Ζήτω ο Πόντος, ζήτω η προσφυγιά, ζήτω η ΑΕΚ
Αδερφέ ΑΕΚΤΖΗ καλησπέρα.
Παρθενικό άρθρο λοιπόν. Και άντε να βάλεις τις σκέψεις σου σε τάξη, όταν όλα μέσα σου καίνε.
Γιατί καίνε θα ρωτήσεις;
Θα σου εξηγήσω αφού πρώτα γνωριστούμε καλύτερα.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
«Προερχόμαστε από μια γενιά που αγάπησε και πίστεψε στην ΑΕΚ μέσα από τις δύσκολες στιγμές. Για αυτό θα επαναλαμβάνουμε έστω και μονότονα, πως αν δεν αγαπάς την ΑΕΚ μέσα από τις δύσκολες στιγμές , δεν την αγαπάς πραγματικά»
Δημήτρης Χατζηχρήστος
Και θα ρωτήσεις με το δίκιο σου , εδώ πήραμε πρωτάθλημα, το πιο μάγκικο ίσως όλης της ιστορίας μας; Γιατί τέτοια μελαγχολία;
Γιατί αδερφέ ΑΕΚΤΖΗ , γεννήθηκα στα 1988, Δεκεμβρίου 5. Έμαθα να βλέπω την ΑΕΚ αρχικά μέσα από την τηλεόραση καθότι ο πατέρας μου αν και άξιος άνθρωπος και υπέροχος πατέρας , ανήκει στην κατηγορία των αλλόθρησκων εκ Πειραιώς. Ουδέν ερέθισμα αρχικά ή ουδεμία καθοδήγηση προς την Μάνα της Προσφυγιάς. Ενας παππούς (παράδειγμα ΕΝΩΣΙΤΗ) υπήρχε και αυτός βέβαια με μεγάλο πρόβλημα όρασης. Ήταν αδύνατον να μπορέσει να με συνοδέψει στο γήπεδο να δω την ΑΕΚ. Για αυτό και η αρχή έγινε με κάποιον φίλο που γνωριστήκαμε τυχαία στην γειτονιά και πρόλαβα να δω ένα και μοναδικό ματς στο παλιό γήπεδο στης Φιλαδέλφειας τα μέρη, αρχικά λεγόταν Σταδιον ΑΕΚ και έπειτα Νίκος Γκουμας, σε ένα μουντό, βροχερό και μελαγχολικό απόγευμα ένα ματς ΑΕΚ – Πανιώνιος όπου νικήσαμε 2-1 αυτούς που σκάβανε το γήπεδο τους χρόνια αργότερα αγγίζοντας το τέλειο κόμπλεξ και τερματίζοντας το αίσθημα κατωτερότητας για να μην αγωνιστεί εκεί η μεγάλη ΑΕΚ. Στο ματς μάλιστα τα δύο γκολ της ΑΕΚ προήλθαν από αυτογκόλ των αντιπάλων και ο Τσάρτας είχε χάσει και ένα πέναλτι.
Ημερομηνία τότε 31/03/2002.
Έκτοτε ξεκίνησε και η πορεία μου στα γήπεδα ώστε να βλέπω την ΑΕΚ. Άλλοτε πιο συχνά, άλλοτε εν μέσω διαλειμμάτων. Απο το 2003 και μετά το να δεις την ΑΕΚ από κοντά στο γήπεδο σε ματς «εντός» έδρας θύμιζε μια περιπέτεια… έπρεπε να μάθεις κάθε πιθανή έδρα εντός αττικής καθώς τα τείχη της Φιλαδέλφειας έπεσαν ένα πρωινό το καλοκαίρι του 2003.
Θυμάμαι Νέα Σμύρνη , Ριζούπολη, Λεωφόρο Αλεξάνδρας (αυτό ίσως ήταν και το πιο λογικό καθώς μην ξεχνάμε τα αισίως 41 έτη κιτρινόμαυρα κατεχόμενα στην Λεωφόρο της καρδιάς μας) έως το κρύο και το αφιλόξενο ΟΑΚΑ.
19. 5 χρόνια εξορίας και μια δεύτερη προσφυγιά.
