Σπουδαία παράσταση σε ένα γήπεδο που ήταν πύρινο και γνήσια ποδοσφαιρικό

Κάθεσαι να γράψεις μια κριτική αγώνα. Κι αιωρείσαι μεταξύ του οπαδισμού, του συναισθήματος, του τεχνοκρατισμού και του ρεαλισμού. Χώρα που πρέπει να κατεβάσεις και τους σφυγμούς από τους τριακόσιους στο κανονικό. Τι να πρωτάξεις σε κείμενο, που δεν θα υποστεί διόρθωση από κάποιον πιο ήρεμο, πιο αποστασιοποιημένο; Τρέχα γύρευε…

Η ομάδα πλήρωσε το βαρύ σκορ του πρώτου αγώνα. Αυτή την μαγική εικόνα της έλλειψης ενός γκολ από μέρους μας. Εκεί που έγραψα ότι ήταν ωραίο τα ταξίδι αλλά τελείωσε. Χωρίς κάποια μοιρολατρεία, ούτε πεσιμισμό. Κοιτώντας κατάματα την πραγματικότητα. Την ίδια που είδαμε και χθες. Όταν η ΑΕΚ ανέτρεψε το σκορ αλλά πλέον έμεινε από δυνάμεις. Όχι από ηθικό λόγω του γκολ που έφαγε. Στο 60 ήμασταν. Άλλοι μιλάγανε για να βάζαμε ένα γκολ σε αυτό το λεπτό. Εμείς είχαμε το 3-1, και πλέον κυνηγούσαμε ένα μόνο γκολ. Ναι αλλά θέλεις και παίκτες για να το κάνεις. Ή καλύτερα, δεξαμενή ενέργειας.

Η ΑΕΚ μπήκε στον αγώνα με την αποφασιστικότητα ότι αδίκησε η ίδια τον εαυτό της στον πρώτο αγώνα. Μετά από το πρώτο αναγνωριστικό δεκάλεπτο, που ένοιωσε κάποια υποψία κινδύνου, πήρε το κέντρο και στρίμωξε πολύ άσχημα την ισπανική αντίπαλο της. Τα κύρια έμβολα ήταν ο Πινέδα με τον Μαρίν καθώς και ο Ζίνι. Δεν θέλω να πω ότι οι άλλοι υστέρησαν, αλλά όπως και να το κάνεις ο Κοϊτά ήταν εκτός παιχνιδιού ενώ ο Κουτέσα δεν ήταν αυτό που θα θέλαμε. Να μην μένουμε σε λεπτομέρειες όμως.

Διότι η ομάδα πέταγε φωτιές. Ήταν καυλωμένη να γαμήσει, κι έβγαζε ένα ασύλληπτο πάθος. Πρέσαρε παντού, έμπαινε με πολλή δύναμη σε προσωπικές μονομαχίες κι είχε μια θαυμαστή αλληλοκάλυψη. Στην κυριολεξία έκλεισε τον αντίπαλο στα καρέ του στο πρώτο μέρος, τον κέρδισε με 2-0 και τον ανάγκασε σε καθυστερήσεις, σκόπιμα πεσίματα και σε απλόχερο εκνευρισμό. Το επιθετικό δίδυμο έκανε ό,τι μπορούσε με κύριο εκφραστή τον Ζίνι, που έπαιζε τέλεια με την πλάτη απέναντι στον προσωπικό του αντίπαλο και σκόραρε και γκολ.

Η ΑΕΚ ήταν φοβερή. Καταιγιστική και να την πιείς στο ποτήρι. Άλλη μία δικαίωση του Νίκολιτς. Ο αντίπαλος, μετά το δεκάλεπτο, δεν πέρασε τη σέντρα. Οι παίκτες μοιάζανε να θέλουν να τους κατασπαράξουν ενώ ο Νίκολιτς ήταν συνέχεια χαμογελαστός στον πάγκο λες και περίμενε τη συντριβή του αντιπάλου. Κι εμείς στην εξέδρα, δεν είχαμε λόγια γι’ αυτό που βλέπαμε. Είχαμε ήδη ξεχάσει το έπος του 1977 οι παλιότεροι, αφού λέγαμε ότι δεν θα χρειαστεί παράταση. Αυτή την κατάθεση ψυχής, ενέργειας κι αποφασιστικότητας είχαμε καιρό να την δούμε.

