είμαστε. Δεν νικήσαμε τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου, ούτε τη Φλαμένγκο στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Όμως, ποιος μας λέει πια πως η ΑΕΚ δεν θα είναι ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ απέναντι στην πλειοψηφία των ομάδων που θα μπορούσε εν δυνάμει να συναντήσει μπροστά της; Ειδικά στο φετινό UEFA Conference League. Αρκεί, βέβαια, να παίζει ΕΤΣΙ… Παρεμπιπτόντως, πολύ θα θέλαμε να δούμε ΤΙ ΨΑΡΙΑ θα ΠΙΑΣΕΙ μία ΑΕΚ στο πικ της απέναντι σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, αλλά ΑΡΓΟΥΝ αυτά. Προς το παρόν, ΕΥΡΩ ΑΕΚ και πάλι ΕΥΡΩ ΑΕΚ…
***********************
Οι ΜΝΗΜΕΣ, οι δικές μου…, πάνε πίσω στη σεζόν 2017-2018, τότε που η ΑΕΚ σε ΟΛΟΥΣ τους θεσμούς που συμμετείχε (εντός και εκτός συνόρων) τα πήγε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ. Στο πρωτάθλημα ΥΠΕΡΟΧΑ έως άψογα, στον Κύπελλο το ίδιο (ΜΕΧΡΙ να γίνει ο τελικός…), ενώ στην Ευρώπη ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΟΛΟΙ από το ματς με τη Μπριζ πως “φέτος κάτι καλό γίνεται εκεί στα Σπάτα”… Τότε, δηλαδή, που η Ένωση σε κέρδιζε με το αστείρευτο ΠΑΘΟΣ που έβγαζαν τα παιδιά του ΜΑΝΟΛΟ ΧΙΜΕΝΕΘ. Τότε που υπήρχε ένα ΜΕΤΑΛΛΟ ενίοτε και αξιοθαύμαστο, και σίγουρα ΣΠΑΝΙΟ για τα μέτρα της ΑΕΚ πολλών συνεχόμενων ετών. Τότε που έπαιζε εκτός έδρας η ομάδα με τη Ντιναμό Κιέβου και έλεγες από το 70ο λεπτό πως ΟΠΟΙΟ κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, την ΑΕΚ εκείνης της ημέρας την είχες βάλει ΗΔΗ στην καρδιά σου…
Ας γυρίσουμε, όμως, στο 2025, έστω και 20 περίπου μέρες πριν δώσει τη ΣΚΥΤΑΛΗ στο επόμενο έτος… Ήδη μέχρι τώρα η ΑΕΚ στην Ευρώπη έχει πετύχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ. Δίπλα στο (δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει επαρκώς για την ακριβή του ΑΞΙΑ) επίτευγμα των ΤΡΙΩΝ καλοκαιριών προκρίσεων, ήρθαν τα ΔΙΠΛΑ με Φιορεντίνα και με τους Τούρκους για να νοηματοδοτήσουν ξανά την ΟΜΟΡΦΗ να την ΑΚΟΥΣ (και να την ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙΣ στο ίδιο κείμενο) έννοια ΕΥΡΩ ΑΕΚ… Αυτά τα διπλά ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ είναι σπουδαία και με αρκετή δόση ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΧΡΟΙΑΣ, θα γίνουν ΑΞΙΟΜΝΗΜΟΝΕΥΤΑ στην περίπτωση που έρθει κάτι ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ στη συνέχεια του UEFA Conference League. Η ΑΕΚ στοχεύει σε κάτι τέτοιο, η ΑΕΚ δουλεύει από ότι φαίνεται για κάτι τέτοιο, θα ΚΡΙΘΟΥΝ όλα όμως ΜΕΣΑ στο γήπεδο στα κατάλληλα timing…
Στο σήμερα θα ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ακόμα και εκείνοι που δεν υποστηρίζουν την ΑΕΚ σε κάτι πολύ ΒΑΣΙΚΟ. Ανεξαρτήτως το τι θα γίνει στη ΣΥΝΕΧΕΙΑ… Γιατί σε κάθε χωροχρονική στιγμή τα συμπεράσματα προκύπτουν από τα ΓΕΓΟΝΟΤΑ που έχουν ήδη λάβει χώρα και όχι από ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ προβλέψεις ή εμπνευσμένες χαρτορίχτες… Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το βασικό που ανέφερα στην αρχή της παραγράφου; Μα, αυτό που βλέπουν εδώ και καιρό οι ΠΑΝΤΕΣ: η ΑΕΚ έχει ΠΕΙΣΕΙ πως είναι σε θέση να κάνει κάτι πολύ καλό. Γιατί το στάδιο του “κάτι καλό” το ΞΕΠΕΡΑΣΕ ήδη…
*****************************
ΥΓ. Σε γενικές γραμμές, στην Ευρώπη συναντάς διαφορετικά στυλ παιχνιδιού, από διαφορετικές σχολές ποδοσφαιρικής σκέψης, από ποικίλες παραστάσεις και από ομάδες που για να έχουν βγει σε ένα ευρωπαϊκό Κύπελλο είναι καλύτερες από τη συντριπτική πλειοψηφία των εγχώριων ανταγωνιστών τους… Επομένως, χρειάζεσαι προσαρμοστικότητα, οξύνοια και ικανότητα να καταλαβαίνεις τον κάθε αντίπαλο στο μέτρο του εφικτού κάθε φορά… Ο Νίκολιτς, μάλλον, γουστάρει τέτοια πράγματα πολύ… Και το κυριότερο; Είναι και αποδοτικός…
ΥΓ1. Κάθε καλή εμφάνιση φέρνει την επόμενη. Η ΑΕΚ στους τελευταίους αγώνες είναι σε θέση να κάνει αυτά που κάνει γιατί προηγήθηκαν όλα τα προηγούμενα. Η ικανότητα και η αυτοπεποίθηση, ένας ανίκητος συνδυασμός…, αποκτιούνται σταδιακά και πάνω στα γρασίδια… Έτσι, πλέον, οι καλές εμφανίσεις, το σωστό παίξιμο, η σωστή νοοτροπία, όλα τα σωστά και ωραία που βλέπουμε, έχουν γίνει υπόθεση αυτοματισμού… Τόσο απλά…
