Το παράπονό μας ήταν η έλλειψη πίστης και η νωθρότητα των παικτών

Δύσκολο παιχνίδι ήταν, που έγινε δυσκολότερο από την αγωνιστική αποχή κι από την κακή απόδοση της ομάδας μας. Σε μια αποχή στην οποίαν είχε συμμετοχή κι ο προπονητής μας, που μάλλον λόγω του κρύου, είχε παγώσει το μυαλό του. Εγώ, όλα ή σχεδόν όλα, τα έβλεπα λάθος. Με αμέριστες δικαιολογίες, αφού στην Ελλάδα είμαστε.

Η αρχική ενδεκάδα ήταν καλή. Δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο. Το παράπονο μας ήταν η έλλειψη πίστης και φυσικά η νωθρότητα που έδειξαν οι παίκτες μας. Είτε στην διάθεση επίθεσης, είτε στο να εξαφανίσουν τη μπάλα. Και να τους κάνει το χατίρι η τύχη. Διότι το γκολ με το οποίο προηγηθήκαμε ήταν τυχαίο και δεν μας προσέφερε τίποτα. Στον τομέα της αφύπνισης εννοώ. Και να τους κάνει το χατίρι και η στατιστική. Διότι η κατοχή της μπάλας που είχαμε στο πρώτο μέρος, ήταν απλά για να έχουμε να λέμε. Εγώ εκτός από το γκολ, δεν θυμάμαι ουσιαστική τελική.

Στο δεύτερο μέρος, που περίμενα την ΑΕΚ ανατζουτζουρωμένη, είδα τον αντίπαλο καλύτερο μέσα στο γήπεδο. Σίγουρα ισορρόπησε την κατοχή και σίγουρα δημιούργησε πολύ πιο απειλητικές καταστάσεις για να πάρει τη νίκη. Που θα την είχε πάρει αν διαιτητής ήταν Έλληνας. Μιλάω για τη φάση του δεύτερου γκολ, που βρέθηκε το φάουλ στον Μάριο. Η ΑΕΚ εξακολουθούσε να είναι απαράδεκτη τόσο στην αμυντική της λειτουργία, όσο και στην επιθετική της τακτική. Και μην ασχολείστε με τις δυο ευκαιρίες στο τέλος. Θα ήταν κλέψιμο του αποτελέσματος καθαρά. Που όχι, ρε φίλε. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς, η κανονική ΑΕΚ μας, δεν θέλουμε να κλέβει αποτελέσματα. Ειδικά όταν παίζει με πιο αδύνατους αντιπάλους, που μοχθούν για κάποιον βαθμό. Και ο νοών νοείτω.

Τι να την κάνω την κατοχή στο πρώτο μέρος; Σα να πιάνεις μύδια τζούφια. Το κέντρο ήταν της πλάκας. Ειδικά αυτός ο Μάριο, δεν καταλαβαίνω γιατί παίζει. Πολύ κοντά του ήταν κι ο Πινέδα, που δεν ήξερε από πού φυσάει ο αέρας. Εκεί χτύπησε κι ο Άρης. Και τι έκανε ο Νίκολιτς; Έβαλε ένα σκουφί, κι αντί να ξεμπλοκάρει το παιχνίδι από τα άκρα, επέμενε στον άξονα κι απλά έχανε αγωνιστικά λεπτά. Διότι αγαπητέ, όταν οι γνήσιοι επαγγελματίες είναι σε κατάσταση διακοπών, φαντάσου σε τι φάση είναι ο Μάνταλος. Που τον έβαλε για να σώσει την κατάσταση. Βγαίνει ο Πινέδα και μπαίνει ο Μάνταλος; Έλεος μίνιμουμ. Και πάλι καλά που είχαμε, ειδικά στο δεύτερο μέρος, τον Μαρίν.

Σε μια ημέρα, που είχαμε με διαφορά καλύτερους, τον Πήλιο και τον Λιούμπισιτς. Που τον έβγαλε έξω. Χωρίς όμως να δώσει εντολές για τα άκρα. Σα να έβλεπα έναν τσαλακωμένο ρόμβο, μια ενδεκάδα βουτυράτη και μια αστάθεια στην απόφαση, τι θέλω να παίξω. Μπερδεμένα όλα και δεν αναφέρομαι και στην κρίση πανικού που έπαθε ο Στρακόσα στο γκολ της ισοφάρισης. Ήταν πολλές οι απειλές και πιο πριν. Και δόξα τω Θεώ, που είχαμε σήμερα και το κεντρικό δίδυμο σε καταπληκτική ημέρα. Είναι τρομερό να κινδυνεύεις από έναν αντίπαλο, που μπήκε στο γήπεδο για να παίξει πούλμαν και να μην χάσει.

Κρίμα για χθες. Χωρίς φυσικά να μεμψιμοιρούμε. Η ισοπαλία είναι μέσα στα αποτελέσματα και μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι που την πήραμε. Πρώτον διότι είμαστε καινούργια ομάδα και δεύτερον διότι δεν παίξαμε καλά. Κι είναι χαστουκάκι προειδοποίησης αλλά και εγρήγορσης για αργότερα, ότι δεν ψάχνουμε μόνο ένα χαφ αλλά τουλάχιστον δύο. Φυσικά δεν μιλάω για τώρα, για το δεύτερο. Και δεν είναι γκέλα. Είναι μια δύσκολη έδρα, που με κακή απόδοση, πήρες έναν βαθμό. Χωρίς να σε απομακρύνει από τους στόχους σου. Και που δεν φέρνει τριγμούς η αμφισβητήσεις. Ειδικά όταν το μυαλό σου είναι στους κουραμπιέδες, τι σώβρακα φόρεσε η γυναίκα σου στις γυμνές φωτογραφίσεις κι όταν περιμένεις από έναν άνθρωπο που ήρθε προχτές να σε σώσει. Το ναυάγιο είναι πρωτίστως του Νίκολιτς αλλά δεν πειράζει. Αρκεί να μείνει εδώ….