Η ΑΕΚ διάλεξε διαφορετικό δρόμο από ΠΑΟΚ και Άρη για την αναρρίχηση

Φαινόταν εδώ και κάποιους μήνες (και το είχαμε πει και σε ένα podcast του AEK24Ηours) πως το ελληνικό μπάσκετ, όσον αφορά στο διασυλλογικό επίπεδο. θα έμπαινε πολύ σύντομα σε μία καινούρια μέρα. Μία μέρα που, σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους (που είχαν, όμως, απτούς λόγους για να εκφράσουν μία τέτοια αισιοδοξία…) μάλλον θα ξεπεράσει τα ένδοξα χρόνια της δεκαετίας του 1990. Αλλά, ας αφήσουμε (ας αφήσω…) τις προβλέψεις, ειδικά τις τόσο μεγαλόστομες, και ας μείνουμε στα δεδομένα του τώρα και στα όσα ενδεχομένως αφήνουν αυτά τα δεδομένα να εννοηθούν για τα επόμενα που έρχονται…

Πριν προχωρήσω στην ΑΕΚ, γιατί εκεί έχουμε πια ραγδαίες εξελίξεις σε μία σειρά τομείς που φανερώνουν τη ρότα του άμεσου μέλλοντος (και κυρίως του μεσοπρόθεσμου), αυτό που πραγματικά βρίσκεται ως προβληματισμός στο μυαλό μου είναι το εξής: για ποιο λόγο το ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ πάει ξανά να γίνει το επίκεντρο του αντίστοιχου ευρωπαϊκού; Για ποιο λόγο επενδύονται και θα επενδυθούν ακόμα περισσότερα στο μέλλον κεφάλαια που εν δυνάμει, και με μορφή απορίας το θέτω αυτό το υποθετικό γεωγραφικό πλαίσιο…, θα μπορούσαν να πάνε στην Ιταλία, στην Ισπανία, στο Ισραήλ, στη Σερβία, στη Γερμανία κοκ.; Γιατί εδώ και γιατί τώρα; Ειδικά σε μία Ελλάδα που το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας οπισθοχωρεί και αναστροφή δεν φαίνεται σύντομα…, πώς γίνεται στο εγχώριο μπάσκετ να λαμβάνει χώρα κοσμογονία;(στην κυριολεξία); Με βασικό όχημα το πολύ χρήμα που πείθει (πολύ γρήγορα και πολύ εύκολα…) ικανότατα άτομα να στελεχώσουν τις ομάδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης σε κάθε πόστο, είτε μέσα, είτε έξω από το παρκέ…

Σε όποιον γνωστό θέτω το ερώτημα μου απαντάει με το κλασικό “άρτος και θεάματα῾ Σωστό. Αλλά αυτό είναι περιγραφικό και δεν απαντάει στην ουσία των κινήτρων όσων αποφάσισαν να σπρώξουν χρήμα στο μπάσκετ της χώρας μας. Προφανώς και αυτό θα ενισχύσει πολύ και τις ομάδες μας, και τον ανταγωνισμό, το πρωτάθλημα θα γίνει συναρπαστικό (ειδικά στα play offs) και ενδέχεται να αρχίσουν πάλι να έρχονται ευρωπαϊκά τρόπαια με την παλιά καλή συχνότητα… Αλλά, η απορία γιατί τα χώνουν τώρα και γιατί εδώ παραμένει… Φυσικά, η νέα μέρα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, που για πολλούς θα ολοκληρωθεί με την εξαγορά κάποια στιγμή της Euroleague από το ΝΒΑ Europe είναι το κατάλληλο timing. Μία ευκαιρία που δεν θα έπρεπε να πάει χαμένη για τις δυνατές ελληνικές ομάδες, για αυτές που έχουν πολύ κόσμο, μπασκετική ιστορία σε Ελλάδα και Ευρώπη διακριτή (ειδικά σε κάποιες εποχιακές συγκυρίες ακόμα και σπουδαία…), και προοπτική να μπορέσουν να σταθούν στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού. Αυτά για το γενικό πλαίσιο. Πάμε στο ειδικό, αυτό των “κιτρινόμαυρων” της Αθήνας…

O ΠΑΟΚ και ο Άρης μπήκαν σε άλλη ρότα και αυτό το καλοκαίρι, και με τις προσλήψεις Τρινκιέρι και Σπανούλη αντίστοιχα και με τη μετεγγραφική ενίσχυση, έδειξαν τις διαθέσεις τους. Άφησαν τις διακηρύξεις, τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια και άρχισαν τα έργα. Και η ΑΕΚ; Μα, καλά, πίστευε κανείς Ενωσίτης που καταλαβαίνει τη μενταλιτέ του Μάκη Αγγελόπουλου πως θα έμενε απέξω η Ένωση; Το όνομά της είναι βαρύ, οι άνθρωποι που τη διοικούν το ξέρουν, άρα ότι θα προσπαθούσαν να ανεβάσουν το επίπεδο της ομάδας εγώ το θεωρούσα σίγουρο. Το αν θα τα καταφέρουν δεν μπορεί κανένας να το ξέρει εκ των προτέρων. Ούτε καν αυτοί οι ίδιοι. Αλλά, από τα κατά καιρούς “συμφραζόμενα” που καταλαβαίνουμε, κάτι καλό πάει να γίνει και στα Άνω Λιόσια…

