Απόδοση κατώτερη και των περιστάσεων και του αναμενομένου

Το κείμενο αυτό γράφεται το μεσημέρι προς απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου. Έχουν περάσει πια κάποιες μέρες από την ώρα που τελείωσε ο αγώνας για το Super Cup με τον ΟΦΗ. Οπότε είναι στα σίγουρα πιο ελαφρύ το κλίμα για να γραφτεί, και ίσως για να διαβαστεί…, ένα τέτοιο κείμενο. Και αφού από τότε αρκετοί από εμάς είχαν κάποιες στιγμές και ανάσες διακοπών, αλλά και τα ντεσού της σημερινής γιορτής, ε ας το τολμήσω κι εγώ να γράψω για ένα χαμένο τίτλο της ΑΕΚ (γιατί αυτό είναι το πραγματικό επίδικο, αφού όλα τα άλλα στρώνουν)…

Καταρχάς, συγχαρητήρια στον ΟΦΗ. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μόνο κέρδος έχει από τις επιτυχίες του μέσα σε λίγους μήνες απέναντι σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Μπορεί εμάς και τους ΠΑΟΚτζήδες (κυρίως αυτούς, γιατί άλλο πράγμα τελικός Κυπέλλου Ελλάδας στα 100 σου χρόνια και άλλο να μένεις στα 2 κατακτημένα Super Cup αντί να τα κάνεις τρία…) να μας δημιούργησε αυτή η συνθήκη οδύνη (σε εμάς πιο ήπια και πιο πρόσκαιρη), αλλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο όλα αυτό είναι μία σπάνια υπέρβαση που λυτρώνει και δημιουργεί μελλοντική προοπτική. Μεγάλο κέρδος θα έλεγα, και ας είμαι ΑΕΚ και μετά το τέλος του αγώνα δεν ένιωθα και τόσο υπέροχα… Μπορούν και άλλες επαρχιακές ή μη ομάδες να ακολουθήσουν στα ίδια χνάρια με τους Κρητικούς; Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για όλους και όχι μόνο για την κάθε ξεχωριστή ομάδα που δεν ανήκει στο καθιερωμένο “τετράπτυχο” ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ. Γιατί σε τέτοιες περιστάσεις ο μιμητισμός είναι κάτι το ευκταίο. “Αφού το μπόρεσαν οι Κρητικοί γιατί όχι εμείς”; Έτσι πρέπει να σκέφτονται οι άνθρωποι διάφορων ομάδων σε όλη την ελληνική επικράτεια. Όπως εμείς με το UEFA Conference League του Ολυμπιακού Πειραιώς το 2024. Σιγά μη τα βάψουμε μαύρα. Το θέμα είναι να τα βάψουμε κιτρινόμαυρα. Δηλαδή; Αφού το μπόρεσαν αυτοί, θα το μπορέσουμε ή πρέπει να το ψάξουμε κι εμείς… Τόσο απλά… Και όταν κάτι γίνεται για δεύτερη φορά, η πρώτη φθείρεται στο υποσυνείδητο όλων των άλλων πλην του ίδιου του “πρωτοδράστη”…

Πάμε, τώρα, στην ήττα και την απώλεια του φετινού Super Cup. Που εντάξει, για να χαριτολογήσω μέρες που είναι, δεν χάσαμε. Αήττητοι δεν πήραμε το Κύπελλο… Ισόπαλο ήρθε το ματς στην κανονική του διάρκεια. Το γεγονός πως δεν χτυπήσαμε ή δεν αποκρούσαμε καλά τα πέναλτι είναι αιτία για αρνητικά συναισθήματα; Όχι και τόσο, με ποδοσφαιρικούς αμιγώς όρους. Τα πέναλτι χάνονται, δεν πιάνονται, οι τίτλοι πάνε στα χέρια του αντιπάλου μέσω αυτών συχνά… Μπορεί να έχεις προετοιμαστεί καλά για αυτή τη διαδικασία, αλλά να μη σου βγει, ή να τα πάνε καλύτερα οι αντίπαλοι. Το πρόβλημα, που στοίχισε τον τίτλο για την Ένωση, ήταν το 90λεπτο. Εκεί είδαμε κάτι που μετά το φιλικό με την Athens Καλλιθέα δεν το περιμέναμε, για να είμαι ειλικρινής… Εγώ, δηλαδή, δεν το περίμενα, το ομολογώ. Ραθυμία, ελάχιστες εντάσεις, μία ΑΕΚ που έτρωγε το χρόνο δίχως να τον σέβεται, απόδοση κατώτερη και των περιστάσεων και του αναμενομένου.

