Το πιο κρίσιμο καλοκαίρι
Είναι φοβερό αν το σκεφτεί κάποιος το παρακάτω συμπέρασμα. Τα όσα προετοιμάσει η μπασκετική ΑΕΚ από εδώ και πέρα, και εννοώ τους μήνες που δεν θα υπάρχει αγωνιστική δραστηριότητα για το τμήμα, είναι κατά πολύ σημαντικότερα από όλα τα δρώμενα πάνω στα παρκέ των προηγούμενων χρόνων. Τόσο κρίσιμο είναι το επόμενο χρονικό διάστημα. Γιατί στο παρόν, το παρελθόν αναφέρεται στο μέλλον. Τόσο απλά…
Γιατί ολοκληρώθηκε μία πετυχημένη σεζόν, με μία εκπληκτική ευρωπαϊκή πορεία τόσων πολλών αγώνων και των αντίστοιχων μηνών, συν ένα φοβερών ιστορικών διαστάσεων πάθημα στον τελικό με τη Ρίτας, που από μόνο του δημιούργησε έναν μονόδρομο: να πεισμώσει η ΚΑΕ και να γίνει αφορμή για εντατικοποίηση του συνόλου του εύρους των δραστηριοτήτων της για μία ακόμα μεγαλύτερη ΑΕΚ από την επόμενη κιόλας αγωνιστική περίοδο, σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Για μία ΑΕΚ που τη δεδομένη πια άνοδο του ΠΑΟΚ και του Άρη θα την αντιληφθεί ως κίνητρο. Χωρίς κανένα φόβο, χωρίς καμία ζήλεια, μία πρόκληση-πρόσκληση να αξιοποιήσει η ίδια τα δικά της “περιουσιακά στοιχεία”, να τα εμπλουτίσει ακόμα περισσότερο και να μπει στη νέα εποχή του ελληνικού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ με περισσότερες πιθανότητες για ακόμα μεγαλύτερη καταξίωση, για ακόμα πιο αναγνωρίσιμο εκτόπισμα. Για να έχει σε λίγο το ελληνικό μπάσκετ πέντε συλλόγους φόβητρα στις διοργανώσεις που θα συμμετέχουν, για να θυμηθούμε οι παλιότεροι τη δεκαετία του 1990 και να “αναγκάσουμε” τους νεότερους να προστρέξουν στα αρχεία για να καταλάβουν τι έγινε τότε, τι πάει να γίνει σήμερα, και πόσο πιο ευοίωνες μοιάζουν οι προοπτικές ακόμα και σε σύγκριση με την χρυσή εκείνη εποχή. Υπερβάλλω; Μπορεί στο σήμερα να φαίνονται υπερβολές αυτά, αλλά ίσως και να μην είναι. Το μόνο βέβαιο είναι πως θέλουμε η ΑΕΚ να μπορέσει να ακολουθήσει, η ΚΑΕ το γνωρίζει, μεριμνά, καταστρώνει τα σχέδιά της και θα δούμε στην πράξη τι ψάρια θα έχει πιάσει στο κατάλληλο timing… Προς το παρόν, συνηθίζουμε το να βάζουμε τα ψάρια (και την αποτελεσματική συλλογή τους) στο ρεπερτόριό μας…
Η χρονιά, η περσινή πια, ολοκληρώθηκε με την εντός έδρας ήττα από τον Ολυμπιακό. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο ελάχιστοι πια από εμάς θα θυμούνται το τελικό σκορ του δεύτερου και τελευταίου αγώνα της συγκεκριμένης ημιτελικής σειράς για το πρωτάθλημα της Basket League. Ωραία. Έτσι είναι. Και τι μένει; Η ατμόσφαιρα στο κλειστό των Άνω Λιοσίων που για τους φίλους της ΑΕΚ έγινε αντιληπτή ειδικά στο τελευταίο δεκάλεπτο (αφού όλα όσον αφορά στο αποτέλεσμα είχαν κριθεί υπέρ του Ολυμπιακού) ως μία χρυσή ευκαιρία να τραγουδήσουν, να χειροκροτήσουν, να χτυπήσουν παρηγορητικά το χέρι τους στην πλάτη του κόουτς και των παικτών για τη σοκαριστική ήττα στον τελικό της Μπανταλόνα και να δηλώσουν ξεκάθαρα πως ξέρουν κάτι πολύ καλά: ΑΕΚ στα εύκολα, ΑΕΚάρα στα δύσκολα. Συγκινητικά και με παρατεταμένο χαρακτήρα όλα αυτά που έλαβαν χώρα εκείνα τα λεπτά…
