Κορυφαίος ο Στρακόσια με μια απόκρουση παγκόσμια, αλλά κακή ΑΕΚ
Πάλι με Μάνταλο μέσα; Πάλι δυό σέντερ φορ; Αυτά πρωτοείπα όταν είδα την αρχική ενδεκάδα της ΑΕΚ. Ρε κάτι κωλύματα…Κι ομολογώ ότι έκανα λάθος όταν είδα το πρώτο πεντάλεπτο, στο οποίο η ομάδα ήταν καταιγιστική. Επανήλθα όμως στην πρώτη γνώμη μου όταν ο Αστέρας ισορρόπησε το παιχνίδι στο δεκάλεπτο και η ΑΕΚ περιορίσθηκε σε δευτερεύοντα ρόλο.
Και λογικά. Ποιος να πιέσει από τους βαρείς φορ τα αντίπαλα σέντερ μπακ; Ποιος να πιέσει στο κέντρο και ποιος να απελευθερώσει τον Πινέδα; Ο Μάνταλος; Φάγαμε λοιπόν μπόλικες φάσεις σε τακτικό παιχνίδι, που ευτυχώς ήταν εντελώς άστοχες, ενώ γλυτώσαμε κι από δυο αντεπιθέσεις στην οποίαν είχαμε αριθμητική μειοψηφία. Κι έτσι το παιχνίδι πήγε σε επικινδυνότητα την ώρα μάλιστα που έβλεπες ότι οργανωτικά ήμασταν πλέον κακοί.
Κορυφαίο έβλεπα τον Ρότα και τα δυό σέντερ μπακ μας. Κι ο Πινέδα μου φαινόταν ελαφρώς ανεβασμένος. Σκεφτόμουν το διάλειμμα και τις πιθανές αλλαγές αφού δεν χαιρόμουν το πώς παίζαμε, την ώρα που είχα κι αγωνία για την κατοχή της μπάλας από τον Αστέρα. Και ξαφνικά, ο χειρότερος της άμυνας Πήλιος, έκανε ένα κλέψιμο και μια κούρσα εβδομήντα μέτρων, και μετά από μια απλή πάσα του Βάργκα στον Γιόβιτς, είδαμε μια παγκόσμια γκολάρα. Γκολάρα killer καθαρού. Εκτός από το γκολ, είδαμε και μια απίθανη χαμένη ευκαιρία του Βάργκα, που θα μπορούσε να κλειδώσει την παράσταση.
Κακό λοιπόν ημιχρόνιο είδαμε. Όμως και πάλι η ρέντα βοήθησε και προηγηθήκαμε. Κάτι άλλο για το πρώτο μέρος, δεν υπάρχει αγωνιστικό. Κι ευτυχώς που τελείωσε έτσι σαν συνέχεια της μαγικής εικόνας της προηγούμενης Κυριακής. Μένει να δούμε κάποια βελτίωση στο δεύτερο μέρος…
Όχι μόνο βελτίωση δεν είδαμε, αλλά είδαμε κάτι που θύμισε τα πέρσι. Ένα ναυάγιο είδαμε και μια κάκιστη ομάδα, που όχι μόνο δεν μπορούσε να επιτεθεί αλλά ούτε και να απομακρύνει τη μπάλα από την περιοχή της. Ένα τσούρμο ηλίθιων, που έπαιξε με τη φωτιά και στην ουσία αγωνίστηκε σαν πολύ μικρή ομάδα, υπέρ βωμών και εστιών. Ακόμα και οι αλλαγές του Νίκολιτς δεν πρόσφεραν τίποτα κι ούτε έφεραν κάποια αλλαγή.
Κι αν δεν τα λέω καλά, δέστε την στατιστική. 70% κατοχή ο Αστέρας, ούτε θυμάμαι πόσες τελικές – εμείς κάναμε μία στο 80 -, ενώ κορυφαίος τελικά παίκτης μας ανεδείχθη ο Στρακόσια με μια απόκρουση παγκόσμια, ίδια με το γκολ του Γιόβιτς. Λίγο πιο πριν ο Αστέρας είχε χάσει μια άχαστη ευκαιρία, ενώ όλη η ομάδα ήταν για τα μπάζα με σαφέστατη ευθύνη του Νίκολιτς αλλά και των παικτών φυσικά. Σκέψου ότι στο δεύτερο μέρος ένας Λιούμπιτσιτς μόνο έτρεχε ενώ ο Πινέδα είχε μεταβληθεί σε στρουμφάκι προσπαθώντας να καλύψει τους πάντες και τα πάντα. Ειδικά αυτόν τον ανεκδιήγητο Μάριο.
Επομένως δεν έχουμε πάλι να πούμε κάτι για θέαμα ή για κάποιον συνδυασμό. Η ΑΕΚ έπαιξε σχεδόν μέσα στην περιοχή της κι έπαιξε μια μαζική και άναρχη άμυνα. Ήταν κωλόφαρδη και δεν εδικαιούτο τη νίκη. Κι είναι ντροπή για όλον αυτόν τον κόσμο που δεν σταμάτησε να φωνάζει την ώρα που το σκορ ήταν εύθραυστο. Ναι, την βρήκα τη λέξη : ΝΤΡΟΠΗ. Ίδια με τη ντροπή, που σε κενή εστία του αντιπάλου, ο Ελίασον θυμήθηκε να πέσει. Ρε ουστ κι ο Θεός βοηθός για την Κυριακή αν ξανακατέβει η ΑΕΚ με αυτό το σύστημα.
Τα συγχαρητήρια μας όλα πάνε στον Αστέρα. ΟΥΣΤ
