Γνήσια, ανδρική και τεράστια νίκη πρωταθλήματος
Τα πράματα απεδόθησαν με την θεϊκή δικαιοσύνη : Το χωριό υπεκλίθη κι ο Λουτσέσκου έπεσε στην αγκαλιά του Νίκολιτς. Η π@@@ δεν ήταν μικρή, ήταν μια π@@@ σε επίπεδο αγκώνα, με την υπόσχεση να είναι μεγαλύτερη στην Τούμπα. Εκεί που θα είναι πλήρως διαλυμένος ο γάβρος του βορρά και θα σηκωθούν οι κότες που έχουν κλεμμένο τον δικέφαλο αντί για πετεινάρι, και θα χειροκροτούν την πρωταθλήτρια. Στα 100 τους χρόνια με όλη την διαιτησία πιασμένη και με την ΕΠΟ στον κ@@@ τους.
Κι η π@@@ ήταν στο 3-0 αντί για 6-1, αν τους δώσω το δοκάρι. Ο ΠΑΟΚ ήταν άφαντος στο γήπεδο, ίσως κι επιρρεασμένος από την φυλακή του πατέρα Γκαγκάτση που πλέον δεν μπορεί να έχει δικό του πρόεδρο τον γιο του στην ΕΠΟ, που γλύτωσε τα εξ αμάξης χθες, που ήταν για ιστορική συντριβή. Απέναντι σε μια ομαδάρα, την ομαδάρα του Νίκολιτς, που έκανε ό,τι ήθελε μέσα στο γήπεδο σε όλους τους χώρους. Στο πρώτο μέρος θυμάμαι δυό άστοχα εκτός περιοχής σουτ και στο δεύτερο ένα δοκάρι κι άλλη μία φάση, αφού το παιχνίδι ήταν στα όρια της συντριβής. Με μεγάλο καημό μας ότι δεν έπραξε το σωστό ο Περέιρα αλλά κι οι υπόλοιποι που έχασαν μοναδική ευκαιρία να συμμετέχουν σε ποδοσφαιρικό σκορ πόλο.
Δεν πειράζει, έχουμε καιρό με τον λαθρέμπορο τσιγαρά. Κι με όλα τα τρολ του χωριού, που πίστεψαν ότι είναι ομαδάρα. Είναι σαν την π###, που την παντρεύεται κάποιος πλούσιος. Νομίζει ότι έγινε κυρία. Κι ότι δίκαια έχει σύμβολο τον δικέφαλο. Τα αρχ### μας κουνιούνται πάντα στους γάβρους του βορρά και στους χωριάτες, που τόλμησαν να βγάλουν γλώσσα στον τεράστιο προπονητή που λέγεται Νίκολιτς, και που πολύ σωστά θα φύγει από την μπούρδα του Μητσοτάκη και των απατεώνων, που διοικούν.
Ναι, προηγήθηκε παιχνίδι. Μέσα σε μια κολασμένη ατμόσφαιρα, που έδωσε φτερά στην τακτική του Νίκολιτς. Στον πάγκο ο Γιόβιτς – ήθελε να βγάζει φωτογραφίες τον κόσμο στην προχθεσινή προπόνηση – κι ο Κοϊτά, και μέσα οι σαμουράι Γκατσίνοβιτς και Περέιρα, με στόχο να θυσιασθούν σε τρεξίματα για να καλύψουν την όποια κούραση των Πινέδα και Μαρίν. Των δύο κορυφαίων και χθες, των πιο αλληλοσυμπληρωματικών χαφ της φετινής σεζόν, που έκοψαν τον αντίπαλο στα δύο, κι όποτε εύρισκαν ευκαιρία, τον κατάπιναν με την αποφασιστικότητα τους και κυρίως με την κάθετη πάσα τους. Και τους έβλεπε κι ο Μάνταλος από την εξέδρα, δίνοντας μου σιγουριά ότι αφού δεν παίζει και χθες, το πρωτάθλημα το έχουμε πάρει. Εγώ προσωπικά έχω βαρεθεί τους λιγόψυχους…
Σε ένα παιχνίδι χθες πανδαισία. Στην αμυντική λειτουργία και στον σχεδιασμό. Όλοι φοβόντουσαν την κούραση της Πέμπτης, και τους δίνω άδικο. Ο Νίκολιτς το είχε σχεδιάσει. Όλη η αριστερή πλευρά ήταν αλλαγμένη, ενώ είχε συστηθεί υπομονή στον Ζίνι και στον Ρότα. Κάποια στιγμή θα γινόντουσαν αλλαγές αυτούσιες ή ενίσχυσης. Αυτό το rotation μπορούσε, αυτό κι έκανε. Και τους δικαίωσε όλους. Όχι μόνο με τη νίκη. Αλλά με την εξαφάνιση του build up του αντιπάλου, και με τον πλήρη αφανισμό του στο κέντρο. Ο ΠΑΟΚ ήταν αδύνατον να κατεβάσει τη μπάλα, από το εξουθενωτικό πρεσάρισμα των επιθετικών μας και γλύτωσε από καθαρή τύχη τριπλάσιο σκορ στο πρώτο μέρος.
Κι ήθελε ο κλεφτοκοτάς να επαναλάβει αυτά που είχε κάνει επί Αλμέιδα. Κι η ΑΕΚ να βλέπει κάτι ξόανα να μπαίνουν στο γήπεδο, περιμένοντας πιθανά γεμίσματα. Και να απαντάει με Κοϊτά και Μάριο. Και να πλημμυρίζει από το πάθος, του Ζίνι, του Ρότα και του Πήλιου που μπήκε αναγκαστικά, και να σκορπάει τα πάντα στο διάβα της, χάνοντας ιστορική ευκαιρία να διαλύει το χωριό. Ήταν τρομακτική η ένταση της ομάδας μας, είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο. Και με έναν γελοίο διαιτητή, που όλα τα τζαρτζαρίσματα τα έβλεπε υπέρ του Γκαγκάτση. Ναι, ο Νίκολιτς γενικώς φέτος, μόνος του, κέρδισε όλο το σύστημα. Για να γελάνε κάποιοι με το ελληνικό σύστημα, ο Μαρινάκης κι ο Μελισσανίδης….
Τεράστια νίκη λοιπόν, πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Γνήσια, ανδρική και απόλυτα καυλωτική. Με όλα τα συγχαρητήρια στην στρατηγική την επαγγελματική του Νίκολιτς αλλά βέβαια και σε όλα τα παιδιά, που τον πίστεψαν, που έγιναν ομάδα κι οικογένεια, και που όταν τους βλέπεις, καταλαβαίνεις ότι το θέλουν, θα το πάρουν και το αξίζουν. Διότι το fight, believe και never give up, εφαρμόστηκε πλήρως και φαίνεται κυρίως στον πάγκο. Ξαναβάλτε να δείτε πώς πανηγύριζαν παίκτες που δεν επρόκειτο να παίξουν.
Μόνο συγχαρητήρια. Ομαδάρα με τα ψέματα, με 2 χαφ όλα κι όλα.
ΖΗΤΩ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ, Ο ΓΝΗΣΙΟΣ, όχι ο γιαλαντζί.
Υγ. Να μην τον αδικήσω. Τεράστια η συμβολή του Βάργκα στην υποδοχή της πρώτης μπαλιάς , αφού η ΑΕΚ πέταξε στα σκουπίδια το build up της.
