Προτιμάει να κοιτάει άλλα πράγματα
H όποια ανησυχία υπήρχε σε κάποιο κόσμο γύρω από την ενίσχυση της ΑΕΚ στο φετινό καλοκαίρι με μεταγραφές σημαντικές και απαραίτητες συνάμα, τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν πρόβλημα της ίδιας της ομάδας ή του Ριμπάλτα. Αλλά, όλο αυτό ήταν ένα (αναμενόμενο και δικαιολογημένο, Ελλάδα γαρ) πρόβλημα όσων το είχαν…
Οι σχέσεις εμπιστοσύνης δεν γκρεμίζονται έτσι εύκολα, επειδή θα επέλθει μία καθυστέρηση λίγων εβδομάδων. Αλλά, αλήθεια, υφίσταται η έννοια της καθυστέρησης; Βγήκε ο Ριμπάλτα και είπε πως π.χ. στις 20 Ιουνίου θα έχω κάνει τρεις ή τέσσερις μεταγραφές; Από όσο θυμάμαι, όχι, δεν είπε κάτι τέτοιο. Ο Ριμπάλτα, από το να κοιτάει ημερολόγια, προτιμάει να κοιτάει άλλα πράγματα… Και να ανοίγει το στόμα του μονάχα εκεί που χρειάζεται. Ο άνθρωπος αυτός “δεν κάνει” για το νεοελληνικό μικρόκοσμο, αλλά από τη στιγμή που ήρθε και είναι σοβαρός θα μας δώσει πολλά μαθήματα: όχι μόνο πετυχημένης εκτέλεσης των καθηκόντων του, αλλά και το πόσο μεγάλη σημασία έχει το να δίνεις προτεραιότητα στα έργα και να μην έχεις καμία ανάγκη να μιλάς δεξιά και αριστερά… Εγώ προσωπικά, θέλω πολύ να μοιάσω σε αυτό στον Ριμπάλτα, αλλά έχω να συγκρουστώ με τη (σχετικά φλύαρη) ιδιοσυγκρασία μου (για αυτό το ρίχνω στο ουδέτερο χιούμορ, που αποφορτίζει τις ορμές μου…) και τα κοινωνικά περιβάλλοντα που ηδονίζονται να αποτραβούν τα χείλη τους, τα κάτω προς τα κάτω και τα πάνω προς τα πάνω, σε μόνιμη βάση (δίχως να αναρωτιούνται ποτέ για το πότε τους πέφτει λόγος και πού όχι)… Είτε μιλάμε για υπαρκτά ζητήματα, είτε για ανύπαρκτα… Δεν ξέρω ποια κατάσταση είναι χειρότερη, αλλά τες πα… Στο ελληνικό ποδόσφαιρο “αν δεν ξέρεις”, δεν υπάρχεις. Μα, αυτοί που όντως ξέρουν, μιλάνε όσο πρέπει και όσο κρίνουν πως εξυπηρετείται ο σκοπός τους. Ο Ριμπάλτα είναι άκρο, γιατί δεν κάνει ούτε αυτό, αλλά ο τύπος είναι μάγκας μεγάλος και του βγάζω το καπέλο… Υπάρχει, γιατί “δεν ξέρει”, ενώ ξέρει πολύ καλά και πρώτος…, πως ξέρει εδώ και καιρό αυτά που πρέπει…
Εννοείται πως και ο Ριμπάλτα θα κάνει λάθη, θα χάσει υποθέσεις, θα καθυστερήσει, θα τον αδειάσουν κάποιοι άλλοι, δεν θα τα βρει στα λεφτά με ορισμένους, θα υπερεκτιμήσει κάποια πράγματα. Όμως, αυτά τα ξέρει και για αυτό είναι πρώτον ψύχραιμος, και δεύτερον έχει πάντα εναλλακτικά σχέδια. Η ικανότητα και η εμπειρία (ειδικά από το υψηλό επίπεδο στο οποίο έχει δουλέψει ο Ριμπάλτα στο παρελθόν) μετουσιώνονται στην εφαρμοσμένη πρακτική, στην επίλυση προβλημάτων, στην αποτελεσματικότητα που παρα(απο)δέχονται όλοι όταν γίνεται το ταμείο. Όσες “υποθέσεις και να χάσει” ο Ριμπάλτα, η ΑΕΚ είναι κερδισμένη που τον έχει. Και το μεγάλο στοίχημα δεν πρέπει να είναι αν θα τα καταφέρει ή όχι στο κάθε επιμέρους, αλλά για το πόσο ακόμα αυτός ο άνθρωπος θα μπορεί να προσφέρει την τεχνοτροπία του στην ΑΕΚάρα μας…
