Σημασία έχει τι είδε ο Νίκολιτς
Το να δεις τέλη Ιούλη φιλικό μίας ομάδας που θα παίξει (σχετικά) αρκετά αργότερα το πρώτο της επίσημο ματς, ακόμα και αν αυτή η ομάδα είναι η αγαπημένη μας ΑΕΚ, είναι μάλλον κάτι το βαρύ. Ειδικά, όταν οι αμέσως προηγούμενες ποδοσφαιρικές παραστάσεις που έχεις δει είναι του κορυφαίου επιπέδου, του Μουντιάλ. Που μπορεί σα διοργάνωση να μην εντυπωσίασε, αλλά όπως και να το κάνουμε ήταν το ποδόσφαιρο στο υψηλότερο (κατά τεκμήριο…) επίπεδό του. Πια, όμως, όσον αφορά στην πρωταθλήτρια Ελλάδας (τι ωραίο που είναι να το γράφουμε και να το λέμε, ε;) ΑΕΚ, η μπάλα κυλάει στα χορτάρια, οι κίτρινες φανέλες κάνουν μπαμ στο μάτι (στις καρδιές και τις ψυχές επίσης…) και ο Νίκολιτς καταγράφει…
Κάθισα κι εγώ, λοιπόν, να παρακολουθήσω στα σοβαρά, δηλαδή επισταμένα, το φιλικό της ΑΕΚ με την Σαμσούνσπορ. Όσο πλησιάζουμε στην έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων τα φιλικά και πιο δυνατά κατά κανόνα είναι και πιο σοβαρές υποθέσεις… Δεν νομίζω πως τέλειωσε το ματς και είχα τον ενθουσιασμό μέσα μου σε μεγάλες ποσότητες… Όχι. Όμως, γνωρίζω πού βρισκόμαστε, επομένως φιλτράρω αλλιώς τα όσα (δεν) είδα… Αλλά, εντάξει, δεν έχει και τόση σημασία τι είδα εγώ, τι είδαμε όλοι εμείς. Σημασία έχει τι είδε ο Νίκολιτς. Γιατί αυτός, με βάση όσα είδε και δεν είδε, είναι εκείνος που είναι επιφορτισμένος με το έργο της σύντομης αλλαγής των δεδομένων προς το καλύτερο…
Στο πρώτο ημίχρονο η ΑΕΚ ξεκίνησε καλά. Με σωστή νοοτροπία, με ενέργεια, με πίεση ψηλά. Προηγήθηκε, γιατί το ήθελε και το άξιζε. Μετά, όμως, άρχισε η οπισθοχώρηση. Στην αρχή ήταν μάλλον επιλογή αυτοσυντήρησης για να κρατηθεί το προβάδισμα στο σκορ. Κατά την προσωπική μου άποψη, όσο πέρναγαν τα λεπτά του πρώτου ημιχρόνου ήταν ολοένα και περισσότερο αδυναμία. Λόγω εποχής, λόγω κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα σώματα, και η οποία ακόμα καθορίζει τα μυαλά των παικτών με όχι και τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για τα μάτια και τα θέλω των οπαδών της ομάδας… Η ισοφάριση ήρθε μάλλον δικαιολογημένα…
Στο δεύτερο ημίχρονο ήταν σα κανονικό φιλικό καλοκαιρινής περιόδου… Σχεδόν αυτοματοποιημένες κινήσεις, με τους Τούρκους να παίρνουν και να μην αφήνουν τα ηνία των πρωτοβουλιών και της κατοχής της μπάλας. Δίχως να επιβάλλονται κατά κράτος, φαίνονταν πιο δυνατοί και πιο αποφασισμένοι για τη νίκη. Με την ΑΕΚ να μην έχει κάτι το διακριτό να σταθείς πάνω του, εκτός από την προσπάθεια των παικτών να είναι τακτικά σωστοί. Το 2-1 υπέρ των αντιπάλων της Ένωσης ήταν το πιθανότερο σενάριο αν ξεκολλούσε το σκορ από το 1-1, πράγμα που έγινε γιατί η ποδοσφαιρική λογική κάποιες φορές μοιάζει και είναι ανίκητη…
H ήττα και η αναιμική εμφάνιση στα περισσότερα λεπτά του αγώνα δεν πρέπει να γίνει αιτία για άμετρη γκρίνια, για πρόωρες κρίσεις και για άδικες επιθέσεις. “Έτσι δεν πάμε πουθενά”, “δεν κάνουν τίποτα τόσο καιρό”, “χρειαζόμαστε μεταγραφές περισσότερες από όσες μας λένε οι δημοσιογράφοι” και τα γνωστά… Παιδιά, έτσι όπως έπαιξε γενικώς η ομάδα και τον καλύτερο παίκτη του Μουντιάλ να είχε στη σύνθεσή της απέναντι στη Σαμσούνσπορ, να μου επιτρέψετε να πω πως μάλλον δεν θα άλλαζαν και τόσα πολλά, για να το πω κάπως σκωπτικά… Η γενική εικόνα χρειάζεται βελτίωση. Αλλά, μία βελτίωση βασισμένη στη λογική, στη δουλειά, στο πλάνο (και τα χρονοδιαγράμματα) του προπονητικού επιτελείου, στη σωστή ενσωμάτωση των παικτών στο σύνολο, με τη σταδιακή απόκτηση ενέργειας, φυσικής κατάστασης και αύρα νικητή. Οι παίκτες ακόμα δεν παίζουν στα φιλικά σαν πρωταθλητές, αλλά σαν ομάδα που ξεκίνησε και συνεχίζει την προετοιμασία της για να είναι έτοιμη όταν χρειάζεται. Έκανε τις νίκες της στα προηγούμενα φιλικά, σημείωσε και ανατροπές, αλλά το απόγευμα προς βράδυ της Τετάρτης ήταν η ώρα να αναδειχθούν κάποια (ελπίζω περιστασιακά) προβλήματα στο παιχνίδι της ομάδας. Και για να καταλάβουμε πού πάει γενικώς, χρειάζεται να κάνουμε συγκρίσεις από ματς σε ματς. Δηλαδή, μπορεί να επαναλάβει και να εφαρμόσει για περισσότερα λεπτά όσα καλά έκανε με τους Τούρκους; Έχει καλώς. Μπορεί να περιορίσει τα (πολλά) τρωτά; Έχει πολύ καλώς… Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα στις καλοκαιρινές προετοιμασίες…
