Το πιο μάγκικο
Γέλαγαν ειρωνικά και ελεγαν πως η AEK δεν μπορεί. Πως δεν έχει το βάθος. Πως δεν έχει την ποιότητα. Πως δεν έχει την ψυχή να φτάσει μέχρι το τέλος. Κι όμως…
Να που κανείς δεν το περίμενε. Κανείς… εκτός από εμάς. Εκτός από αυτούς που δεν έμαθαν ποτέ να εγκαταλείπουν την πίστη τους στην ΑΕΚ. Γιατί η ΑΕΚ δεν είναι μια απλή ομάδα. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ
Η ΑΕΚ είναι οι άνθρωποί της. Είναι ο πατέρας που έμαθε το παιδί του να αγαπά τον δικέφαλο πριν μάθει να γράφει το όνομά του Είναι οι παππούδες που έφυγαν με τον καημό να τη δουν ξανά πρωταθλήτρια. Είναι αγωνες που μας έσπασαν την καρδιά και τα βράδια που μας ένωσαν όλους σε μια αγκαλιά.
Και φέτος…
Τρεις αγωνιστικές πριν πέσει η αυλαία, η ΑΕΚ είναι πρώτη. Στην κορυφή. Με 67 βαθμούς. Και πίσω της να κυνηγούν ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός στους 61. Ο Παναθηναϊκός πιο πίσω. Κανείς δεν το περίμενε. Κανείς… εκτός από αυτούς που ήξεραν τι χτίζεται μέσα στην ΑΕΚ από την πρώτη μέρα.
Γιατί αυτή η χρονιά δεν στηρίχθηκε μόνο σε τακτικές και συστήματα. Στηρίχθηκε σε ανθρώπους που έβαλαν την ψυχή τους μπροστά. Στηρίχθηκε στον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΑΡΙΟ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ. Έναν άνθρωπο που δεν μίλησε μόνο για τίτλους, αλλά για αξιοκρατία. Για καθαρό ποδόσφαιρο. Για ευ αγωνίζεσθαι. Για ένα πρωτάθλημα όπου θα κερδίζει αυτός που το αξίζει μέσα στο γήπεδο. Και όταν όλοι αμφισβητούσαν, εκείνος στάθηκε μπροστά. Προστάτευσε την ομάδα. Πίστεψε στον κόσμο. Πίστεψε στους παίκτες. Πίστεψε ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ στην ΑΕΚ.
Και δίπλα του. Ένας αφανής εργάτης. Ένας άνθρωπος που ίσως δεν θα ζητήσει ποτέ χειροκρότημα. Ο Aντωνης Ηλιοπουλος Άρρωστος ΑΕΚτζής. Άνθρωπος που πονάει την ομάδα σαν οικογένεια. Που ζει γι’ αυτήν μακριά από κάμερες και φώτα. Από εκείνους που που δεν ζητούν αντάλλαγμα.
Και φυσικά… Ο MΑΡΚΟ ΝΙΚΟΛΙΤΣ. Ο προπονητής που δούλεψε αθόρυβα μέσα στη φωτιά. Που άντεξε την πίεση όταν όλοι περίμεναν να λυγίσει. Μαζί με παίκτες που μάτωσαν για για την φανέλα Για τον κόσμο. Για την ιστορία. Για το σήμα στο στήθος. Και ο κόσμος… Αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει αλλού. Πάνω από 10.000 ψυχές στις προπονήσεις πριν τα πλέι οφ. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδούν ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ. Όχι γιατί τελείωσε η μάχη. Αλλά γιατί ΘΕΛΟΥΝ να πουν στην ομάδα Δεν ΠΕΡΠΑΤΑΤΕ μόνοι σας. Αυτό είναι η ΑΕΚ.
Δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι μνήμη. Είναι προσφυγιά. Είναι περηφάνια. Είναι οι άνθρωποι που δεν είναι πια εδώ αλλά συνεχίζουν να ζουν μέσα σε κάθε σύνθημα της Νέας Φιλαδέλφειας.
Και σήμερα ΑΔΕΡΦΙΑ. Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Σήμερα παίζουμε για όλα Για όσους άντεξαν. Για όσους πίστεψαν όταν όλοι γελούσαν. Για όσους έκλαψαν για αυτή την ομάδα. Για όσους κράτησαν την ΑΕΚ μέσα στην καρδιά τους ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια. Και μετά έρχεται ο ΠΑΟΚ. Και μετά ο Ολυμπιακός.
Τρεις μάχες. Αλλά ό,τι κι αν γίνει… Αυτή η ομάδα ήδη νίκησε κάτι μεγαλύτερο από αντιπάλους. Νίκησε την αμφισβήτηση. Νίκησε τον φόβο. Και ξαναένωσε έναν ολόκληρο λαό. Η ΚΟΥΠΑ που έρχεται δεν θα είναι μόνο ένα πρωτάθλημα. Θα είναι ΤΟ ΠΙΟ ΑΡΧΙΔ@@Ο. ΔΙΚΑΙΩΣΗ όσων δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν.
Και τότε… Όλη η Νέα Φιλαδέλφεια θα γίνει μια φωνή!!!
