Με αποθέματα γλύκας και ικανοποίησης
Προστέθηκε την Κυριακή το βράδυ άλλο ένα ποδοσφαιρικό ματς που αποδεικνύει πόσο παράξενο μπορεί να γίνει κάποιες φορές το ποδόσφαιρο. Από οπαδικής άποψης το 4-0 της ΑΕΚ επί του Παναθηναϊκού έμεινε στην ιστορία. Τα συναισθήματα που γεννοβόλησε στους Ενωσίτες οπαδούς, ειδικά από το 2-0 κι ύστερα, επίσης… Όλοι οι Ενωσίτες βίωσαν ένα ανέλπιστο κρεσέντο, από τα πιο ωραία που μπορεί να προσδώσει ένας μεμονωμένος αγώνας που δεν κρίνει άμεσα έναν τίτλο… Ας τα αξιοποιήσει ο καθένας αυτά τα συναισθήματα για να αντιμετωπίσει τη δύσκολη για την ΑΕΚ συνέχεια έχοντας αποθέματα γλύκας και ικανοποίησης…
*******
Πολλοί θα πουν, όμως, πως το τελικό αποτέλεσμα παραείναι βαρύ για τους φιλοξενούμενους. Ίσως ναι, αλλά και ίσως όχι… Από το να ψάχνουμε τέτοια ίσως είναι προτιμότερο, και με μεγαλύτερη αξία χρήσης, το να βρούμε το γιατί το ματς πήγε έτσι όπως πήγε… Γιατί, λοιπόν, νίκησε η ΑΕΚ; Το πρώτο βασικό ερώτημα είναι αυτό. Αμέσως μετά έρχεται το γιατί το σκορ πήγε στο 4-0… Γιατί το σκορ πήγε εκεί που πήγε, επειδή η Ένωση έπαιξε όπως έπρεπε για να νικήσει…
Φαινομενικά νίκησε, γιατί είχε έναν σκόρερ διεθνούς κλάσης στις τάξεις της (μη δοκιμάσουν πολλοί να κάνουν αυτό που έκανε ο Γιόβιτς στο 1-0 γιατί θα προκύψουν… τραυματισμοί…), γιατί ο Παναθηναϊκός υστερούσε σε βασικά (και άκρως κρίσιμα) στοιχεία του παιχνιδιού του (επιθετικά στο καλό του πρώτο ημίχρονο, αμυντικά στο απαράδεκτο για αυτόν και την αξιοσύνη του δεύτερο ημίχρονο)…
Επί της ουσίας, η ΑΕΚ νίκησε γιατί: δεν επηρεάστηκε από την ήττα από τον ΟΦΗ (και την απώλεια ενός ακόμα εγχώριου τίτλου…), γιατί έκανε το δικό της παιχνίδι με προσήλωση, σχέδιο και πάθος, γιατί ανέδειξε (σταδιακά ολοένα και περισσότερο) τα τρωτά των “πράσινων” με έξυπνο τρόπο, γιατί απέδειξε πως η σωστή διαχείριση ενός αγώνα και από έναν προπονητή, και από τους παίκτες, και από τη διοίκηση…, είναι ο κατάλληλος (σχεδόν ανίκητος…) συνδυασμός. Που μπορεί και να ανατρέψει άρδην προγενέστερα δεδομένα. Γιατί πριν ξεκινήσει ο αγώνας εκείνη την προχωρημένη ώρα της 18ης Ιανουαρίου 2026, η ΑΕΚ φαινόταν να είναι σε μία ορατή από όλους αγωνιστική δυσλειτουργία, και ο Παναθηναϊκός σε σχετικά καλή κατάσταση.
