Μουντιαλικές σκέψεις, λίγο πριν πέσει η αυλαία…
Σε λίγες μέρες το Μουντιάλ του 2026 ολοκληρώνεται. Μιλάμε για το κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη, επομένως θα ήταν (να το πω λίγο αδόκιμα) άκομψο να μη γράψουμε κάποιες αράδες για αυτό, παρότι το site εξειδικεύεται με τα δρώμενα της ΑΕΚ μας… Τιμάμε το Μουντιάλ γράφοντας για αυτό, λίγο πριν πέσει η αυλαία… Και μετά, όρεξη να έχουμε.., όλο ΑΕΚ! Πάμε, λοιπόν…
Για να βάλουμε την φετινή ισπανική ομάδα στη σωστή της διάσταση θα πρέπει να παραπέμψουμε το νου μας τέσσερα χρόνια πριν. Τότε που κάποιοι, όχι τόσοι πολλοί είναι η αλήθεια…, έκαναν λόγο για μία άκρως ελπιδοφόρα φουρνιά που ήρθε για να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο. Και δικαιώθηκαν. Με τον καταλυτικότερο τρόπο… Οι Ισπανοί πήραν το Euro του 2024 και έφτασαν ήδη στον τελικό του Μουντιάλ του 2026. Δεν έχει σημασία αν πάρουν το τρόπαιο ή όχι. Δηλαδή, για την ακρίβεια, έχει σημασία για τους ίδιους και τους Αργεντινούς, αλλά για τη σημειολογία των εποχών η γενιά αυτή είναι πλέον στα μυαλά όλων κάτι πολύ κοντινό σε εκείνη που από το 2008 έως το 2012 είχε μετατρέψει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο (σε επίπεδο εθνικών ομάδων) σε μία καθαρά ισπανική υπόθεση… Έβγαλαν ξανά μεγάλα ταλέντα, δούλεψαν, πότισαν τα μυαλά των νέων αστεριών με τη χρυσόσκονη του παρελθόντος (δημιουργώντας την αντίστοιχη μενταλιτέ), και η κατακτητική Ισπανία είναι ξανά εδώ…
Για την Αργεντινή μπορείς να πεις πολλά. Δεύτερη συνεχόμενη παρουσία σε τελικό και τρίτη στα τέσσερα τελευταία Μουντιάλ πιστοποιεί την καλύτερη εποχή στην ιστορία της συγκεκριμένης εθνικής ομάδας. Στην δική μου προσωπική κρίση έτσι είναι… Ειδικά, αν το πάρει την Κυριακή… Αλλά, ρε μάγκες, τι ξεχωρίζει στην ομάδα του Σκαλόνι; Π.χ. η πολύ υψηλού επιπέδου αυτοσυγκράτηση του ίδιου του Σκαλόνι μόλις έγινε το 2-1 με τους Άγγλους φανερώνει πολλά. Περισσότερο θύμισε αρχηγό “παραβατικής ομάδας” που μόλις έκανε το αυτονόητο, αυτό για το οποίο δούλευε τόσο καιρό, παρά ποδοσφαιρική ομάδα που κάνει ανατροπή σε ημιτελικό απέναντι σε εξω-ποδοσφαιρικό εχθρό (ελέω Φώκλαντς, Θάτσερ κοκ). Τελικά, η μαγική “αλητεία” της απίστευτης ψυχοσύνθεσης του Ντιέγκο Μαραντόνα περάστηκε στα dna μίας γενιάς ποδοσφαιριστών, που βρήκαν τον κατάλληλο προπονητή και τα εχέγγυα να εκδηλωθούν δημόσια πάνω στα γρασίδια… Και θέτω το ερώτημα: θέλει κάποιος να βρεθεί στο δρόμο των Αργεντινών παικτών και του πάγκου τους όταν πανηγυρίζουν όλοι μαζί κάποιο κρίσιμο γκολ της ομάδας; Εγώ, πάντως, όχι…
Από εκεί και πέρα, θα θυμόμαστε τη σοβαρότητα της Ελβετίας και τη δύναμη της Νορβηγίας, το Πράσινο Ακρωτήρι για τις αγωνιστικές εντυπώσεις που άφησε, κάποια διαιτητικά σφάλματα, το Κουρασάο γιατί είναι το Κουρασάο, το προχώρημα του Βελγίου που μετέτρεψε το τέλος της διαδρομής της συγκεκριμένης γενιάς σε κάτι που τίμησε ακράδαντα την (αναγνωρισμένη από όλους) σχεδόν κορυφαία ποιότητα των τελευταίων 12 χρόνων, την πιστοποιημένη πια υψηλότατη ποιότητα του Μαρόκου, την (μάλλον ανεξήγητη) εικόνα της Γαλλίας στον ημιτελικό. Και πολλά άλλα, ο καθένας και η κάθε μία έχει τα δικά του σημεία αναφοράς, εγώ ενδεικτικά πρόταξα κάπως πρόχειρα ορισμένα δικά μου…
