Στις φιέστες αναλαμβάνει την πρωτοκαθεδρία ο κόσμος
Είχατε χώρο για να αποθηκεύσετε, και τις αποσπασματικές στιγμές, και το όλον από τη μαγική Κυριακή στη μεθυσμένη πολιτεία που λέγεται Νέα Φιλαδέλφεια; Αν κρίνω από τα βλέμματα που έβλεπα γύρω μου από τις 2.30 το μεσημέρι που έφτασα στην περιοχή μέχρι την πολύ προχωρημένη βραδινή ώρα που αποχώρησα, όχι απλά ναι…: αλλά αυτή τη μέρα την περίμεναν όλοι οι Ενωσίτες από την ώρα που το VAR μέτρησε το γκολ του Ζοάο Μάριο με τον Παναθηναϊκό… Μην πω από την πρώτη στιγμή που κατάλαβαν όλοι πως η ΑΕΚ φέτος όντως πάει για πρωτάθλημα…
*********
Όταν μία ομάδα κατακτάει ένα πρωτάθλημα κάνει στο τέλος και την (καθιερωμένη) φιέστα. Κάθε ομάδα βάζει τη δική της σφραγίδα και προσθέτει το δικό της ξεχωριστό μπρίο σε κάθε σχετική περίσταση… Και όταν μιλάμε για Ενωσίτικη μενταλιτέ, κρίμα που στο παρελθόν δεν ήταν πιο συχνές παρόμοιες φάσεις…
Και αν όλους τους προηγούμενους μήνες τα ηνία τα έχουν οι παίκτες και ο προπονητής τους, στις φιέστες αναλαμβάνει την πρωτοκαθεδρία ο κόσμος. H κάθε ΠΑΕ βάζει τα όργανα, παίζει τη μουσική και ο λαός τραγουδάει… Μιλάει αυτός, στην πιο εύηχη γλώσσα του κόσμου…, και συνταράσσεται μία ολόκληρη γεωγραφική περιοχή. Ο κόσμος ταυτόχρονα πανηγυρίζει, ευχαριστεί, ανακουφίζεται, στέλνει μηνύματα στους αντιπάλους οπαδούς, κορδώνεται, αφήνει την περηφάνια να τον κυριεύσει, κερνάει ποτό την ιστορία, και ζητάει επανάληψη στο άμεσο μέλλον. Όλα αυτά μαζί… Στον καθένα και στην κάθε μία, η δοσολογία της κάθε ξεχωριστής “περίστασης” διαφέρει, αλλά όλοι μαζί, συν τους ήχους και τις εικόνες που δημιουργούνται με περισσή ευκολία, προκαλούν το θεάρεστο έργο που συνιστούν οι πανηγυρισμοί τόσων πολλών ανθρώπων για ένα πρωτάθλημα στο δημοφιλέστερο άθλημα της ανθρωπότητας, το ποδόσφαιρο.
********
Φιέστα ίσον και προσωπικό βίωμα. Γύρισα όλα σχεδόν τα στενά. Έφαγα, ήπια, ήθελα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερες παραστάσεις. Μπήκα σε μαγαζιά, σε στέκια οπαδών, στο γήπεδο, σε διάφορα μέρη… Επέμεινα να τριγυρνάω έξω από το γήπεδο, στα διάφορα χωροχρονικά σημεία της υπέρλαμπρης (και χτες…) συνοικίας των Αθηνών που τα αδέρφια και οι αδερφές είχαν μετατρέψει για πολλές συνεχόμενες ώρες σε μητρόπολη γλεντιού, χαράς και ανθρώπινης γνησιότητας… Είτε δέσποζε το φως του ήλιου, είτε χρειαζόταν η τεχνητή “παρέμβαση” του ηλεκτρικού φωτός για να κάνει πίσω το σκοτάδι…
Όταν επέστρεψα στο σπίτι πόναγα σε διάφορα σημεία, από τη σωματική κούραση, ενώ και η φωνή μου είχε τα δικά της παράπονα. Ας είναι… Για την πρωταθλήτρια ΑΕΚάρα, χαλάλι όλα. Άνθρωποι κάθε φύλου, κάθε ηλικίας, κάθε καταγωγής, τα άφησαν όλα όσα τους ταλαιπωρούν στη σύγχρονη καθημερινότητα και αφοσιώθηκαν στην ΑΕΚ. Της αφιέρωσαν το χρόνο τους, την ψυχή τους, την καρδιά, το μυαλό και το σώμα τους, πολύτιμα χρήματα, γιατί το αξίζει, γιατί μαζί της έχουν την πιο τίμια και βαθιά σύνδεση, γιατί αυτή τους έχει προσφέρει τόσα πολλά. Δεν είναι ζήτημα όψιμων ή επαγγελματιών πανηγυρτζήδων. Είναι που οι τίτλοι ρίχνουν σχεδόν “εξαναγκαστικά” τους προβολείς πάνω σε μία εντονότατη σχέση που ήδη προϋπάρχει… Δεν θέλουμε να εντυπωσιάζουμε τους άλλους, δεν θέλουμε να τους προκαλούμε, δεν θέλουμε να είμαστε συμπλεγματικοί: μας αρκεί να είμαστε ο εαυτός μας. Γιατί όταν η ΑΕΚ είναι πραγματική ΑΕΚ στα καλύτερά της, τότε αλλάζει όλο το σκηνικό. Κι εκτός ΑΕΚ… Γιατί όταν οι ΑΕΚτζήδες είναι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, η ελληνική κοινωνία έχει στις τάξεις της έναν δυνατό συντελεστή επηρεασμού των δρώμενων…
