Μια ΑΕΚ που θα μπορούσε να κλειδώσει το πρωτάθλημα

Το είδαμε κι αυτό. Κάποιοι το περίμεναν, κάποιοι άλλοι όχι. Μια ΑΕΚ απαράδεκτη, λιγόψυχη, μισοπλέμονη, που την έπαιξε όπως ήθελε ένας Τετέι κι ένας αντίπαλος με δέκα παίκτες, που δεν ήθελε να χάσει. Μια ΑΕΚ που μας πρόδωσε σε ένα παιχνίδι, που θα μπορούσε να κλειδώσει το πρωτάθλημα. Όλοι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων.

Αυτό είναι το βασικό μου σχόλιο. Στα άλλα, η ΑΕΚ μπήκε με την αναμενόμενη και σωστή ενδεκάδα, κι έχοντας καλύτερο παίκτη τον Περέιρα κι ανύπαρκτο τον Πινέδα, τσαλαβούτησε στα ρηχά νερά και με μια ανούσια κατοχή της μπάλας, που δεν ήξερε τι να την κάνει. Ήξερε τι είχε γίνει στην Τούμπα; Και; Δεν μπορούσε να βρει μια κάποια ηρεμία; Δηλαδή τι έπρεπε να γίνει; Να γίνει ξανά αουτσάιντερ; Αίσχος φίλοι μου.

Περίμενα δύσκολο παιχνίδι, αλλά όχι και να παρακαλάω να τελειώσει και να πάρουμε και την ισοπαλία. Πού διάολο κουράστηκε τόσο γρήγορα ο Κοϊτά; Ο Ζίνι; Τι να πω; Διότι από την άμυνα δεν έχω κάποιο παράπονο. Στάθηκαν σωστά και βοήθησαν και στην ανάπτυξη. Ειδικά ο σούπερ και χθες, Ρέλβας. Εντάξει ο Πήλιος δεν είναι για να σταματήσει τον Τετέι, ειδικά όταν ο αντίπαλος έμεινε με δέκα και τραβήχτηκε αυτός αριστερά. Όλοι οι άλλοι, τι κάνανε; Να σας πω : Παίρνανε κάρτες. 6 στο σύνολο. Κι άλλο αίσχος.

Έχουμε πάρει κάτι και μας το παίρνουνε πίσω; Πρόσφυγες είμαστε ακόμα; Ρε φίλε, είσαι καλύτερη ομάδα. Οι άλλοι μένουν με δέκα. Δεν ξέρεις τι να κάνεις; Τι θέαμα είναι αυτό; Τι αντιποδόσφαιρο παίζεις; Τι μπουκώνεις τον άξονα και περιμένεις κάποια ατομική ενέργεια; Γιατί δεν δίνεις κάποιο πλάτος στην επίθεση; Δεν ξέρεις πώς να διασπάς πυκνή άμυνα ανθρώπων που πέφτανε κάτω με κράμπες; Που δεν είχαν δύναμη για κάποια αντεπίθεση; Αίσχος.

Και να καθόμαστε τώρα και να λέμε, ευτυχώς που δεν χάσαμε και το παιχνίδι. Διότι ήταν αξιοπρόσεκτη η προσπάθεια των άλλων. Και πιο απειλητική. Ένα ολόκληρο δεύτερο μέρος και η ΑΕΚ ήταν προβληματική, λίγη και μικρή. Με όλο το γήπεδο δικό της. Και με μια διαιτησία, που της έδωσε και τα σπόρια ( βλέπε φάση Περέιρα ). Και να έχεις στους κορυφαίους και τον Στρακόσα; Να έχουν λυγίσει όλοι κάτω από το βάρος της ευθύνης; Τι μπούρδα είδαμε…

Και πώς την γλυτώσαμε. Τις δυό φάσεις στο τέλος. Του αντίπαλου. Εμείς δεν είχαμε τίποτα σημαντικό, εκτός από ένα σουτ του Μάριο εκτός περιοχής. Άντε και τη φάση του Βάργκα, μέσα από μια μεμψιμοιρία. Σαν να θέλαμε να βοηθήσουμε με κάποια ισοπαλία. Και να έχω βαρεθεί αυτόν τον Κοϊτά, που κάθε τόσο έχανε τη μπάλα και φώναζε για φάουλ. Σε έναν διαιτητή, που ήταν άψογος. Και φυσικά και τον Ελίασον που μπήκε δήθεν για να βοηθήσει. Με όλα υπέρ σου. Και να τα βλέπεις όλα κατά σου. Πόσο προσφυγιλίκι μυρίζουν αυτά τα αποδυτήρια; Άει στο διάολο.

Βαθμολογικά όμως κερδισμένοι είμαστε και μακάρι να ακολουθήσουμε τη σκέψη του Νίκολιτς. Ότι δεν χαλαρώνουμε. Κι ότι τα πάντα τελειώνουν, όταν χρονικά έρχεται το τέλος. Δεν πανηγυρίζουμε στη μέση του πουθενά. μας γκανιάσατε χθες.

Υγ. Ασφαλώς και η φάση του Τετέι είναι πέναλτυ, αν δεν δώσεις κάποιο υποτιθέμενο επιθετικό φάουλ. Για να ξέρουμε τι μας γίνεται και τι θα ζήταγε η προσφυγιά. Άει στο διάολο.