Για το σερί, λοιπόν
Το ερώτημα παραμένει σταθερό και διαχρονικό: τι είναι πιο δύσκολο, να φτάσεις στην κορυφή ή να παραμείνεις σε αυτή; Τα ερωτήματα τα θέτουμε εμείς. Τις απαντήσεις τις δίνουν οι ομάδες. Και στην επόμενη αγωνιστική περίοδο θα κληθεί και η ποδοσφαιρική ΑΕΚ να δώσει τη δική της απάντηση σε κάτι τόσο συγκεκριμένο. Λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένη, εύστοχη ή μη, ακριβής ή απομακρυσμένη από την πραγματικότητα, θα φανεί… Στο σήμερα πασχίζει ο οργανισμός να δώσει την καλύτερη δυνατή απάντηση που φυσικά είναι πως και τα δύο είναι δύσκολα, αλλά τα κάνουν εύκολα οι μεγάλες ομάδες, οι γεννημένες πρωταθλήτριες για παραπάνω από μία φορά (το ένα σκέτο μπορεί να είναι τυχαίο, ξεπέτα, πρόσκαιρο, κοκ…). Για το σερί, λοιπόν… Αυτό, δηλαδή, που φιλοδοξεί να κάνει η Ένωση στις μέρες μας και για την ακρίβεια τον ερχόμενο χρόνο…
*********
Το 2018 έσβησε το άγος των 24 χρόνων, το 2023 τίμησε το νέο της γήπεδο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, κάνοντας τους πάντες να αναγνωρίσουν το συνολικό εορταστικό κλίμα στην περιοχή, και μέσα και έξω από το νέο γήπεδο… Τώρα; Τώρα πάει να αποδείξει ποια είναι η διαφορά της πολύ καλής ομάδας από τη σπουδαία, την άξια αναφοράς με ιστορική χροιά. Εκείνη που δεν αρκείται στις πρόσκαιρες δάφνες που έρχονται από στιβαρές προσπάθειες μεν, αλλά επιδιώκει την εντατικοποίηση των προσπαθειών για να έρθουν και άλλες δάφνες (σχεδόν αμέσως…).
Για πάμε λίγο να μιλήσουμε στη γλώσσα των αριθμών, στην αριθμητική των (εγχώριων) τίτλων. Γιατί έμεινε, πέρα από την ώρες ώρες εκθαμβωτική μπάλα που έπαιζε, στις μνήμες η ΑΕΚ του Ντούσαν Μπάγεβιτς (στην πρώτη του και στην πιο “πραγματική” θητεία του στον ενωσίτικο πάγκο); Μα, για το γεγονός πως από το 1989 έως το 1996, πήρε τέσσερα πρωταθλήματα. Ξεκίνησε με το 1/1 (εκεί που δεν το περίμενε κανένας, παρότι την προηγούμενη χρονιά ο Τόζα Βεσελίνοβιτς είχε βάλει καλές βάσεις και αυτό δεν το μνημονεύουμε συχνά…) το 1989. Ύστερα 1/3, γιατί την πρώτη χρονιά “δεν έπρεπε” να το πάρει η τιμωρημένη από την UEFA ΑΕΚ και τη δεύτερη η ομάδα μπήκε εξ ανάγκης σε “αγρανάπαυση”. Και μετά η αποθέωση, το μεγαλύτερο κατόρθωμα όλων των εποχών για την ΑΕΚ, το επικό και αλησμόνητο σε όσους το βίωσαν 3/3. Το 0/2 με το οποίο έκλεισε την πρώτη του παρουσία στον πάγκο της ΑΕΚ ο Ντούσκο οφείλεται αφενός την πρώτη σεζόν στο ντεμπούτο στο (άκρως απαιτητικό για μία ελληνική ομάδα του τότε) νεότευκτο UEFA Champions League και τη δεύτερη στο γεγονός πως το δίδυμο Μελισσανίδη-Καρρά ανάμεσα σε έντονες διαπροσωπικές-επαγγελματικές προστριβές προετοίμαζε μία άρον-άρον αποχώρηση από τα διοικητικά πράγματα της ΠΑΕ ΑΕΚ…
Μετά; 0/24… Άστο να πάει… Δεν χρειάζονται λόγια για αυτό. Μάθημα προς αποφυγή. Αναζήτηση και καταγραφή αιτιών και ύστερα συνέπεια στη συνεχή “μετά μανίας” αποφυγή όλων των αιτιών, και όχι αποσπασματικά ορισμένων… Φυσικά, όταν η ιστορία γράφει, δεν ξεγράφει. Το διάστημα 1994-2018 είναι ένα από τα σημαντικότερα κιόλας κομμάτια στην ιστορία των πρώτων 100 χρόνων της ΑΕΚ, έστω και δια της απύθμενης αρνητικότητας. Είναι δύσκολο, σχεδόν απίθανο θα λέγαμε…, να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στα επόμενα 100, αλλά χρειάζεται εγρήγορση για να γίνει το αυτονόητο πράξη και να μην ξανασυμβεί να περάσουν 24 χρόνια για να πάρει ένα πρωτάθλημα η ΑΕΚ…
