Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που μπορεί να σε σοκάρει στεγνά
Ήττα σοκ, ειδικά (και κύρια…) έτσι όπως εξελισσόταν το ματς… Απώλεια ενός πολύ σημαντικού ευρωπαϊκού τίτλου που θα αναβάθμιζε το ρόλο της μπασκετικής ΑΕΚ στο διεθνές γίγνεσθαι και θα την έβαζε στη νέα εποχή με άλλον αέρα. Αυτή η νέα εποχή όντως θα έρθει, αλλά θα μπει σε αυτήν η Ένωση με (κάπως) ψαλιδισμένα φτερά. Όσο κι αν πονάει αυτή η ήττα, και θα πονάει για πολύ καιρό ακόμα…, συγχαρητήρια στα παιδιά της Ρίτας Βίλνιους για την ανατροπή που έκαναν και για την κατάκτηση του τροπαίου… Νέτα σκέτα…
Η ιστορία ενός ιστορικού τελικού στον οποίο η ΑΕΚ δεν έγραψε ιστορία τελικά…
Ένα ματς με τη δική του ιστορία. Που δεν θα ξεχαστεί καθόλου εύκολα. Το μπάσκετ δίνει συχνά δυνατά, σκληρά και ανεξίτηλα μαθήματα. Ένα από αυτά το πήρε δυστυχώς η ΑΕΚ το βράδυ του Σαββάτου της 9ης Μάη του 2026 πληρώνοντας πολύ ακριβά ψυχοπνευματικά την τελική του έκβαση… Μέχρι λίγο πριν το τέλος, ήταν ένας τελικός υπό τον απόλυτο “κιτρινόμαυρο” έλεγχο. “Κομμένος και ραμμένος” στα μέτρα των παικτών του κόουτς Σάκοτα. Μία λογική συνέχεια του ημιτελικού με τη Μάλαγα… Ο ορισμός της εμπιστοσύνης που δύναται να εμπνεύσει μία ομάδα στους φίλους της, είτε είναι σε ένα γήπεδο, είτε μπροστά από τις οθόνες τους…. Με το χρόνο να κυλάει και το μυαλό όλων των Ενωσιτών να πηγαίνει στη στέψη κυρίως και μετά στα δρώμενα της κάθε φάσης. Ήμασταν κοντά σε ένα θριαμβευτικό τέλος μίας επικής σεζόν, όσον αφορά στην ευρωπαϊκή παρουσία της ΑΕΚ μας…
Όμως, αποδείχτηκε για άλλη μία φορά κάτι το πολύ συγκεκριμένο: το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που μπορεί να σε σοκάρει στεγνά. Και από εκεί που δεν το περιμένεις… Κακώς, βέβαια, γιατί στην εποχή των επιθέσεων στα 24 δευτερόλεπτα αν δεν περιμένεις κάτι, είναι δικό σου το πρόβλημα και όχι αυτού του κάτι που (δεν) περιμένεις… Ούτε του αντιπάλου που αρχικά εκμεταλλεύεται τις χαραμάδες για να μετατρέψει την άμυνά σου σε σουρωτήρι… Απλά τα πράγματα…
Και αρχίζει ξαφνικά η διαφορά να μειώνεται. Και σκέφτεσαι: “θα το πάρουμε, αλλά δεν γίνεται να χαρούμε κάτι άνετο. Το λέει το ριζικό μας”… Αμ, δε… Η διαφορά πάει στους πέντε πόντους και το κακό είναι πως σε τέτοιες διαφορές, όσο ένα ματς πλησιάζει στο τέλος του…, δεν έχεις το περιθώριο στο λάθος λεπτό. Δηλαδή, να μη σου πάνε εσένα καλά δύο φάσεις και των άλλων να πάει καλά μόνο μία. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν το θεό τους και χαμογελάνε όπου θέλουν, αν ένα ματς γίνει ροντέο. Και έγινε… Και οι λεπτομέρειες έκαναν κράτηση για ξενοδοχείο στη Λιθουανία…
