Έστειλε ηχηρότατο μήνυμα
Την 15η Απριλίου του 2026 η μπασκετική ΑΕΚ δεν πήρε μονάχα μία σπουδαία, και όχι απλά σημαντική…, πρόκριση, αλλά πέτυχε και δύο ακόμα πράγματα: έγραψε αυτήν την ημερομηνία στις πολλές αξιοπρόσεκτες ιστορικές καταγραφές της (παρότι δεν πήρε ακόμα κάποιο τρόπαιο) και έστειλε ηχηρότατο μήνυμα στην εγχώρια και ευρωπαϊκή μπασκετική κοινότητα πως αξίζει προσοχής. Πως εν δυνάμει και υπό προϋποθέσεις είναι ικανή να σταθεί σε ακόμα μεγαλύτερο επίπεδο… Με ασπίδα και δόρυ, τον ανυπέρβλητο (χωρίς υπερβολή) κόσμο της…
Σήμερα θα έχει και αρκετό προσωπικό τόνο το κείμενο. Γιατί βρέθηκα κι εγώ μέσα στο κλειστό (Μάριε ευχαριστώ ξανά) και τελικά σε τέτοια ματς αυτό που μας μένει είναι τα βιώματα που δημιουργούνται… Την ώρα, λοιπόν, που η ΑΕΚ έχανε από τη Μπανταλόνα στο τρίτο και καθοριστικό ματς, και αυτό πλησίαζε προς τα τελευταία του λεπτά (άρα και στην ολοκλήρωσή του, με τον αποκλεισμό ένα αρκετά πιθανό σενάριο…), έβλεπα δεξιά και αριστερά τον κόσμο της ΑΕΚ, τους/τις συνενωσίτ(ρι)ες αδερφούς και αδερφές, και σκεφτόμουν το εξής: “τι κρίμα (αν χάσουμε…) μία σπουδαία βραδιά που ο κόσμος της ομάδας δίνει ρεσιτάλ να μη μετατραπεί σε μαγική”. Τελικά, οι παίκτες του μεγάλου (εδώ και πολύ καιρό αυτός ο χαρακτηρισμός δεν χρειάζεται επεξήγηση…) Ντράγκαν Σάκοτα το γύρισαν και η βραδιά έγινε μαγική. Και μπήκε στις πιο ιδιαίτερες στιγμές της ιστορίας της μπασκετικής ΑΕΚ.
Η ιστορία του τρίτου ματς είναι πια γνωστή σε όλους όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ στη χώρα μας… Τα αμιγώς μπασκετικά συμπεράσματα αφορούν στον προπονητή της ΑΕΚ, στον συνάδελφό του της Μπανταλόνα και στους ειδικούς επαγγελματίες κάθε συναφούς ειδικότητας. Ο κόσμος της ΑΕΚ (σε κάθε ομάδα τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, για τον κόσμο της γίνονται όλα…) κατεμέ κρατάει δύο πράγματα: την νίκη πρόκριση και το γεγονός πως απέναντι στη συγκεκριμένη ομάδα η Ένωση απέδειξε έμπρακτα πως πάει στο Final Four κάθε άλλο παρά χαμένη από χέρι. Μετατρέποντας την οικοδέσποινα σε πρόωρο θύμα, η Ένωση κατάφερε ήδη να διακριθεί. Και πάει τώρα για το κερασάκι στην τούρτα… Προσοχή, μάγκες. Την τούρτα την κατέκτησε. Αν δεν έρθει τελικός ή το τρόπαιο, μην την πετάξουμε χωρίς να τη φάμε (όσοι τουλάχιστον μπορούν να φάνε γλυκό…).