Ακολούθησαν δύσκολα χρόνια , χρόνια γεμάτα άγχος, πίεσης , αγώνα όχι για επικράτηση αλλά για επιβίωση. Σου θυμίζω αδερφέ μου τα όνειρα με την ανάληψη της ηγεσίας από τον Ντέμη , όνειρα που πήραν βάση με την προσπάθεια της ομάδας και εξυγίανση προσωπική και συλλογική ως μπροστάρης να αλλάξει ένα σάπιο καθεστώς που κυριαρχούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όμως όνειρα ευαίσθητα που γκρεμίστηκαν στην πορεία, από λάθος χειρισμούς, λάθος επιλογές και γενικά μια κατάσταση που γέννησε δύο ρητά αληθινά και ουσιαστικά που θα χρωμάτιζαν την καθημερινότητα μας για πολλά χρόνια αργότερα :
1. ΑΕΚ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΑΕΚΑΡΑ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
2. Η ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΛΥΠΕΣ
«Σύνθημα μας ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ»
Δημήτρης Μελισσανίδης 10/07/2013
Τα δύσκολα χρόνια αδερφέ ΑΕΚΤΖΗ ξεκίνησαν με την ΑΕΚ στα αλώνια της Γ’ και Β´ Εθνικής. Ο κόσμος της ΑΕΚ συσπειρώθηκε, είδε την ανάσταση της ΑΕΚ ως ελπίδα και ως όνειρο την επιστροφή όχι μόνο της ομάδας στα σαλόνια της Α Εθνικής αλλά και επιτέλους ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ. Μετά τα σενάρια για …γήπεδο στα Λιοσια, ή στο Ελληνικό… ο Δημήτρης Μελισσανίδης πέτυχε το ακατόρθωτο και η ομάδα επανήλθε δριμύτερη.
Ήταν ένα βροχερό απόγευμα 5 Μαΐου 2018 αδερφέ μου όταν σηκώναμε το πρωτάθλημα στην γειτονική Ριζούπολη μετά από 24 χρόνια δύσκολα γεμάτα αναμονή. Ένα πρωτάθλημα κόντρα σε όλους και σε όλα. Παληκαρίσιο και γενναίο! Τι τυχαίο για ΑΕΚ θα μου πεις; Σωστό.
Όλα καλά, χαρές, πανηγυρισμοί, γλέντι και χαμός στους δρόμους… όμως σαν κάτι να έλειπε και πάλι.. Ναι αυτό έλειπε αδερφέ μου. Δίκιο έχεις. Το σπίτι μας. Στη θέση του υπήρχαν σιδερένιες πινακίδες όπου περιφράζανε τον χώρο όπου μέσα γίνονταν εργασίες και έργα για την ανέγερση του Ναού μας. Γιατί δυσκολίες υπήρχαν έως το τέλος. Πόσα εμπόδια ξεπεράσαμε? Πόσα άρθρα γράφτηκαν για την πορεία των εργασιών αλλά και για το κάθε εμπόδιο που παρουσιαζόταν καθημερινά; Πόση αγωνία;, Πόση ψυχική ταλαιπωρία και πόση αγανάκτηση για το αυτονόητο, να επιστρέψουμε ΣΠΙΤΙ μας. Εκεί όπου ανήκουμε.
Υπογραφές από δημότες της Νέας Φιλαδέλφειας, γραφειοκρατία στην έκδοση άδειας, μέχρι και την κατασκευή της υπογειοποίησης.
Πορείες, συλλαλητήρια, και αγώνες στον δρόμο για επικράτηση της Ιδέας μας, με κόστος τον χρόνο που στέρησε από κάποιες εκατοντάδες ψυχές να ζήσουν το ΌΝΕΙΡΟ. Γιατί απλά δεν πρόλαβαν… πχ Στέλιος Σεραφείδης. Άδικο! Ασυγχώρητο! Απαράδεκτο! Για όλους όσους πολέμησαν ανοικτά ή κρυφά αυτό το όνειρο ΚΑΘΕ ΕΝΩΣΙΤΗ.
«Αυτά τα τείχη σηκώθηκαν και δεν θα πέσουν ποτέ ξανά. Εδώ θα μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ»
Δημήτρης Μελισσανίδης 30/09/2022
Η ΑΕΚ αδερφέ ΑΕΚΤΖΗ είναι πάλι σπίτι της. Ενωμένη, συσπειρωμένη και με όνειρα για εδραίωση επιτέλους ή ξανά μετά την μαγική τριετία του Ντούσαν , στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Το μαγικό Νταμπλ ήρθε το καλοκαίρι του 23 και εκεί που μαζί ονειρευόμασταν αδερφέ μου στης Φιλαδέλφειας τα μέρη, το βράδυ της φιέστας του 23, σαν η μοίρα αποφάσισε να μας δοκιμάσει άλλη μια φορά και τα επόμενα δύο έτη η ομάδα πέρασε πολλά… και δύσκολα… τα ξέρω και τα ξέρεις, τα θυμάμαι και τα θυμάσαι, τα έζησες και τα έζησα…
«Δέστε ζώνες και απολαύστε το»
Μάριος Ηλιόπουλος 20/06/2024
Η ΑΕΚ αλλάζει σελίδα στο ένδοξο βιβλίο της ιστορίας της. Βαδίζει πλέον στις ράγες ενός δρόμου που δείχνει να οδηγεί στην νέα εποχή όχι μόνο στην δική της αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου συνολικά. Με τρένο (Crazy Train είναι το τραγούδι που υποδέχεται την ομάδα κάθε φορά που πλέον εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο..τυχαίο;;;) στο οποίο βρισκόμαστε μέσα όλοι εμείς αδερφέ μου. Και μηχανοδηγός είναι ένας άνθρωπος που ήρθε ως αμαθής, αλλά με αποφασιστικότητα ώστε να πετύχει. Και φόρεσε την δική του πανοπλία, με τα δικά του εργαλεία από άποψη στελέχωσης της ομάδας και ξεφτίλισε όλο το σάπιο κατεστημένο σε έναν χρόνο. Για να είμαι ακριβής σε λίγους μήνες. Και να ‘μαστε πάλι πρωταθλητές! Έρχονται άλλες εποχές;; Όπως λέει και το χαρούμενο και γνωστό τραγούδι;; Αυτό είναι ένα ερώτημα που εγώ θα απαντήσω ΝΑΙ! Αρκεί όλοι εμείς οι οπαδοί να είμαστε πολεμιστές της ΑΕΚ καθημερινά, στις παρέες μας, στα άτομα που συζητάμε μαζί τους με γνώμονα το ευ αγωνίζεσθαι αλλά και το όφελος της ΑΕΚ. Να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε ή πριν κάνουμε κάτι… «Αυτό θα ωφελήσει την ΑΕΚ;»
Αν ναι πες το, αν όχι μην το πεις.