ΥΓ. O Ριμπάλτα με το περσινό πρωτάθλημα που πήρε η ΑΕΚ στην ουσία “αγόρασε” και χρόνο, αλλά και το δικαίωμα σε κάποια λάθη. Δεν νομίζω πως το βλέπει έτσι ο ίδιος. Αυτός έναν καημό έχει: να μπορεί να κάνει τη δουλειά του, ακριβώς έτσι όπως θέλει. Χωρίς εμπόδια, χωρίς μπίρι μπίρι και με τη στήριξη και εμπιστοσύνη του κ. Μάριου Ηλιόπουλου. Τα έχει αυτά; Προχωράει ακάθεκτος για την ΑΕΚ της σεζόν 2026-2027… Τόσο απλά. Γιατί τα μέτωπα είναι πολλά, και άκρως ανοιχτά (κάποια από αυτά ίσως και ως μαύρες τρύπες…), οι αντίπαλοι δυνατοί, πεισμωμένοι και φιλόδοξοι, επομένως η περσινή και νυν πρωταθλήτρια ποντάρει στα στελέχη της (και στη δοκιμασμένη στη ” φωτιά” της απαιτητικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας τεχνοτροπία τους), αλλά και στη συγκλονιστική στήριξη του κόσμου της ΑΕΚ (που εκτιμώ πως φέτος θα στηρίξει ακόμα περισσότερο, και με λιγότερη γκρίνια ή λιγούρα. Γιατί, παιδιά, άλλο πράγμα η δίψα, άλλο η έλλειψη, και άλλο η λιγούρα…).
ΥΓ1. Κάθε καλοκαίρι ισχύουν τα ίδια. Ας τα επαναλάβουμε συνοπτικά. Δεν βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα από τα φιλικά. Τα φιλικά είναι κριτήρια μονάχα για το αν ακολουθούνται τα βασικά, τα απαραίτητα σε μία ομάδα (στοιχεία που έχει προσδιορίσει ο προπονητής, ενώ οι διοικητικοί, οι δημοσιογράφοι και οι οπαδοί απλά παρακολουθούν και κρίνουν εκ του αποτελέσματος..), και όχι για να εκτελούνται στην εντέλεια οι λεπτομέρειες ή να χορταίνουμε μπάλα εμείς… Κάθε εποχή έχει τις δικές της απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες, επομένως μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας παρακολούθησης φιλικών από πολλούς από εμάς, ένα είναι το δικό μου συμπέρασμα: τα φιλικά, ακόμα κι αν τα βλέπουμε όλα (που εγώ ΔΕΝ τα βλέπω όλα…), δεν είναι για εμάς, το κοινό, αλλά για τους ειδικούς. Που ξέρουν τι ψάχνουν να δουν σε αυτά, που θέτουν τα κατάλληλα κριτήρια για κάθε ποδοσφαιριστή και για το σύνολο ευρύτερα… Και αναλόγως, αξιολογούν…
ΥΓ2. Και το δεύτερο που θέλω να πω αφορά στις μεταγραφές. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει αν θα πιάσει ένας νεοφερμένος ποδοσφαιριστής όσο καλό βιογραφικό και να έχει, όσες καλές συστάσεις και να κουβαλάει, όση προγενέστερη έρευνα και να έχει κάνει μία ομάδα για αυτόν (και για τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά, και για την ψυχοπνευματική του κατάσταση και για το κάτω από ποιες προϋποθέσεις δένει σε σύνολα, ειδικά σε ξένες χώρες…). Αυτό που μπορούμε και πρέπει στο σήμερα να θέλουμε είναι δύο βασικές συνθήκες: να αγαπήσει το μέρος και τους νέους συνεργάτες του και να δημιουργήσει μόνος του στον εαυτό του, ο κάθε παίκτης που εντάσσεται στο έμψυχο δυναμικό της ΑΕΚ, κίνητρα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί… Αν πραγματωθούν αυτά τα δύο, μην ανησυχεί κανένας. Η ομάδα θα πάρει αυτά που χρειάζεται (έστω το minimum, στη χειρότερη των περιπτώσεων), αλλά και ο παίκτης θα δουλεύει σοβαρά και με ζήλο γιατί θα ξέρει πως και αυτός θα έχει οφέλη… Έτσι γίνονται οι σωστές επαγγελματικές συναλλαγές…