********
Όμως, στο σήμερα, αυτά όχι μόνο μοιάζουν μακρινά, αλλά είναι κιόλας ξένα. Από το Μάιο του 2018 μέχρι το Μάιο του 2026 3/9. Διόλου άσχημα. Και από το Μάιο του 2023 έως το Μάιο του 2026 2/4. Συν ότι ένα από αυτά, χάθηκε για τους “κιτρινόμαυρους” της Αθήνας στην τελευταία φάση του Άρης-ΠΑΟΚ στα play offs του 2024. Ας είναι. Η ΑΕΚ βρήκε πέρυσι τη συνταγή για έναν ανέλπιστο στην αρχή, αλλά δικαιότατο στο τέλος (στις συνειδήσεις όλων μα όλων) τίτλο. Εμπιστευόμαστε την ίδια λογική, επενδύουμε στην σχετική τεχνοτροπία και στα πρόσωπα που την εκπέμπουν, και μπαίνουμε στο νέο πρωτάθλημα με πολύ καλές πιθανότητες. Βέβαια, άλλο τα λόγια και άλλο οι πράξεις. Η ΑΕΚ (θεωρητικά) μπορεί να κάνει μία “περίεργη” χρονιά και παρά τις δυνατότητές της να μείνει πιο πίσω, όπως τη σεζόν 2023-2024. Πρέπει να δούμε και την ευρωπαϊκή καταπόνηση, σε ψυχή, πνεύμα και σώμα. Πρέπει να δούμε και τους αντιπάλους. Εντάξει, γνωστά όλα αυτά και πρόωρα μάλλον… Αλλά, ας τα έχουμε όλοι στο νου μας…
Στο τώρα κρατάμε πως φαίνεται μία ΑΕΚ πολύ κοντά σε λειτουργία με την ΑΕΚ που θέλουμε. Και κυρίως ένα κλίμα ιδανικό: ήρεμο, ποδοσφαιρικό, χορτασμένα απαιτητικό. Είναι άλλο πράγμα να έχεις παραδοθεί στην ενδοχώρα του ανικανοποίητου και να (προσπαθείς να) στήνεις έστω και πολύ καλή ομάδα, και άλλο να είσαι με την κατάλληλη ψυχολογία και να μερεμετιάζεις (γιατί ήδη έχεις κάτι καλό…) για να διατηρήσεις τα σκήπτρα και να κάνεις και στην Ευρώπη κάτι καλό. Α, μην ξεχνιόμαστε, και να πάρεις και το Κύπελλο Ελλάδας, αν έχεις την ευκαιρία. Γιατί όχι; Οι τίτλοι αλλάζουν το μέσα των φίλων σου, ακόμα και όταν παίρνεις το Κύπελλο Ελλάδας ή το Σούπερ Καπ…
********
Προς το παρόν, παρακολουθούμε το ρεπορτάζ, σκεφτόμαστε, χαλαρώνουμε και απολαμβάνουμε οτιδήποτε καλοκαιρινό επιλέξει ο καθένας και η κάθε μία από εμάς για να κάνει στην καθημερινότητά του/της… O oργανισμός της ΑΕΚ έχει συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ένας δεύτερος συνεχόμενος τίτλος πρωταθλήματος. Είμαι πεπεισμένος… Θα κάνει αυτό που μπορεί. Θεωρούμε πολλοί πως δεν θα γίνουν τα λάθη του καλοκαιριού του 2018 και του καλοκαιριού του 2023. Δεν θα γίνουν! Όχι γιατί το λέμε, το πιστεύουμε ή το λαχταράμε εμείς… Αλλά, γιατί η νυν διοίκηση αντιλαμβάνεται αλλιώς τα πράγματα και ειδικά τη φετινή σεζόν. Δεν είναι πως δεν μπορούσε η διοίκηση Μελισσανίδη. Και αυτή μπορούσε. Αλλά, έκανε διαφορετικές επιλογές.
Η διοίκηση Ηλιόπουλου, από όσα μπορούμε να καταλάβουμε, αλλά και να μάθουμε από διάφορες πηγές (αρκετά ιαματικές θα λέγαμε…), ενδιαφέρεται για το σερί… Θα τα καταφέρει; Άγνωστο. Αλλά για να το πετύχεις, για να το διεκδικήσεις, πρέπει αρχικά να αποφασίσεις πως το θέλεις. Μάλλον, λοιπόν, η επίσημη ΑΕΚ το θέλει όσο και ο υποστηρικτικός οπαδικός της κόσμος και έτσι συντονιζόμαστε όλοι στην κοινή προσπάθεια. Σκεφτείτε μονάχα όλοι πόσο θα υπολογίζουν την ΑΕΚ όσοι από τις άλλες ομάδες (διοικητικοί, οπαδοί, δημοσιολόγοι) αναγκάστηκαν να της βγάλουν το καπέλο φέτος. Αν το πάρει η ομάδα και του χρόνου, όποιος αναφέρει τη λέξη ΑΕΚ, και δεν είναι ο ίδιος ΑΕΚ, θα έχει έναν “υποχρεωτικό” σεβασμό στη χροιά της φωνής του που θα τον επιβάλλει η ίδια η πραγματικότητα, ο αυτοσεβασμός κάθε σοβαρού ποδοσφαιρανθρώπου…