Υπάρχει καλύτερη παρακαταθήκη για τη δύσκολη απόπειρα που ξεκίνησε από το πρώτο κιόλας λεπτό μετά το τέλος του ματς η ΚΑΕ για να κάνει την ΑΕΚ μας συμβατή με τις απαιτήσεις των καιρών που έρχονται στο άθλημα; Νομίζω πως όχι… Και επειδή η ΑΕΚ έχει αυτόν τον κόσμο, επειδή έχει μεγάλη μπασκετική ιστορία (κυρίως σε ζήτημα ποιότητας, χωρίς να υστερεί σε ποσότητα), αυτούς τους ανθρώπους στη διοικητική μέριμνα, αυτό το κλειστό στολίδι, είναι σε θέση να ξεκινήσει από δυνατή αφετηρία…
Yπάρχει, όμως, μετά το συγκεκριμένο ματς και κάτι ακόμα. Η γνώση για το πού υστερεί αγωνιστικά η ΑΕΚ απέναντι στο υψηλότερο επίπεδο του εγχώριου ανταγωνισμού, αλλά λόγω βεληνεκούς του Ολυμπιακού, και με το διεθνές στερέωμα: η ΑΕΚ και τον καλύτερό της αγώνα να κάνει, πρέπει να μη βρεθεί ο Ολυμπιακός σε καλή μέρα για να τον νικήσει ή να τον δυσκολέψει μέχρι το τελευταίο λεπτό (κάτι που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια σε κάποια, λίγα είναι η αλήθεια, ματς η Ένωση). Η ΑΕΚ δεν μπορεί εύκολα και άμεσα να φτάσει στο επίπεδο του Ολυμπιακού. Κακά τα ψέματα. Μπορεί, όμως, να ανεβάσει (σταδιακά) το δικό της επίπεδο, να αποκτήσει σταθερότητα, να το βάλει πραγματικό και άμεσο στόχο (γιατί μέχρι τώρα δεν το είχε, τα τελευταία χρόνια δυστυχώς ούτε στο Κύπελλο Ελλάδας…) και να το παλέψει ποντάροντας πως η δική της ενδεχόμενη ισχύς θα περιορίσει όσο χρειάζεται εκείνη των Πειραιωτών σε μία μεταξύ τους αναμέτρηση. Στο σήμερα, η ΑΕΚ δεν μπορεί να παίξει τον Ολυμπιακό στο ίδιο μοτίβο για σαράντα λεπτά. Στα λεπτά που το κάνει, πάντως, πείθει, τον κοιτάει στα μάτια, τον δυσκολεύει. Όμως, εξαντλείται (σε πολλούς τομείς, όχι μόνο σωματικά) πιο εύκολα γιατί τα όπλα του αντιπάλου είναι περισσότερα… Το ξέρουμε. Το βλέπουμε. Θα κάνουμε αυτά που χρειάζονται για να το αλλάξουμε αυτό; Γιατί τα επόμενα χρόνια η υποχρέωση είναι διαφορετικής υφής: μέχρι φέτος τα δίναμε όλα, κυρίως για το FIBA Champions League. Γιατί η διοίκηση αντιλαμβανόταν, σωστά, αυτή τη διοργάνωση ως χρησιμότατο διαβατήριο (αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό) για την επόμενη μέρα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Από αυτό το καλοκαίρι πρέπει να ανεβάσει η Ένωση επίπεδο για να μη δει την πλάτη του ΠΑΟΚ και του Άρη. Έτσι, όμως, θα μπορεί και το FIBA Champions League να διεκδικήσει για άλλη μία φορά (και, μάλιστα, με περισσότερες πιθανότητες) και πιο κοντά να έρθει σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, και τα ασφαλέστερα θεμέλια να έχει βάλει για την ενεργό και ποιοτική συμμετοχή της στο NBA Europe που έρχεται… Όχι ως απλή συμμετοχή, όχι ως “τσόντα”, αλλά ως ΑΕΚ που θα προσομοιάζει στο εκτόπισμά της στα καλά χρόνια της εποχής Φιλίππου. Όρεξη να έχουμε, μυαλό και δουλειά χρειαζόμαστε, και οι στόχοι πια είναι πιο υψηλοί, άρα και τα τελικά δέλεαρ. Ο κόσμος θα είναι εκεί και το μπάσκετ πιθανώς να λάβει τη θέση που του αρμόζει στην καρδιά των Ενωσιτών υποστηρικτών. Ντράγκαν Σάκοτα σε ευχαριστούμε. Ευχαριστούμε επίσης ολόθερμα και ολόψυχα την ΚΑΕ, τους παίκτες και όλο το επιτελείο για τη φετινή χρονιά. Ήταν, όντως, ένα ικανοποιητικό μεταβατικό στάδιο που μας γλύκανε και μας έδειξε τι μπορούμε να κάνουμε… Ας αξιοποιήσουμε τα συμπεράσματα που βγάλαμε και τα όσα κατακτήσαμε ως (απαραίτητες) πίστες για κάτι ακόμα καλύτερο…
