Μπαίνουμε στην τελική ευθεία

Βράδυ Κυριακής 22 Φεβρουαρίου: Και αν δεν είχε κόσμο μέσα στο γήπεδο ελέω τιμωρίας, η ΑΕΚ έπαιξε όπως θα έπαιζε κι αν είχε… Και έκανε άλλο ένα βήμα. Βήμα προς τα πού; Προς την εδραίωση της στιβαρής (σε σύσσωμη πια την πιάτσα) πεποίθησης πως είναι διεκδικήτρια του φετινού τίτλου; Όχι, αυτό το στάδιο το έχει ξεπεράσει εδώ και κάποιες εβδομάδες. Έκανε, λοιπόν, βήμα προς την κατάκτηση του τίτλου… Μικρό, ελάχιστο, αλλά απαραίτητο. Γιατί αν σε κάθε βήμα κάνει τα σωστά, τότε στο τέλος θα γίνει κάτι πολύ καλό…

Aυτή η νίκη (επί του Λεβαδειακού) δεν είναι μία απλή εντός έδρας νίκη τριών βαθμών στο σακούλι. Είναι μία ακόμα σημαντική επιτυχία της Ένωσης γιατί νίκησε με εύρος στο σκορ μία ομάδα που δυσκόλεψε μέχρι τώρα τους πάντες (και την ίδια την ΑΕΚ στον πρώτο γύρο…), είναι η καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, και όλοι μιλάνε για αυτήν με πολύ καλά λόγια (ειδικά μέχρι τον αποκλεισμό στον ημιτελικό του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ…). Άλλο ένα 4-0 λοιπόν, και πλέον το τιμόνι της φετινής Super League 1 κρατιέται από “κιτρινόμαυρα χέρια”… Ολοένα και πιο δυνατά… Αλλά, το ξέρουμε καλά, δεν χρειάζεται σε τέτοιες περιστάσεις μόνο δύναμη αλλά και τρόπος… Φαίνεται πως κάτι σχετικό έχει στο νου του ο Σέρβος προπονητής της Ένωσης…

*****

Πλέον πρέπει να το πάρουμε όλοι χαμπάρι: έμειναν δέκα αγώνες. Δηλαδή, μπαίνουμε στην τελική ευθεία… Τόσο απλά. Άρα, κάθε νίκη είναι βήμα τίτλου, κάθε απώλεια βαθμών δεν είναι ένα απλό καμπανάκι για αλλαγή πορείας και βελτίωσης της απόδοσης. Θα είναι πια (αρκετά κρίσιμο…) βήμα πίσω, σε σχέση με τους ανταγωνιστές. Βέβαια, αυτή την αγωνιστική ήταν ο ΠΑΟΚ εκείνος που “χτυπήθηκε” από “τυφώνα γκέλας” και έχασε βαθμούς… Η ΑΕΚ πρέπει να είναι διπλά και τριπλά προσεχτική πια, γιατί έτσι αρμόζει στην πρωτοπόρο στη βαθμολογία ομάδα. Προσεχτική, όπως ήταν με τον Λεβαδειακό.

Τι σημαίνει, όμως, πρακτικά αυτό το να είναι προσεχτική; Γιατί δεν αρκεί να μένουμε στις λέξεις δίχως πρακτικές αναγωγές. Προσεχτική σημαίνει δύο πράγματα: να είναι συγκεντρωμένη και να κάνει το παιχνίδι της όπως έχει δείξει μέχρι τώρα. Αν, δηλαδή, η ΑΕΚ διατηρήσει την εικόνα που δείχνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, μπορεί να βγει πρώτη. Φυσικά, θα χρειαστεί να βρει αντίδοτα και σε προβλήματα (μικρά ή μεγάλα) και στις όποιες (προφανώς αναπόφευκτες, έστω και λίγες…) απώλειες βαθμών κάνει (πάθει για την ακρίβεια…) από εδώ και πέρα… Δεν υπάρχει κανένα ιδιαίτερο μυστικό ή κάποια μαγική συνταγή. Παρά μονάχα μία (δεδομένα) καλή ομάδα να συνεχίσει να είναι καλή. Το πιο απλό και πιο δύσκολο συνάμα πράγμα στο ποδόσφαιρο. Όμως, όταν είμαστε πλέον κοντά στο Μάρτιο και έχουμε τόσο επαρκές δείγμα από τη φετινή ΑΕΚ, το μέλλον δεν μας αγχώνει, αλλά είναι για εμάς τους Ενωσίτες στόχος… Μπορούν προς το παρόν να πουν το ίδιο και στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη;

******

Απέναντι στην ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου, την Κυριακή το βράδυ, η Ένωση ευτύχησε να προηγηθεί νωρίς. Όχι από τύχη, αλλά από τη δουλειά και την ισχύ που έχει αποκτήσει στις στημένες φάσεις. Αυτό διευκόλυνε σχεδόν ολικά το έργο στον τομέα άγχος. Αλλά, με την καλή υστεροφημία που έχει ήδη δημιουργήσει η ομάδα του Νίκολιτς φέτος (ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της σεζόν…) έχει καταφέρει το εξής: είμαστε σίγουροι πια πως η ομάδα θα έπαιζε ήρεμα και με τον τρόπο που ξέρει, ακόμα και αν δεν γινόταν τόσο νωρίς το 1-0… Όπως π.χ. λίγο καιρό πριν στις “κιτρινόμαυρες” εντός και εκτός γηπέδου Σέρρες…