Για να μη το κουράζω: η ΑΕΚ έπιασε το 5 με 6 των δυνατοτήτων της (και πολύ λέω…), μόνο όταν έχανε με 2-1 πλησίασε το 7 και δικαίως δεν κέρδισε το ματς. Είναι αυτή η πραγματική ΑΕΚ; Έτσι θα εμφανιστεί στην Ευρώπη και όταν ξεκινήσει το πρωτάθλημα; Δεν νομίζω. Αλλά όταν κάτι, ένα φαινόμενο, εμφανιστεί πρώτη φορά, και όχι σε φιλικό αλλά σε ματς που κρίνει κούπα, είναι λογικό να ανησυχούμε. Σε κάθε τι όταν κάτι γίνει για πρώτη φορά είναι αιτία αρχικά εγρήγορσης… Οι δηλώσεις του Νίκολιτς έδειχναν πως ναι μεν πικράθηκε από το γεγονός πως είδε τον άξιο συνάδελφό του Χρήστο Κόντη να στέφεται τροπαιούχος (πικράθηκε όχι για τον Κόντη, αλλά γιατί η ΑΕΚ ήταν αυτή που ηττήθηκε…), αλλά κατάλαβε το γιατί και ξέρει πώς δεν θα επαναληφθεί κάτι τέτοιο. Με βάση τον Νίκολιτς που ξέρουμε από πέρυσι όλη τη σεζόν, του έχουμε εμπιστοσύνη. Μένει αυτή να επιβεβαιωθεί τις επόμενες, αρχικά…, εβδομάδες πάνω στα γρασίδια… Εγώ και δεν μπορώ και δεν θέλω να πω κάτι άλλο. Ξέρουν μέσα στην ΑΕΚ τι έγινε, κατάλαβαν το αγωνιστικό γιατί, από αυτούς εξαρτάται το να κάνουν κάτι καλύτερο από το επόμενο κιόλας ματς. Εμείς εδώ είμαστε για να κρίνουμε… Αφού πρώτα τους δηλώσουμε που τους αγαπάμε ακόμα και τους εμπιστευόμαστε! Η πρωταθλήτρια Ελλάδας ΑΕΚ ξεκίνησε με ένα στραβοπάτημα, αλλά έχει τα εχέγγυα να το επαναφέρει το πράγμα στην ενδεδειγμένη ρότα…

ΥΓ. Δεν χάσαμε το τρόπαιο γιατί δεν μπορούσαμε να το πάρουμε. Ούτε γιατί ήμαστε γενικώς χειρότεροι από τον ΟΦΗ (αλίμονο…). Το χάσαμε γιατί στο συγκεκριμένο ματς η ΑΕΚ δεν ήταν ΑΕΚ, γιατί η ΑΕΚ έπαιξε σαν μη χρειαζόταν αυτό το τρόπαιο σαν οργανισμός (κακώς), γιατί η ΑΕΚ έδειξε να έχει το νου και το σώμα της στα ευρωπαϊκά καθήκοντα, γιατί (να το πω κάπως σκωπτικά) οι οπαδοί της κατέβηκαν στο συγκεκριμένο χωροχρόνο πιο σοβαροί και πιο έτοιμοι από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας… Το μόνο καλό είναι πως μία τέτοια ζημιά όπως αυτή της 12ης Αυγούστου αναπληρώνεται πολύ εύκολα. Και γρήγορα, και μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα…

ΥΓ1. Μπράβο στον κ. Μ. Ηλιόπουλο για τη στάση του μετά την ήττα απέναντι στους ανθρώπους του θριαμβευτή, εις βάρος της δικής του ομάδας, ΟΦΗ. Αυτό είναι ένα ποδόσφαιρο που δεν ξέρω αν μας αξίζει, αλλά είναι σίγουρο πως το χρειαζόμαστε, πως αρέσει σε πολλούς (που είναι ημι-αδρανοποιημένοι εδώ και πολλά χρόνια κυρίως για λόγους αισθητικής), και πως οι πρώτοι που μπορούν να το εφαρμόσουν (ίσως ταιριάζει μία λέξη που δεν αρέσει σε πολλούς, να “επιβάλλουν”) είναι οι μεγαλοϊδιοκτήτες. Αρκεί να το έχουν στόχο. Αρκεί να το θέλουν και να το έχουν διαλέξει ως τεχνοτροπία. Μόνιμα και όχι πρόσκαιρα… Με βάθος και βάσεις και όχι επικοινωνιακά, για λόγους εντυπωσιασμού ή δημόσιας πρόζας. Αλλά γιατί τους αρέσει, το γουστάρουν πρώτα οι ίδιοι και η αισθητική του ατομικού ψυχισμού τους! Όπως, δηλαδή, έδειξε πως συμβαίνει στο μυαλό και την ψυχή του ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ εκείνο το βράδυ στην Κρήτη, παρά την ήττα της Ένωσης από τον ΟΦΗ…