Μία νίκη δώρο αυτοσεβασμού στον εαυτό της

Ο κόσμος της ΑΕΚ βρήκε το απόγευμα της Δευτέρας το δρόμο προς το κλειστό των Άνω Λιοσίων σε επαρκή για την περίοδο ποσότητα. Και η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα επιστράτευσε μία εκδοχή της συμβατή με τους όρους, τις ανάγκες της εποχής, με τα δεδομένα που έχουν προκύψει μετά το τέλος των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της ομάδας στο πρώτο δεκαήμερο του Μάη, και απέκλεισε τον Άρη στέλνοντας μήνυμα στη Θεσσαλονίκη πως ξέρει τι πρόκειται να γίνει (με το περαιτέρω ανέβασμα του βεληνεκούς ΠΑΟΚ και Άρη, εντός και εκτός γηπέδων), αλλά αυτή τη στιγμή ο Άρης δεν μπορεί να περάσει την ΑΕΚ. Οι Θεσσαλονικείς έρχονται, η ΑΕΚ εδώ και χρόνια είναι εδώ (βέβαια, θα μπορούσε να είναι και πιο καλά, αλλά οκ)…

Η ΑΕΚ, βέβαια, οφείλει να ανεβάσει ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον το επίπεδό της σε όλους τους τομείς για να προσφέρει στους οπαδούς της αυτά που οι ίδιοι θέλουν. Αλλά, αυτή η συζήτηση θα ξεκινήσει μετά το τέλος της φετινής σεζόν και αφορά κυρίως και πρωτίστως στους διοικητικούς και επιτελικούς αρμόδιους της μπασκετικής ΑΕΚ. Αυτοί αποφασίζουν τους στόχους, αυτοί διαλέγουν τους τρόπους και τα πρόσωπα, αυτοί χρηματοδοτούν, αυτοί δουλεύουν και δίνουν το έναυσμα για δουλειά και στους άλλους, και ο κόσμος στηρίζει και περιμένει να δει τα αποτελέσματα…

Πάμε να πούμε δύο λόγια για το τρίτο ματς της σειράς των προημιτελικών των play offs της φετινής Basket League. Η ΑΕΚ νίκησε τον Άρη σε ένα χορταστικό ματς. Χαρά (μπασκετική) για κάθε ουδέτερο, άγχος για ΑΕΚτζήδες και Αρειανούς και στο τέλος πανηγυρισμοί μονάχα από τους “κιτρινόμαυρους” της Αθήνας. Προερχόμενη από το σοκ του τελικού του FIBA Champions League η ομάδα του Σάκοτα βρήκε σε κρίσιμο βαθμό τα πατήματά της, έδειξε αρκετά στοιχεία των (κατά βάση ομαδικών, τις οποίες υπηρετούν οι μονάδες…) αρετών της και προκρίθηκε στην τετράδα. Μία πρόκριση που ήταν κυρίως δώρο αυτοσεβασμού στον εαυτό της και στην σπουδαία (δεν υπερβάλλω…) προσπάθεια που καταβλήθηκε για πολλούς συνεχόμενους μήνες. Μία προσπάθεια που έφερε το αργυρό μετάλλιο στο FIBA Champions League και συμμετοχή στην τετράδα των καλύτερων στον εγχώριο ανταγωνισμό.

Πήρε, λοιπόν, η μπασκετική ΑΕΚ την πρόκριση από έναν αντίπαλο που φαινόταν λιγότερο δουλεμένος σαν ομάδα, αλλά με υλικό ικανό(τατο) να αλλάξει πολύ γρήγορα τα δεδομένα του (εκάστοτε) ματς με προσωπικές ενέργειες των ποιοτικών μονάδων που έχει εντάξει εδώ και κάποιους μήνες στο έμψυχο δυναμικό του. Και στα δύο εντός έδρας ματς στα Άνω Λιόσια ο Άρης κόλλησε σα βδέλλα και ήταν πολύ επικίνδυνος. Ακόμα και όταν η Ένωση είχε μεγάλη σχετικά διαφορά στο σκορ, ήξερες πολύ καλά πως ο Άρης μπορούσε να επανέλθει. Και μάλιστα γρήγορα… Όπως και το έκανε (και) τη Δευτέρα… Στο τέλος, όμως, νίκησε, η πιο ομάδα, αυτή που έπαιζε στην έδρα της και είχε μεγάλο αριθμό ένθερμων υποστηρικτών στις κερκίδες που τη λατρεύουν να τη σπρώχνουν με το σθένος και τη φωνή τους στην επικράτηση. Εν ολίγοις; Η ΑΕΚ απέναντι στους Θεσσαλονικείς μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τα υπέρ της πλεονεκτήματα και να μην αφήσει τα μειονεκτήματά της να της στοιχίσουν ακριβά…

