Όλη η ιστορία ήταν το ανέβασμα του Μαρίν αλλά και οι αλλαγές του Νίκολιτς
Το πρώτο μέρος ήταν μια κακοποίηση του ποδοσφαίρου. Ο αντίπαλος έστησε ένα απέραντο πούλμαν στην περιοχή του και η ΑΕΚ άρχισε να βράζει μέσα στο ζουμί της. Νωθρή, φλύαρη και βαριεστημένη. Και ιδιαίτερα αργή. Στριφογύριζε τη μπάλα είτε στο κέντρο είτε έξω από την αντίπαλη περιοχή χωρίς να μπορεί να απειλήσει το πούλμαν. Μάλιστα κατάφερε και να απειληθεί σοβαρά σε ένα λάθος γύρισμα του Ρότα αλλά ο Στρακόσα κράτησε το μηδέν παθητικό.
Είχαμε καιρό να δούμε τόσο κακό ημιχρόνιο. Οι Μαρίν και Πινέδα ήταν εγκλωβισμένοι στα μαρκαρίσματα, ενώ μπροστά μόνο ο Κοϊτά φαινόταν κάπως δραστήριος και τολμούσε το ένας προς έναν. Όλοι οι άλλοι είχαν πιαστεί στα δίχτυα της πεντάδας στην άμυνα του αντιπάλου, κάτι που διευκόλυνε ιδιαίτερα και η εντολή του Νίκολιτς που ζητούσε από τους εναλλάξ ακραίους μας να αφήνουν τα πλάγια και να συγκλίνουν προς τον άξονα.
Οπότε ναι μεν είχαμε ένα μονότερμα αλλά εντελώς ανούσιο. Σαν να προσπαθούσαν να περάσουν έναν ελέφαντα από το μάτι της βελόνας. Κάποιες σέντρες που επιχειρήθηκαν προς τον Βάργκα, είτε ήταν άστοχες είτε κόπηκαν από τα αντίπαλα σέντερ μπακ. Γενικώς η ΑΕΚ μας χάρισε μια σούπα νερόβραστη κι αηδιαστική. Και να πεις ότι δεν ήταν προειδοποιημένη; Με τον τελευταίο έπαιζε και με τόσο κόσμο στο πλευρό της. Κι ήταν χάλια μαύρα. Για πολλές κλωτσιές και μπάτσους.
Στο δεύτερο μέρος είχαμε την πολυπόθητη και πολυαναμένομενη αλλαγή του σκηνικού. Η ΑΕΚ μπήκε με μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποφασιστικότητα. Σε αυτήν την βελτίωση βοήθησε πολύ το γκολ που πέτυχε ο Βάργκα σχετικά νωρίς. Αυτό ξεκλείδωσε το πούλμαν αλλά έριξε και την ψυχολογία του αντιπάλου. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την κούραση που έβγαλε ο υποβιβασμένος πλέον Πανσερραϊκός, μπορούμε να εξηγήσουμε και το τελικό μαγικό σκορ.
Παικτικά όλη η ιστορία ήταν το ανέβασμα του Μαρίν αλλά και οι αλλαγές του Νίκολιτς. Ο Γκατσίνοβιτς έδωσε πνοή στο πρεσάρισμα αντί του αρνητικού Ελίασον, ενώ ο Μάνταλος καταλάβαινε πιο καλά από τον Πινέδα τι έπρεπε να κάνει. Η ομάδα ανέβηκε, δεν κινδύνεψε καθόλου πίσω και πλέον ό,τι της κατέβαινε στο κεφάλι, της έπιανε και στο πόδι. Σκέψου ότι φαινόντουσαν και καλοί οι Πήλιος κι ο Μάριο. Σκέψου ότι έβαλε γκολ μέχρι κι ο Γκρούγιτς. Φυσικά ο κορυφαίος ήταν ο Κοϊτά είτε σαν εξτρέμ στο πρώτο μέρος, είτε σαν δεύτερος φορ. Άλλωστε σε αυτόν οφείλουμε και το κλείδωμα του παιχνιδιού, με το πέναλτυ που κέρδισε στη νέα του θέση αντί του κάκιστου και χθες Ζίνι.
Είχαμε λοιπόν μια ευτυχή κατάληξη σε μια υποχρεωτική νίκη. Ελπίζω να μην κρυφτούν οι υπεύθυνοι πίσω από το σκορ και να προσπαθήσουν να δουλέψουν πιο σοβαρά εν όψει της συνέχειας, που είναι δύσκολη. Όταν κερδίζεις τον τελευταίο, που μάλιστα έκανε μια άστοχη τελική στις καθυστερήσεις, δεν μπορείς να μιλάς για κάποιο ανδραγάθημα. Πρέπει να δεις τι διάολο έφταιγε όταν η μπάλα έκαιγε και η ομάδα θύμιζε γκρουπ παλαιμάχων. Όταν ο αντίπαλος πέταξε λευκή πετσέτα κι εσύ έβαζες τα γκολ, δεν αλλάζει την συνολική εικόνα. Σε ένα παιχνίδι που ήταν ένα διαρκές σπάσιμο νεύρων με τους τραυματισμούς και τις διαιτητικές καθυστερήσεις. Χωρίς ρυθμό και με παίκτες πιο πολύ περπατούσαν παρά έτρεχαν.
Υγ. Ο Τζήλος δεν πήγε άσχημα μεν αλλά τις κρίσιμες φάσεις τις έχασε δε. Ο Φωτιάς φάνηκε να ψάχνει πολύ την ακύρωση του πρώτου γκολ αλλά στο πέναλτυ έσωσε τον Τζήλο.