Η ομάδα θα βρεθεί εκεί, σε ένα ακόμα Final Four του FIBA Champions League, για να διεκδικήσει το τρόπαιο. Γιατί είναι φτιαγμένη και δοκιμασμένη εδώ και πολλούς μήνες για κάτι τέτοιο. Για να ενισχύσει το ήδη αξιοπρεπές εκτόπισμά της στο διεθνές μπασκετικό στερέωμα και να αποκτήσει περισσότερα εφόδια στη μάχη που δίνει να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της νέας ημέρας που χτίζεται σιγά σιγά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Kαι η οποία, σύμφωνα με το προσωπικό μου αισθητήριο, θα είναι πρωτόγνωρη για τα διαχρονικά μέτρα και σταθμά του αθλήματος στη Γηραιά Ήπειρο. Γιατί αυτή η ήπειρος γεωστρατηγικά, αξιακά, οικονομικά οπισθοχωρεί, αλλά στο μπάσκετ ζεσταίνει τις μηχανές…
Το τρίτο ματς, για να επανέλθω στα αγωνιστικά…, ήταν σφιχτό και πιο ψυχοφθόρο π.χ. ακόμα και από τον τελικό του 2018 με τη Μονακό. Γιατί τότε έμπαιναν τα καλάθια συνεχώς και από τις δύο ομάδες. Και παρότι η ΑΕΚ τα έτρωγε, το γεγονός πως στην επίθεση τα έβαζε δεν επέτρεπε να αναπτυχθεί το είδος του ακραίου άγχους που αναπτύχθηκε απέναντι στους Ισπανούς την Τετάρτη το βράδυ στα Άνω Λιόσια. Επειδή συχνά δεν έμπαιναν (και από τις δύο ομάδες…), ενώ στις βολές η ΑΕΚ απέδειξε πως η τελική της νίκη έχει μεγαλύτερη σημασία γιατί έκαμψε και αυτό το εμπόδιο…
Εγώ ένιωσα μέσα μου μέρες 2018 και 2019 όσον αφορά στο μπάσκετ και την ΑΕΚ. Κλασική μέθοδος για μένα. Τελευταίο δεκάλεπτο όρθιος, να πηγαινοέρχομαι, να αναπτύσσω σχέσεις με τους συνενωσίτες που όρθιοι πριν τα σκαλιά της κερκίδας αγωνιούν για το τελικό αποτέλεσμα, να πανηγυρίζουμε μαζί κάθε φάση με θετική έκβαση, να βλέπουμε πως η διαφορά μειώνεται, πως η νίκη είναι εφικτή, πως πλησιάζει, πως έρχεται, πώς την πήραμε, πως πετάμε πλέον στον ουρανό αγκαλιασμένοι, πως δίνουμε ραντεβού για το θαύμα με τη Ράγιο Βαγιεκάνο το επόμενο βράδυ στο ποδόσφαιρο, πως ξέρουμε πως είμαστε σε έξαψη και γουστάρουμε πολύ… Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά με ένα κοινό: τη διαχείριση των άφθονων ενωσίτικων συναισθημάτων μας μετά από μία σπουδαία νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ μέσα σε μία κοχλάζουσα έδρα, τη δική ΜΑΣ. Γιατί η ΑΕΚ το βράδυ της Τετάρτης 15 Απριλίου μας(μου) γεννοβόλησε ερωτικά συναισθήματα… Το χει ο Απρίλης για μένα, αλλά πλέον ξέρω πως από την ΑΕΚ δεν πρόκειται ποτέ να έχω παράπονα…
ΥΓ. Γενικώς, το ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ εδώ και λίγο καιρό έχει ξεκινήσει μία αντεπίθεση. Δεν είναι καν στη μέση, αλλά στα πρώτα στάδια και αυτό κάνει την προοπτική άκρως σαγηνευτική και ποθητή. Στόχος, που μοιάζει πια εφικτός, κάτι που βιώσαμε πολλοί τη δεκαετία του 1990: να είναι το ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ το κορυφαίο στην Ευρώπη. Οι Ισπανοί, για παράδειγμα, έχουν πλέον παραπάνω λόγους να ανησυχούν. Γιατί διάφορες ελληνικές ομάδες, ανάμεσά τους και η ΑΕΚ, στο σήμερα προετοιμάζονται για το αμέσως επόμενο βήμα. Με την ΑΕΚ, που μας ενδιαφέρει εμάς, να είναι ήδη κάτι το αναγνωρίσιμο από τους σοβαρούς μελετητές των δρώμενων, να είναι πια σε ευδιάκριτη κινητικότητα για παραπάνω πράγματα…
ΥΓ1. Το γράφαμε, το ξέραμε, το έχουμε δει πολλάκις στο παρελθόν. Στα κρίσιμα ο κόσμος της ΑΕΚ όχι απλά θα έκανε το καθήκον του, αλλά θα γινόταν και βασικός συντελεστής επηρεασμού του τελικού αποτελέσματος. Και σε ποσότητα, και σε ποιότητα, ο κόσμος της ΑΕΚ όσον αφορά και στο μπάσκετ έχει προδιαγραφές. Μένει να βρεθεί ο τρόπος και το κίνητρο να σταθεροποιηθεί μία αξιοπρόσεκτη προσέλευση και νωρίτερα σε κάθε σεζόν. Ας μεριμνήσουν αυτοί που πρέπει για το ζήτημα της συγκοινωνιακής πρόσβασης και τότε το πιστεύω ακράδαντα πως οντότητες όπως η Μπασκόνια ή η Βαλένθια (με όλο το σεβασμό και την αναγνώριση που τους αξίζει) να αποδειχθούν πως ήταν ο χαμένος χρόνος ενός ΑΕΚτζήδικου πεπρωμένου που καθυστερούσε για να γίνει πιο λατρευτό όταν έρθει. Το διάστημα της διοίκησης Φιλίππου η ΑΕΚ έδειξε αυτό που μπορεί τα επόμενα χρόνια να γίνει μόνιμο… Λέω μεγάλα λόγια; Ίσως. Αλλά, θέλω να βγάλω από μέσα μου την πίστη πως η μπασκετική ΑΕΚ έχει τα φόντα να γίνει ακόμα μεγαλύτερη… Λαθεύω; Τα επόμενα χρόνια θα αποδειχτεί αυτό ή μη…