Προχωρημένο αρκετά στάδιο της σεζόν, και η ΑΕΚ παίζει πλέον στον αυτόματο. Όπως κάνουν οι καλοδουλεμένες ομάδες. Οι μονάδες ξέρουν τι θέλουν και κυρίως πώς θα το πάρουν, το σύνολο έχει συνοχή και λειτουργεί ως μία ενιαία παραγωγική και αποτελεσματική μονάδα, η μνήμη πάει κατευθείαν στις θετικές στιγμές και συνήθειες του πρόσφατου παρελθόντος, οι αντίπαλοι γνωρίζουν πλέον πως αν η ΑΕΚ είναι σε καλή μέρα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα έως ακατόρθωτα για αυτούς… Μία υποψήφια πρωταθλήτρια καταγράφει και αφήνει το στίγμα της στα σημεία από τα οποία χρειάζεται να περάσει μέχρι την τελική δόξα (αν στο τέλος τα καταφέρει)…

Η διαχείριση της σεζόν από το τεχνικό επιτελείο μοιάζει μαεστρική. Πρώτος (χρονικά) στόχος, ήταν το να μπουν βάσεις από την αρχή και να έρθει και η πρόκριση στους ομίλους του UEFA Conference League. Επετεύχθη στο απόλυτο. Ύστερα, όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες στον καιρό του εξαναγκαστικού κατεβάσματος του ρυθμού. Επετεύχθη. Μετά, το πόδι στο γκάζι για νέα ευρωπαϊκή πρόκριση και όσο το δυνατόν πιο κοντά στην εγχώρια κορυφή. Επετεύχθη και αυτό. Επόμενη στόχευση, να μείνει η ομάδα κοντά σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ όταν ξανακατέβασε ρυθμούς, καθώς και να προχωρήσει στο Κύπελλο. Αν εξαιρέσουμε το Κύπελλο (την πιο μεγάλη αποτυχία της σεζόν για τους “κιτρινόμαυρους”), στο πρωτάθλημα όχι απλά η ΑΕΚ έμεινε στην κορυφή, αλλά οδηγεί την κούρσα και (απ)έδειξε στα δύο ντέρμπι πως διεκδικεί στα ίσια τον τίτλο. Τι άλλο θέλουμε, ρε σεις;

******

Τον Ιανουάριο η ΑΕΚ μπήκε με σβηστές τις μηχανές. Σταδιακά ανέβαζε ρυθμούς. Κατάφερε το διάστημα της “ήπια προσαρμογής” να μην έχει απώλειες σημαντικές. Έτσι τώρα που η ίδια ανέβασε στροφές, και ίσως έχει και υπαρκτά περιθώρια για ακόμα παραπάνω…, εκμεταλλεύεται τα στραβοπατήματα των άλλων. Και όσο οι άλλοι αισθάνονται την πίεση της ΑΕΚ, τόσο θα χαλάει το μυαλό τους. Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις πως π.χ. με μία ισοπαλία σου δεν τρέχει κάτι, και άλλο να ξέρεις πως αν τη φέρεις η ΑΕΚ μπορεί να σου πάρει απόσταση στη βαθμολογία που δεν καλύπτεται σε ένα ματς. Αυτές δεν είναι αριθμητικές λεπτομέρειες, αλλά ουσιαστικές παράμετροι που επηρεάζουν στον πρωταθλητισμό περισσότερο από όσο μας φαίνεται εμάς που δεν είμαστε μέλη σε ένα αγωνιστικό τμήμα. Γιατί εξαναγκάζουν τους προπονητές σε βεβιασμένες και λανθασμένες αποφάσεις…

Το πλέον κομβικό σημείο είναι ο βαθμός επίδρασης από την όποια επιβάρυνση θα δημιουργήσει στην ΑΕΚ η επανέναρξη των (απαιτητικότατων πια…) ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων. Υπάρχει στην περίπτωση αυτή ο αντίλογος πως τότε ο ρυθμός της ομάδας θα είναι τέτοιος που θα επιτρέπει να ανταποκριθεί σε πρωτάθλημα και Ευρώπη ταυτόχρονα. Όπως έκανε το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο. Όταν έπεισε και τον εαυτό της, και τους οπαδούς της, και τους υπόλοιπους ποδοσφαιρανθρώπους, πως και προπονητή βρήκε και καλή ομάδα είναι και σοβαρούς στόχους μπορεί να βάλει… Όμως, αυτά μένει να τα δούμε στην πράξη. Το γεγονός πάντως πως το έκανε μία φορά είναι εχέγγυο στη δική μου κρίση πως μπορεί να το επαναλάβει…

Eδώ που έφτασαν τα πράγματα δεν χωράει θεωρία. Ό,τι κουνιέται παίζεται και ό,τι μένει ακίνητο πάλι παίζεται, για να παραφράσω κάπως αδόκιμα ένα παλιό σύνθημα γκραφιτάδων στη δεκαετία του 1990 (που έκανε λόγο για το τι βάφεται και τι όχι…). Με απλά λόγια; Μπαίνει σε κάθε ματς η ομάδα για να παίξει ποδόσφαιρο σωστά και με κέφι, έχοντας αποκλειστικά και μόνο το νου της σε αυτό. Και να κάνει αυτά που ξέρει και μπορεί. Και τότε όλα θα είναι ανοιχτά για την ίδια για μία ευχάριστη ολοκλήρωση της σεζόν… Για τη μετατροπή εκ νέου της περιοχής της Νέας Φιλαδέλφειας σε εστία χαράς και πανηγυρισμών.. Δεν ξέρουμε αν θα γίνει τελικά κάτι τέτοιο, αλλά τέλη Φλεβάρη ξέρουμε πολύ καλά πως μπορεί να γίνει… Και αυτό αρκεί προς ώρας… Η ίδια η ΑΕΚ μας έδωσε νόημα στη σεζόν και εμείς απλά ακολουθούμε…