Τώρα ακολουθούν αγώνες με τον Ολυμπιακό. Δεν ξέρω πνευματικά πού βρίσκεται η ομάδα, ούτε και σωματικά. Θεωρητικά, για να μπορούσε η Ένωση να εμφανιστεί ανταγωνιστική απέναντι στο συγκρότημα του Γ. Μπαρτζώκα θα έπρεπε να συντρέχουν ταυτόχρονα τα εξής: καλή ψυχολογία η ΑΕΚ (π.χ. αν είχε πάρει το τρόπαιο στη Μπανταλόνα), ακμαία σωματική και πνευματική κατάσταση στη συντριπτική πλειοψηφία των παικτών του ρόστερ της, πολύπλευρη τακτική υπέρβαση και ικανότητα, τύχη στις λεπτομέρειες, (αρνητικά) επηρεασμένοι οι Πειραιώτες από την προσπάθειά τους στο Final Four της Euroleague και ολόσωστες διαιτησίες… Σε κάθε περίπτωση, στην πράξη θα φανεί πού βρίσκονται οι δύο ομάδες σε όλους αυτούς τους τομείς… Το μόνο σίγουρο είναι πως αξίζει στον εντός έδρας αγώνα της Ένωσης μία ατμόσφαιρα που θα ευχαριστεί τον κόουτς Σάκοτα και τους παίκτες του για το εκπληκτικό διάστημα που είχαν (και πρόσφεραν απλόχερα στους φίλους της μπασκετικής ΑΕΚ) από το Δεκέμβριο του 2025 μέχρι το 32ο λεπτό του τελικού με τη Ρίτας Βίλνιους, αλλά και που θα θυμίζει στον Ολυμπιακό τα διαρκή ενωσίτικα αισθήματα απέναντί του. Πάντα μέσα σε όρια, σε πλαίσια που θα αναδεικνύουν τον παλμό, το πάθος και τη σύνεση μαζί, και δεν θα βλάπτουν ούτε την ομάδα μας, ούτε το κοινό αίσθημα, ούτε το ίδιο το άθλημα…

ΥΓ. Η φετινή Euroleague κατέληξε στα χέρια του Ολυμπιακού Πειραιώς. Σε μία αρκετά αμφιλεγόμενη σεζόν που ναι μεν οι αγωνιστικές προσπάθειες των παικτών του Μπαρτζώκα είναι αξιοσημείωτες (κοινώς παραδεκτά, με μεγάλες ποσότητες μπασκετικής ικανότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα), αλλά είδαμε πολλά να τα πω “περίεργα” από την αρχή της σεζόν μέχρι και το τελευταίο λεπτό του τελικού της Euroleague στο ΟΑΚΑ. Εγώ δεν θα επεκταθώ περαιτέρω, για να μη φανώ εμπαθής. Όποιος είδε, κατάλαβε. Εγώ απλά θέλω να επισημάνω δύο πράγματα: μάλλον στην ΑΕΚ πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που δεν συμμετέχουμε στη συγκεκριμένη διοργάνωση (έτσι όπως αυτή διεξάγεται…) και πως η νέα μέρα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι πλέον μία επιτακτική ανάγκη. Ένα άθλημα με ήδη μεγάλη απήχηση, αλλά και με εντυπωσιακά μεγαλύτερες προοπτικές για το άμεσο μέλλον, πρέπει να πάρει άλλο δρόμο. Το συντομότερο δυνατό… Με την ΑΕΚ να δηλώνει το ενεργό παρών της και διάφορα σωματεία σε όλα τα μέρη της ηπείρου μας που ενδιαφέρονται για κάτι σταθερό, ποιοτικό, υγιές, ανταγωνιστικό, αναπτυξιακό, οικονομικά προσοδοφόρο, χωρίς αποκλεισμούς και διάφορες παραεργασίες, να βγαίνουν μπροστά, να παίρνουν τα ηνία και να εκτοξεύουν αυτό το υπέροχο άθλημα… Αυτό το εγκεφαλικότατο άθλημα, για λογαριασμό του οποίου οι άνθρωποι που το υπηρετούν θα πρέπει να επιστρατεύουν ΜΟΝΟ τις θετικές πτυχές της νόησης, της συναισθηματικής τους λειτουργικότητας, της εργατικότητας και της δημιουργικότητάς τους… Γιατί όταν κάνουν το αντίθετο, κάπως συχνότερα από όσο θα έπρεπε…, προκύπτουν διάφορα φαινόμενα που κάθε άλλο παρά αρεστά είναι στις πιο υγιείς συνειδήσεις.