Τελικά, για μένα, το ματς χάθηκε στο τρίποντο της ισοφάρισης και όχι στην παράταση. Στην παράταση απλά μονιμοποιήθηκε η ροπή των τελευταίων λεπτών της κανονικής διάρκειας του αγώνα. Κρίθηκε, επίσης, και στην κακή τελευταία επίθεση, που για μένα έπρεπε να την κάνει άλλος, αλλά αυτά πλέον δεν έχουν καμία σημασία. Άμα ήθελα να την κάνει άλλος, που ήθελα και θέλω και τώρα…, να πάω να γίνω προπονητής, να έχω τους δικούς μου παίκτες, να σχεδιάζω τις δικές μου επιθέσεις και να κάνω ταμείο. Αυτό ισχύει για όλους μας… Την ιστορία ενός ματς τη γράφουν αυτοί που παίζουν σε αυτό το ματς και σε μας μένουν μόνο οι παρατηρήσεις και τα σχόλια. Και κυρίως η διαχείριση των συναισθημάτων. Ειδικά, όταν είναι αρνητικά…
Σημαντικό point: οκ, η πίκρα είναι μεγάλη. Πολύ μεγάλη για την ακρίβεια, αφού είναι σίγουρο πως ο τρόπος που έχασε το τρόπαιο η Ένωση θα πίκρανε και θα στεναχώρησε και υγιείς οπαδούς άλλων ελληνικών ομάδων… Όμως και αλλά, συνάμα: δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι. Δεν πρέπει να ακυρώσουμε την προσπάθεια που καταβλήθηκε με αξιοπρεπή και ποιοτικό τρόπο από την προετοιμασία κιόλας. Που ήταν η δεύτερη καλύτερη προσπάθεια στο FIBA Champions League για την ΑΕΚ μετά το 2018 και την τότε κατάκτηση στο κατάμεστο “κολαστήριο” για τους αντιπάλους ΟΑΚΑ.
Γιατί το τρόπαιο χάθηκε ανέλπιστα, με οδυνηρό τρόπο, αλλά χάθηκε δίχως να διαγράφει όσα προηγήθηκαν. Όσα είπαμε, όσα γράψαμε, όσα νιώσαμε φερειπείν για τον κόουτς Σάκοτα ισχύουν. Και μάλιστα αφού τα φιλτράρει η ήττα σοκ από τη Ρίτας Βίλνιους στον τελικό της Μπανταλόνα του 2026 ισχύουν ακόμα πιο βαθιά… Όσα είδαμε από την ομάδα μέχρι και οκτώ λεπτά πριν τη λήξη του τελικού, από το πρώτο κιόλας ματς, ισχύουν και αυτά… Δεν ήταν τυχαία. Και δεν φταίνε αυτά για την ήττα, αλλά το γεγονός πως εγκαταλείφθηκαν από τους παίκτες της ΑΕΚ, ενδεχομένως και από την τεχνική ηγεσία… Σε κάθε περίπτωση, η φετινή ΑΕΚ πραγματοποίησε μία εξαιρετική πορεία, που λίγοι είχαν φανταστεί λίγο πριν το Γενάρη, επομένως ένα ζεστό χειροκρότημα και μία σκέψη: όποιος παίρνει σε ένα αθλητικό δρώμενο το αργυρό μετάλλιο (να το πω κάπως σχηματικά) έχει αφήσει πίσω του όλους τους άλλους εκτός από έναν, από μία ομάδα… Και δεν ήταν καθόλου λίγες αυτές οι άλλες ομάδες…
ΥΓ. Σε τέτοιες περιστάσεις αυτό που μετράει είναι ο ατομικός τρόπος διαχείρισης της οδύνης. Και αφού δεν έκανα τσιγάρο το βράδυ του Σαββάτου (το έχω κόψει λίγο πριν ξεκινήσει η FIBA το δικό της Champions League…) δεν ανησυχώ για αυτό το θέμα καθόλου… Και θυμάμαι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές πως σκεφτόμουν αν το παίρναμε να κατέβω Νέα Φιλαδέλφεια μεταμεσονύχτια και χαμογελάω. Και σκεφτόμουν πως είχα αποφασίσει αν τα πράγματα πηγαίνανε καλά σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ αυτό το ΣΚ να γράψω ενιαίο πανηγυρικό κείμενο και γελάω με μένα… Ας είναι. Γεμίζουμε με εμπειρίες, ποτέ δεν εξαντλούνται οι άτιμες…, και ευχαριστούμε τον αθλητισμό που μας βάζει σχεδόν μόνιμα σε τέτοια τεστ… Σε τέτοιες βραδιές έχει μεγαλύτερη σημασία να φοράς τη φανέλα της ομάδας σου ή το κασκόλ της…