Η ΑΕΚ διάλεξε διαφορετικό δρόμο για την αναρρίχηση. Όχι τον εντυπωσιασμό και τις κινήσεις βιτρίνας. Το πάει βήμα βήμα. Έθεσε και γνωστοποίησε στον κόσμο της και στην μπασκετική πιάτσα προαπαιτούμενα: την είσοδό της στο NBA Europe και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τόσο το κλειστό γυμναστήριο, όσο και τον περιβάλλοντα χώρο για πολλά συνεχόμενα έτη (μετά από σχετική παραχώρηση από την Πολιτεία), στα “περίεργα” (προς το παρόν ως τοποθεσία της ευρύτερης αθηναϊκής μητρόπολης) Άνω Λιόσια. Την ώρα και τη μέρα που γράφεται αυτό εδώ το σημείωμα όλοι πια γνωρίζουμε πού βρίσκεται η ΚΑΕ ΑΕΚ στο δεύτερο θέμα και πολλοί είμαστε αισιόδοξοι και για το πρώτο ζήτημα… Αν γίνουν πράξη αυτά, μετά η στελέχωση του ρόστερ και η εύρεση του κατάλληλου προπονητή (ο μάγος Ντράγκαν Σάκοτα θα κάνει κι εδώ, και για πολλοστή φορά…, τα δικά του θαύματα, να μου το θυμάστε…), θα είναι η πιο εύκολη παράμετρος. Τόσο πολύ σημαντικά είναι τα δύο βασικά ζητούμενα που έθεσε η ίδια η ΚΑΕ με τους δικούς της τρόπους στη δημόσια σφαίρα που το να φτιάξεις μετά πολύ καλή ομάδα θα είναι κάτι το σχεδόν αυτονόητο. Κρατάμε, βέβαια, μικρό καλάθι, αλλά το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ έχει πάρει την ανιούσα. Πώς θα μείνει στην απέξω η βασίλισσα; Θα μείνει; Δύσκολα…

Έτσι όπως πάει το πράγμα, και πλέον με την είσοδο των δύο εταιριών που μάθαμε τις προάλλες στα πράγματα της ΚΑΕ ΑΕΚ, είναι βέβαιο πως μόλις επιτευχθούν οι βασικοί στόχοι θα αυξηθούν και τα διαθέσιμα ποσά. Η ΑΕΚ δεν θα ζηλεύει τίποτα από τους άλλους τέσσερις γιατί θα αξιοποιεί στην πράξη μία βασική της ιδιότητα: δεν παρασέρνεται από το πρόσκαιρο και κάποια όψιμη πρεμούρα για εντυπωσιασμό, αλλά μελετάει, το ψάχνει βήμα βήμα και υιοθετεί τη στάση που φέρνει τις καλύτερες δυνατές επιλογές με το μικρότερο δυνατό κόστος. Με ορίζοντα το άμεσο μέλλον… Μία συνταγή κάπως “αντιτουριστική”, αλλά όταν πετυχαίνει κάθε άλλο παρά “αντιπαραγωγική” και αναποτελεσματική είναι… Μάλλον, και στο μπάσκετ της ΑΕΚ, μπορούμε να το φέρουμε στα χείλη μας και να το ξεστομίσουμε με ύφος σύνεσης και στωικότητας: τα καλύτερα έρχονται! Έτσι φαίνεται, έτσι θα γίνει…

ΥΓ. Η στάση του κόσμου της ΑΕΚ σε όλα όσα γίνονται στο μπασκετικό κομμάτι του συλλόγου από εδώ και πέρα πρέπει να είναι σοβαρή γιατί θα είναι κομβική. Προφανώς και ο καθένας δικαιούται και να έχει άποψη και να τη λέει. Αρκεί, βέβαια, να γνωρίζουμε από πριν τα πραγματικά δεδομένα, να μην τσιμπάμε σε προπαγάνδες, να μη δημιουργούμε από μόνοι μας αρνητικό “μικροκλίμα”, να μην υποθηκεύουμε τη θέση μας στον ανταγωνισμό. Είναι απαραίτητο να μην είμαστε αχάριστοι, να μπορούμε να οσμιζόμαστε τις τάσεις, να γνωρίζουμε τι κάνουν και γιατί οι άλλοι, να ξεχωρίζουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, να κατανοούμε κίνητρα και προθέσεις, να αναγνωρίζουμε τη διαφορά του γενικού από το ειδικό πλαίσιο, να έχουμε εμπιστοσύνη σε αυτούς που παρά τα λάθη ή τις καθυστερήσεις τους δεν τα παράτησαν, δεν λύγισαν και τώρα που οι συνθήκες ευνοούν θα αναγκάσουν τον κόσμο να σταθεί σε ποσότητες και με ποιότητες πρωτοφανείς (αυτό το σενάριο συγκεντρώνει εδώ και λίγες μέρες πολλές πιθανότητες πια)…