Από το πρώτο μισάωρο του ματς, παρότι με εξαίρεση το γκολ στο 1-0, δεν έβγαιναν δημιουργικά οι φάσεις όπως θα τις ήθελε ο Νίκολιτς, οι παίκτες των “κιτρινόμαυρων” μάρκαραν με σοβαρότητα, προσπαθούσαν να πιέσουν με έντονο τρόπο τον κάθε αντίπαλο παίκτη που είχε τη μπάλα, ενώ όταν οι “πράσινοι” αποκτούσαν πρόσκαιρο πλεονέκτημα σε κάποια ανύποπτη στιγμή έσπευδαν να καλύψουν το χάντικαπ με σθένος… Η ΑΕΚ ψαχνόταν, αλλά το έκανε με μπούσουλα… Και αφού είχε και στις τάξεις της “κλάση Γιόβιτς” το έκανε και με καλύτερη ψυχολογία από τους “πράσινους”…
*******
Η ΑΕΚ έπαιξε (πολύ) έξυπνα, νίκησε με σκορ ευρύ, αλλά πλέον πρέπει να σκέφτεται αυτό που ξέρουν όλοι όσοι ασχολούνται με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πως καμία νίκη δεν διασφαλίζει την επόμενη. Αλλά, κάθε επόμενη έρχεται πιο εύκολα αν έχεις μάθει να αξιοποιείς τα διδάγματα των προηγούμενων αγώνων. Στην Τρίπολη η ΑΕΚ ή θα επιβεβαιώσει αυτά που λέει το κυριακάτικο 4-0 για την ίδια, ή θα πρέπει να βρει λύσεις σε επιτακτικά και πιεστικά ζητούμενα που θα τροφοδοτήσουν αμφιβολίες… Και μάλιστα όχι στο καλύτερο δυνατό timing. Γιατί αυτές τις εβδομάδες σμιλεύεται ο χαρακτήρας που θα δώσει τις μάχες για το τι θα κάνει στο τέλος σε Super League 1 και UEFA Conference League…
Σίγουρα η εικόνα της Ένωσης απέναντι στον Παναθηναϊκό ακύρωσε κάποια (και) δικά μου πορίσματα για τη γενικότερη κατάσταση της Ένωσης μέσα στον Ιανουάριο του 2026. Για αυτό καλό είναι να ξέρουμε από πριν πως το ποδόσφαιρο όσο προβλέψιμο είναι κάποιες φορές, άλλα τόσο απρόβλεπτο γίνεται και “πετάει στον κουβά” ακόμα και τις πιο ορθολογικές προεκτιμήσεις…
Αυτό που, όμως, αποδείχτηκε περίτρανα απέναντι στην ομάδα του Μπενίτεθ ήταν πως το κλειδί στο συγκεκριμένο ματς θα ήταν το μυαλό. Δηλαδή, η νοητική διαχείριση από τον Νίκολιτς και τους ποδοσφαιριστές του. Εκεί πήραν όλοι “Άριστα 10”. Βασικό αίτιο για αυτό δεν ήταν μονάχα η συνολική ψυχοπνευματική προετοιμασία που μεσολάβησε από την κατραπακιά με τον ΟΦΗ μέχρι να ξεκινήσει το αθηναϊκό ντέρμπι. Έπαιξε ρόλο, και μάλλον πολύ σπουδαίο, και η “τεχνοτροπία” και το είδος της παρουσίας του κόσμου της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ένα κρύο (θερμοκρασιακά) βράδυ μετατράπηκε σε ηφαίστειο χαράς… Οι Ενωσίτες άφησαν στην άκρη τα όποια δυσάρεστα είχαν στο μυαλό τους για την ομάδα, φώναζαν και στήριζαν έχοντας μεγάλο απόθεμα ικανοποίησης από το διάστημα Νοέμβρης 2025-Δεκέμβρης 2025, και κυρίως εμφανίστηκαν στις κερκίδες αποφασισμένοι να “σπρώξουν” την ομάδα στη νίκη επί ενός παραδοσιακά μεγάλου αντιπάλου της ΑΕΚ…
Με απλά λόγια; Η ομάδα του Νίκολιτς πρόσφερε στον κόσμο πολλά καλά πράγματα τους προηγούμενους μήνες και ο κόσμος της το ανταπέδωσε την Κυριακή. Έτσι πάνε αυτά. Αυτός ο συνδυασμός είναι κλειδί για κάθε καλό αγωνιστικό επίτευγμα. Η Ένωση φέτος έχει ξανά (μετά από λίγο καιρό περίεργων καταστάσεων…) τον κόσμο της δίπλα της, με τον τρόπο που πρέπει. Ας το αξιοποιήσει και αυτό το (υπέρ) της στοιχείο…
Την Κυριακή το βράδυ η Νέα Φιλαδέλφεια κόχλαζε και αυτό έκανε το άναμμα της (ποδοσφαιρικής) μηχανής της ομάδας πιο γρήγορο (και στην κατάλληλη θερμοκρασία…). Γιατί όταν μπαίνεις στο γήπεδο έτοιμος να παίξεις καλά και σε βοηθάει και η κερκίδα, συνήθως παίζεις πολύ καλά… Όταν δεν παίζεις καλά, ό,τι κι αν κάνει η κερκίδα δεν πιάνει, μέχρι που παρασύρεται και αυτή και “δεν παίζει καλά”… Ή παίζει μπάλα εναντίον σου…