Δεν μίλησα ξεχωριστά για το Νορβηγία-Βραζιλία και το Παραγουάη-Γερμανία. Γιατί ήθελα να κάνω μία πιο γενική τοποθέτηση για τις ηττημένες ομάδες των συγκεκριμένων ζευγαριών. Πάμε λοιπόν… Βραζιλία και Γερμανία έχουν σοβαρό πρόβλημα. Θα πει κάποιος πρέπει να βρουν την ταυτότητά τους. Χμ. Γενικόλογο. Ποια είναι αυτή; Έχουν όσοι το λένε αυτό στο νου τους άραγε τη Βραζιλία του Ριβάλντο, του Ροναλντίνιο, του Ρομπέρτο Κάρλος; Αυτές οι σελίδες της ιστορίας του αθλήματος παραμένουν χρυσές, αλλά έχουν σκονιστεί αρκετά… Το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει τις δικές του νόρμες. Μπορούν οι Βραζιλιάνοι και οι Γερμανοί να προσαρμοστούν; Προς το παρόν, δεν μπορούν… Δεν έχουν βρει τον σωστό τρόπο. Ή να το πούμε και αλλιώς; Υπάρχουν αρκετοί που τα κάνουν καλύτερα τα πράγματα από αυτούς; Βραζιλία, Γερμανία (και Ιταλία) πρέπει να μελετήσουν πάρα πολύ τους ανταγωνιστές τους, όχι μόνο τον εαυτό τους… Είναι πολύ δύσκολο το έργο τους. Έμψυχο υλικό διαθέτουν για κάτι καλό, αλλά ο τρόπος αναζητείται εδώ και αρκετά χρόνια… Και, μάλλον, δεν είναι θέμα μόνο προπονητή…
YΓ. Εγώ προσωπικά υποστηρίζω γενικώς τρεις ομάδες. Γερμανία, Αργεντινή και Γκάνα. Η Γερμανία, δυστυχώς, έχει πολλά χρόνια να με αφήσει ικανοποιημένο για πάνω από μία εβδομάδα… Για την Αργεντινή μιλάνε τα έργα της. Όσο για την (πολυ)αγαπημένη μου Γκάνα, σεβάστηκε τον εαυτό της και την ιστορία που έχει ως διακεκριμένη εκπρόσωπος του (σε διαρκώς σε άνοδο) αφρικανικού ποδοσφαίρου, πέρασε στα νοκ άουτ, αλλά έπεσε πάνω στην Κολομβία που πολλοί (διόλου άδικα…) την περίμεναν να προχωρήσει στο συγκεκριμένο Μουντιάλ περισσότερο από όσο το έκανε… Η Γκάνα είχε τη δική της μεγάλη ευκαιρία, το 2010, τη σπατάλησε μεν, αλλά πολλοί τη θυμούνται ακόμα με πολύ θετική γνώμη… Εγώ, πάντως, ξετρελάθηκα μαζί της τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 2006 στο Μουντιάλ της Γερμανίας… Δεν μετανιώνω καθόλου… Το γεγονός πως κάθομαι κατά καιρούς και βλέπω στο you tube βιντεάκια από αγώνες της U16 της γκανέζικης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ανησυχώ ή όχι; Προφανώς, αυτοσαρκάζομαι…
ΥΓ1. Σέβομαι τους Άγγλους γενικώς για την (απαράμιλλη) νόησή τους, όχι βέβαια για τις (διαχρονικές) τεχνοτροπίες τους… Σέβομαι το αγγλικό ποδόσφαιρο γιατί είναι η μήτρα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αλλά και γιατί εδώ και δεκαετίες έχουν το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο. Αναγνωρίζω τον αυτοσεβασμό και τη δυναμική που εκπέμπει κάθε φορά η “σύμπραξη” των παικτών της εθνικής με τους οπαδούς της στις κερκίδες στους αγώνες που δίνουν τα “τρία λιοντάρια” στο πλαίσιο κάθε μεγάλης διοργάνωσης. Όμως, το ξέρουν όλοι πολύ καλά, ίσως και οι ίδιοι οι Άγγλοι (είτε το παραδέχονται, είτε όχι…), η εθνική τους δεν παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στον κόσμο, δεν είναι η καλύτερη ομάδα. Ακόμα και όταν είναι φερειπείν η δεύτερη καλύτερη, που τα τελευταία χρόνια κάτι τέτοιο το φλέρταρε έντονα και σε πάνω από μία διοργανώσεις, δεν μπορεί να φτάσει στην κατάκτηση ενός βαρύτιμου τροπαίου. Και εδώ μετράει το αν μπορούν να συμβιβαστούν οι Άγγλοι γενικώς με το να είναι ανάμεσα στους κορυφαίους, χωρίς να είναι οι πρώτοι… Δεν είναι εύκολο, αλλά στο γεωστρατηγικό παιχνίδι το αποδέχτηκαν τη δεκαετία του 1950. Και από τότε κάνουν πιο εύκολα τη δουλειά που θέλουν (όποια είναι αυτή κάθε εποχιακή συγκυρία)… Πιο αθόρυβα, “αγγλικά” που λέω κι εγώ. Μην το υποτιμάει κανείς αυτό, ούτε στο ποδόσφαιρο…
ΥΓ2. Η χαρά μου στο γκολ του Λαουτάρο Μαρτίνεζ με την Αγγλία με δυσκόλεψε πολύ. Γιατί θυμήθηκα τα γενικότερα βάσανά μου (λολ), γιατί αναλογίστηκα την ηλικία μου, και τους τρόπους συμπεριφοράς που έχω διαλέξει να λανσάρω (sic). Παρόλα αυτά αν με έβλεπε κάποιος εκείνη την ώρα θα καταλάβαινε πολλά παραπάνω πράγματα από τα προφανή…