Έλα όμως που το παιχνίδι ήταν για την ιστορία της ΑΕΚ και το βιογραφικό του Νίκολιτς. Διότι στο δεύτερο μέρος και με πλήρη ανατροπή του σκορ ( στο 53 αν θυμάμαι καλά ήμασταν στο 3-0 ), ο προπονητής μας εμφάνισε σημάδια Αλμέιδα και οπαδισμού μεγαλύτερου από εμάς. Φυσικά μας αρέσει αλλά έχουμε μπει στον τεχνοκρατισμό. Κι εδώ να ξαναπούμε ότι με 2,5 χαφ – το μισό είναι ο Μάνταλος που φρόντισε να βρίσκεται στα vip – δεν μπορείς. Κι ειδικά όταν ο αντίπαλος έχει μάθει να παίζει στη Μαδρίτη και στην Βαρκελώνη.

Η ΑΕΚ άδειασε από δυνάμεις και ο Μαρίν με τον Πινέδα ήταν για να τους κλαίνε οι ρέγκες. Κι ο Νίκολιτς δεν είχε τίποτα στον πάγκο. Όχι ότι αν είχε τον Μάνταλο θα άλλαζε κάτι, αλλά έτσι για τα προσχήματα. Κι η Ράγιο, με την ιδιαίτερα αδύνατη άμυνα αλλά με τα άψογα κοντρόλ και την γρήγορη μεταβίβαση, πήρε κάποια μέτρα στο κέντρο κι έβαλε το γκολ. Το οποίο δεν θα άλλαζε και κάτι στη μοίρα της αν είχαμε κάποιο διαθέσιμο χαφ ( όχι τον Μάνταλο ). Με τα μακιγιαρίσματα του Ελίασον, του Γκατσίνοβιτς και του Περέιρα, η Ράγιο έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της.

Και σκέψου τώρα, ότι έτσι όπως ήταν η ΑΕΚ κατάκοπη, θα μπορούσε να βρει γκολ σε δυό περιπτώσεις κανονικές και σε ένα πέναλτυ που της αρνήθηκε ο διαιτητής. Θα μπορούσε να προκριθεί. Και κυριολεκτώ, χωρίς να πηγαίνω σε κόντρα με την κριτική μου, του πρώτου αγώνα. Και μακάρι να είχα βγει εγώ ο άμπαλος. Θα ήταν ένα ιδανικό βράδυ, σε ένα γήπεδο που στο τέλος αποθέωσε την ομάδα για την προσπάθεια της, με χειροκρότημα και με το σύνθημα νάτοι οι πρωταθλητές.

Και δεν μπορούμε να μιλάμε για κρίμα. Μιλάμε για μια σπουδαία εμφάνιση, που όμως θα έπρεπε να έχει καλύτερη διαχείριση δυνάμεων. Με χαμηλότερο τέμπο σε κάποια δεκάλεπτα, όταν το γκολ έμπαινε σε ιδανικά σημεία. Μια εμφάνιση που μας γέμισε και μας έκανε περήφανους για τους παίκτες μας και για τον προπονητή μας. Για μια σπουδαία παράσταση σε ένα γήπεδο που χθες ήταν πύρινο και γνήσια ποδοσφαιρικό. Που όμως δεν είχε αντίκρυσμα διότι αγαπητοί κι αγαπητές, είναι άτυχη η χώρα που έχει ήρωες.

Και δεν θέλω να είμαι καθόλου άτυχος για το πρωτάθλημα. Και δεν ξέρω τι διαθέσιμο θα υπάρχει, σαν υλικό. Καλή είναι η ιστορία για το μέλλον σαν γνώση αλλά σαν ρεαλισμό, δεν προσφέρει τίποτα. Όρα την πλανηταρχία, στ’ αρχίδια της η ιστορία. Μπορεί να φτάσαμε τυχαία στην πηγή, όμως δεν πρέπει να καταστραφούμε από ένα όνειρο που θα ήταν απλά γαλόνι στη στολή μας. Η ΑΕΚ έχει ανάγκη την κατάκτηση του τίτλου. Εδώ ζει. Στην Ευρώπη τι μέλλον να έχει; Είδαμε και την εθνική που κατάκτησε το γιούρο. Και πού είναι τώρα;

Συγχαρητήρια όμως στα παιδιά για ό,τι μας προσέφεραν χθες. Κάποιοι ξεπέρασαν τον εαυτό τους και κάποιοι έτρεξαν και γι αυτούς που έλειψαν. Και κάνανε μια σπουδαία νίκη τόσο για την βαθμολογία της ομάδας μας όσο και για την Ελλάδα. Κι ελπίζω να έχουν το μισό πάθος την Κυριακή απέναντι στο χωριό. Και κάποιες δυνάμεις…Το να φτάνεις στην πηγή και να μην πίνεις νερό, δεν λέει τίποτα….