********
Είχαμε και ματς… Εντάξει, αν χάναμε δεν θα ήταν και ό,τι το καλύτερο, αλλά θα το ξεπερνούσαμε πολύ γρήγορα: αμέσως μόλις ξεκίναγε η φιέστα… Και αντιθέτως, οι (υποθετικοί νικητές) Ολυμπιακοί θα έκλειναν την τηλεόρασή τους και θα άρχιζαν να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από ποδόσφαιρο… Διαφωνείτε; Δεν νομίζω…
Δεν χάσαμε, όμως. Γιατί αυτή η ΑΕΚ, η ΑΕΚ που προγραμματίστηκε για να εμφανιστεί στα γήπεδα μετά το Μάρτιο, δεν γίνεται να χάσει ακόμα και όταν το πηγαίνει σβηστά το όλον πράγμα. Ακόμα και όταν πανηγυρίζει έναν τίτλο και δικαιωματικά έχει δώσει τις προτεραιότητές της στη χαρά, στο μεθύσι, στην ικανοποίηση, στην κάβ..α, στα αισθήματα, στη δικαίωση, στην ανταμοιβή…
Διαβάζω πως λένε διάφορα διάφοροι από τον Ολυμπιακό. Μην τσιμπάμε. Δεν μας νοιάζει τι λένε. Διόλου… Μάλλον τα λένε, για να τα ακούσουν οι ίδιοι… Η σεζόν τελείωσε με την ΑΕΚ πρωταθλήτρια Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, έξι βαθμούς πιο μπροστά από τον περσινό πρωταθλητή (και κυπελλούχο…) Ολυμπιακό. Τώρα πανηγυρίζουμε, μετά ηρεμούμε, σκεφτόμαστε, δουλεύουμε και ξανασχολούμαστε με τον Ολυμπιακό όταν ξεκινήσει η νέα σεζόν, σε πρωτάθλημα και Κύπελλο. Μέχρι τότε τους αφήνουμε να ασχολούνται αυτοί μαζί μας, όσοι το κάνουν…, γιατί οι περισσότεροι σέβονται τον εαυτό τους, αποδέχτηκαν τα δεδομένα, αναγνώρισαν την ανωτερότητα της ΑΕΚ (είτε μέσα τους, είτε δημόσια…), ψάχνουν να βρουν τα αίτια της φετινής τους (αγωνιστικής) οπισθοχώρησης και περιμένουν τα καινούρια ραντεβού της ομάδας του Πειραιά, με την ΑΕΚ και όλους τους άλλους αντιπάλους τους τη νέα σεζόν…
*********
Έχουμε αντικειμενικά αρκετά καλή ομάδα. Υπάρχουν απτές και άκρως ρεαλιστικές δυνατότητες να γίνει ακόμα καλύτερη… Με την ίδια συνταγή, με τις κατάλληλες προσθήκες, με συγκεκριμένη διοικητική μέριμνα και επιτελική δεξιοτεχνία, αλλά και με τον αέρα που έχουμε δημιουργήσει εδώ και ένα μήνα περίπου σε σύσσωμη την εγχώρια ποδοσφαιρική πιάτσα, θα ριχτούμε σε λίγους μήνες στις νέες μάχες. Με μεγάλη αισιοδοξία, με μεγάλη δυναμική, με ποδοσφαιρική ικανότητα που προσομοιάζει σε πολύ μεγάλη ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα. Στόχος; Στόχοι; Ε, δεν θα τα πούμε όλα σήμερα. Το σημερινό κείμενο ανήκει στη φιέστα, είναι γιορτινό και ούτε καν απολογιστικό. Είναι η γραπτή συνέχεια της ολιστικής απελευθέρωσης όσων αισθανθήκαμε όλοι από το απόγευμα του Σαββάτου (20.000 άνθρωποι σε προπόνηση ε…) μέχρι τις πρώτες ώρες της Δευτέρας… Τα υπόλοιπα έπονται… ΑΕΚ, σε ευχαριστούμε ξανά! Το καλοκαίρι έρχεται, Μουντιάλ έχει, όλα αυτά είναι προτιμότερα για πρωταθλητές… Έτσι δεν είναι;