*******
Θέλω να πω δύο λόγια για τον Παναθηναϊκό. Δεν είναι κακό πού και πού να ρίχνουμε και μία ματιά στους άλλους, με πιο ολιστική προσέγγιση… Και αυτό γιατί το 4-0 της Κυριακής είναι ένα ισχυρό σοκ για αυτούς, που ωθεί σε γενικότερες σκέψεις και δεν περιορίζει μονάχα στα γιατί της συγκεκριμένης βαριάς ήττας… Η μεγάλη παγίδα στην οποία πέφτουν οι περισσότεροι άνθρωποι που νοιάζονται και θέλουν το καλό του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού είναι πως τα βάφουν μαύρα στις (πρωτοφανείς πολλές στραβές που βιώνει εδώ και πολλά χρόνια), και υπερενθουσιάζονται βιαστικά στα πρώτα καλά δείγματα. Ενώ στην ουσία από την ομάδα αυτή λείπει η σταθερότητα. Είναι ικανή για δύο εντελώς διαφορετικές εικόνες, ακόμα και από ημίχρονο σε ημίχρονο… Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει παίκτες καλούς (κάποιοι είναι και πολύ καλοί μάλιστα…), ούτε όμως και πως κάνουν όλοι για το ρόστερ του (αν έχει φιλοδοξίες για κάτι πολύ καλό). Ειδικά στην άμυνα, η ενίσχυση είναι εξίσου αδήριτη ανάγκη με την τροφή και το νερό…
Μου θυμίζει αυτή η κατάσταση π.χ. την ΑΕΚ στο διάστημα 2008-2012. Τότε εμείς στεκόμασταν περισσότερο στα όποια καλά, που όμως δεν έφταναν, ενώ χειριζόμασταν τα όποια στραβά έτσι ώστε να ακυρώνουμε τις δυνατότητες των όποιων (υπαρκτών) θετικών στοιχείων να οδηγήσουν σε σταθερή καλή εικόνα (τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη υψηλών στόχων). Η σοβαρότητα και η σταθερότητα μαζί, συνιστούν την πλέον απαραίτητη βάση για να αξιοποιηθούν οι μονάδες και οι όποιες συλλογικές αρετές. Ας θυμηθούν οι παλιότεροι Ενωσίτες π.χ. την ΑΕΚ μέχρι το καλοκαίρι του 2001 και το πώς αμέσως μετά με την πρόσληψη του Σάντος φάνηκε η διαφορά στη σοβαρότητα και στο στιβαρό στήσιμο. Και κυρίως τη σεζόν 2004-2005 που αγγίχθηκε ο τίτλος με ένα ρόστερ σχεδόν ανάγκης (για τα τότε δεδομένα…). Ο Παναθηναϊκός για μένα δεν μπορεί να αξιοποιήσει τα όποια θετικά έχει, γιατί δεν έχει φροντίσει να φτιάξει αγωνιστικά θεμέλια (σωστή νοοτροπία, καλοδουλεμένη σωματική κατάσταση, σφιχτή αμυντική λειτουργία). Για αυτό και όταν στράβωσε το ματς εντελώς μετά το δεύτερο γκολ του Γιόβιτς, όλα για αυτόν τελείωσαν.
Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τον Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ από την αρχή της πρώτης του θητείας (άλλο πράγμα οι κατά καιρούς δηλώσεις του για την Ένωση, και άλλο η προπονητική του ικανότητα…), αλλά ΚΥΡΙΩΣ σε αντίθεση με τον Μάρκο Νίκολιτς, που πρώτα φρόντισαν να αποκτηθούν βάσεις και μετά να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την ποιοτική αναβάθμιση. Και όσον αφορά στα δικά μας, που μας ενδιαφέρουν πιο πολύ, για τη δημιουργία ενός συνόλου που θα απελευθερώσει τις μονάδες. Για μία ΑΕΚ που λειτουργεί στην εντέλεια, έτσι ώστε να επιτρέπει στον Λάζαρο Ρότα να παίζει σαν μπαλαδόρος… Το γεγονός πως ο Νίκολιτς έβαλε τόσο γρήγορα τη σφραγίδα του σημαίνει ικανότητα.
Τον έβλεπα προχτές βράδυ σε ένα βίντεο στο you tube. Και σκεφτόμουν πολλά πιθανά επαγγέλματα στα οποία ο Σέρβος προπονητής της ΑΕΚ θα μπορούσε να διακριθεί… Αυτό λέει πολλά… Ριμπάλτα, μάλλον, ξέρεις να διαλέγεις προπονητές… Νέτα σκέτα…
