Οι πρώτες μεγάλες στιγμές έφτασαν
Οι πρώτες μεγάλες στιγμές έφτασαν για τη μπασκετική ΑΕΚ. Η πρώτη για την ακρίβεια. Θα υπάρξει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη; Ουδείς μπορεί να ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι πως η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα πείθει συνεχώς πως είναι ικανή για αρκετές μεγάλες στιγμές φέτος. Όπως με τη νίκη επί της Μπανταλόνα την Τετάρτη. Που ανάγκασε σύσσωμη την εγχώρια μπασκετική πιάτσα να βγάλει το καπέλο και τον κόσμο της ΑΕΚ να τρέχει να μαζέψει τα συναισθήματά του που του ξέφυγαν (για καλό λόγο) και διαχύθηκαν παντού…
Η ΑΕΚ απέναντι στους Ισπανούς έκανε κάτι πολύ απλό. Όχι εύκολο, αντιθέτως…, αλλά στη θεωρητική σφαίρα ανάγνωσης απλό… Τι; Έβγαλε όλα αυτά που προετοίμαζε τόσους μήνες, και σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο. Φυσικά και όλοι κατάλαβαν πόσο ιδιαίτερων απαιτήσεων αναμετρήσεις είναι αυτές, απέναντι σε ισπανικές ομάδες (ειδικά όταν διακυβεύεται μία τόσο σημαντική πρόκριση). Οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, και τα περιθώρια χαλάρωσης ανύπαρκτα. Όσο περισσότερο συγκεντρωμένος μπορείς να παραμείνεις τόσο πιο κοντά θα είσαι, έτσι ώστε να επιχειρήσεις κάποια στιγμή την τελική εφόρμηση για τη νίκη. Η ΑΕΚ τα κατάφερε, γιατί και ικανή ήταν, και η τύχη της χαμογέλασε. Χωρίς το πρώτο, το δεύτερο απλά θα περιόριζε την έκταση της ήττας, χωρίς το δεύτερο το πρώτο δεν θα ερχόταν ποτέ… Αυτή είναι η πραγματικότητα, κατά τη δική μου κρίση. Aυτό το 87-84 πολύ εύκολα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, επομένως στον επόμενο κιόλας αγώνα μακάρι να δούμε μία ακόμα καλύτερη ΑΕΚ…
Ο Σάκοτα και ξέρει πολλά πράγματα, και έμπειρος είναι, και το έχει κάνει πολλές φορές στην καριέρα του. Σε έναν Απρίλη (που γενικώς θυμίζει τις παλιές καλές ευρωπαϊκές εποχές του ελληνικού διασυλλογικού μπάσκετ) παρουσιάζει μία ΑΕΚ έτοιμη. Που θα τα δώσει όλα, θα παίξει τα ρέστα της που λένε στην πιάτσα, αλλά ξέρουμε όλοι (ή πρέπει να ξέρουμε) κάτι το πολύ συγκεκριμένο: η ομάδα θα δώσει τη μάχη της. Αυτός είναι ο στόχος. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από την επάρκεια ή μη της μάχης που δεδομένα θα δώσει ένα συγκρότημα που έχει στην τεχνική καθοδήγηση του έναν κόουτς όπως τον Ντράγκαν Σάκοτα. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος φτιάχνει στο μυαλό του αρχικά μία (πειστική και ολοκληρωμένη) εικόνα, προσπαθεί να βρει τα κατάλληλα υλικά, δουλεύει εντατικά, δίνει ψυχολογία, μεταφέρει σιγουριά και λύσεις, και το παλεύει με σθένος (και χωρίς να τα παρατήσει…) όταν στραβώσει κάτι με όπλο του τη λογική (βέβαια και στο μπάσκετ, και στη ζωή, η λογική δεν επικρατεί πάντα, αλλά οκ…)
Μετά το 1-0 επί των Ισπανών πιστοποιήθηκε πως όσα διαπιστώναμε για την ομάδα τόσο καιρό ήταν αληθινά και όχι κολακείες χωρίς λόγο και πραγματική αιτιολόγηση. Λέγαμε αυτά που βλέπαμε, που πήγαζαν από τα συνεχή ανατροφοδοτούμενα δείγματα γραφής που για μήνες έδειχνε πάνω στα παρκέ σε Ελλάδα και Ευρώπη η ίδια η ΑΕΚ. Η ομάδα έχει αποκτήσει ένα είδος εσωτερικής ισορροπίας που της επιτρέπει να μη χαώνεται, να μην την παίρνει από κάτω όταν π.χ. χάνει στο ημίχρονο με διψήφια διαφορά, να διαβάζει και τον αντίπαλο και το ίδιο το ματς, και στα δεύτερα ημίχρονα να είναι σε θέση να καλύπτει και να υπερνικά τα εμπόδια που η ίδια έβαλε νωρίτερα στον εαυτό της… Τόσο απλό, μα διόλου απλοϊκό…
Από εδώ και πέρα; Δεν έχω να πω το παραμικρό εγώ, και δεν πρέπει, και δεν χρειάζεται η δική μας γνώμη. Τα παρκέ θα μιλήσουν και για να το πω καλύτερα το λόγο έχουν ο Νάναλι, ο Μπάρτλεϊ, ο Γκρέι και όλα (μηδενός εξαιρουμένου) τα υπόλοιπα παιδιά που έχει στο ρόστερ της η Ένωση και είναι ετοιμοπόλεμοι για τις απόλυτες μάχες όπως είναι η σειρά με την Μπανταλόνα… Που αν περάσει η ΑΕΚ θα έχουν λειτουργήσει αυτοί οι αγώνες και ως βάλσαμο ψυχής, και ως γεννήτριες κινήτρων, και ως κρίσιμες ενέσεις αυτοπεποίθησης και ως το κατάλληλο άνοιγμα της όρεξης…
ΥΓ. Για να σε πάρουν στο NBA Europe δεν αρκεί μόνο ένας άρτιος φάκελος: απαιτείται η σταθερή ενεργοποίηση ενός μονάχα ποσοστού της λαοφιλούς σου μάζας και χρειάζονται και σπουδαίες αγωνιστικές επιτυχίες κυρίως σε ευρωπαϊκό επίπεδο ανταγωνισμού. Πολλοί είναι πλέον εκείνοι, εντός και εκτός συνόρων, που πιστεύουν πως η Ένωση είναι σε καλό δρόμο σε όλα…