Αν ναι καντο, αν όχι μην το κάνεις.
Η ΑΕΚ του σήμερα 19 ΜΑΪ́ΟΥ του 2026 είναι πανάξια πρωταθλήτρια, καθολικά αποδεκτή από φίλους και εχθρούς για την ανωτερότητα της, με κόσμο συσπειρωμένο γύρω της, κομάντο πραγματικά, που γεμίζουν το γήπεδο εύκολα 20000 ένα απόγευμα Σαββάτου στο χαλαρό για μια ανοικτή προπόνηση λίγων λεπτών. Αυτή η ΑΕΚ αδερφέ μου κάποτε ήταν όνειρο, σήμερα είναι πραγματικότητα!
Με το κάστρο της, τον λαό της και τον ηγέτη της !
Δεν φοβάται κανέναν και την φοβούνται όλοι! Δεν έχει ανάγκη κανέναν γιατί έχει εμένα, εσένα και όλα τα αδέρφια μας μαζί ενωμένα, συσπειρωμένα και ανίκητα.
Η ΑΕΚ είναι πολλά περισσότερα από μια ομάδα. Είναι η ζωή μας η ίδια, είναι μικρόβιο στο αίμα, καψούρα στο μυαλό, παράνοια… ένα γλυκό λάθος…
«ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ»
Νίκος Καζαντζάκης
Τώρα καταλαβαίνεις τι εξυπηρετούσε η αναδρομή μου στο παρελθόν, καθότι το παρελθόν είναι οδηγός για να εκτιμούμε το σήμερα και να διεκδικήσουμε το ακόμα καλύτερο αύριο που μας αξίζει και της αξίζει ιστορικά!
Είπα 19 Μαΐου και εδώ θυμάμαι και πάλι τον παππού μου. Πρόσφυγας αυτός και η οικογένεια του. Τραπεζούντα, Βατούμι, Τασκένδη, Τσιμκεντ, Ελλάδα. Να φτιάχνει ξανά και ξανά ότι γκρεμίστηκε χθες και ότι θα γκρεμιστεί αύριο. Με πρόβλημα όρασης που έλεγε όμως στα ποντιακά στον γιο του… «Για εμάς τους ξεριζωμένους Πόντιους, η ΑΕΚ είναι κουράγιο.. είναι η κληρονομιά… είναι η ζωή… είναι κλάμα και χαρά… Έλα Γιώργο μου.. πάμε μέχρι το τρένο… να πάμε μέχρι τον Περισσό και την Φιλαδέλφεια..να βλέπουμε την ΑΕΚ !»
«Μαρίκα..» έλεγε στην γιαγιά μου.
«Σημερον.. είναι μεγάλη μεραν.. Παίζει η ΑΕΚΑΡΑ στα Φιλαδέλφεια… Θα παμε να την βλέπουμε με τον Γιωρίκα»
Και σιγά σιγά με την μαγκούρα του και με στήριγμα τον γιο του (κι ας ήταν γαύρος…) σιγά σιγά στο τρενάκι της προσφυγικής Καλλιθέας…
19 Μαΐου σήμερα και όλοι θυμούνται.
Θυμούνται όσοι έμαθαν ή άκουσαν έναν παππού ή μια γιαγιά να τους λέει έστω μια ιστορία για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους… Και θυμάμαι αδερφέ μου, θυμάσαι, θυμόμαστε.. Και κλαίω, κλαις, κλαίμε… Και ελπίζω, ελπίζεις , ελπίζουμε … Και μαζί φωνάζουμε…
ΖΗΤΩ Ο ΠΟΝΤΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ, ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ!
