Ο Νίκολιτς παίρνει πηλό και φτιάχνει άνθρωπο, η ΑΕΚ ήταν ομαδάρα
Χθες στο γήπεδο, μου έλειψες πατέρα. Πολύ. Με είχες πάει με την ομαδάρα του Φάντροκ κι είχες δίκιο σε ό,τι μου είχες πει. Χθες ήθελα εγώ να σε πήγαινα στο γήπεδο. Να δεις κάτι που ούτε στα τρελά σου όνειρα δεν είχες φανταστεί. Όπως κι εγώ άλλωστε. Να δεις την ομαδάρα του Νίκολιτς, να δεις μια ομαδάρα που ακόμα δεν έχει συμπληρώσει όλο το δυναμικό της. Ξέρεις τι να περιμένεις από τον Αριάγκα; Τον Βιτάλις; Από τα δίδυμα που θα επιλέγονται; Τίποτα δεν ξέρεις και ούτε μπορείς και να προβλέψεις.
Τι ΑΕΚ ήταν αυτή; Για δυό σπαστά τριαντάλεπτα, διέλυσε τον αντίπαλο, τον πάτησε κάτω και τον απείλησε με συντριβή, που τελικά την γλύτωσε ελέω Γκατσίνοβιτς κι ελέω Κοϊτά, του μακράν χειρότερου παίκτη μας χθες. Που όμως δεν μας πειράζουν κι αυτά. Διότι είδαμε μια μπαλάρα, μια τρομακτική ισορροπία είτε επιθετικά είτε αμυντικά, είδαμε μια ομάδα σούπερ διαβασμένη που ανά πάσα στιγμή ήξερε τι να κάνει στο γήπεδο.
Προσοχή. Τέλος Αυγούστου με 60-40% κατοχή, με 3-0 υπέρ της, που έχασε άλλα τέσσερα σίγουρα γκολ. Προϊόν των θαυμαστών αλληλοκαλύψεων και του εκπληκτικού παιχνιδιού στο κέντρο από τον Καϊρίνεν και τον Μαρίν, που τους ακολουθούσε κι ο Μάγερ. Μετά κατέβηκε η κατοχή, σχεδόν ισορροπήθηκε αλλά η ομάδα έβγαλε και τις αμυντικές αρετές της, χώρια που στις αντεπιθέσεις εκτός από το τέταρτο γκολ χάρισε κι άλλα δύο. Κι ήταν όλοι τους υπέροχοι.
Προσγειωμένοι στο σχέδιο του Νίκολιτς που κατάπιε τον Ισπανό ομόλογο του, βοηθούμενος φυσικά από τα δυο γρήγορα γκολ αλλά κύρια από το ατελείωτο τρέξιμο μαζί με την ψυχραιμία στο χώρο του κέντρου και το ανεβοκατέβασμα των δυό πλάγιων. Η ΑΕΚ ήταν ομαδάρα, που δεν έδωσε κανένα δικαίωμα στη Λέφσκι να σκεφτεί ότι δικαιούτο κάτι παραπάνω εκτός ίσως από ένα γκολ της τιμής. Που δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να το βάλει, αν εμείς είχαμε βάλει έξι.
Φυσικά δεν μιλάμε για κάποιον τεράστιο αντίπαλο. Σωστό είναι αυτό, αλλά αυτόν βρήκαμε μπροστά μας. Ας ήταν κι ένας ισχυρός από αυτούς που διαβάσαμε. Δεν θα γλύτωνε με τίποτα, όπως δεν γλύτωσε πέρσι κι η Άντερλεχτ. Είναι πολύ μεγάλος προπονητής ο Νίκολιτς κι επαγγελματίας. Τι να τους κάνω τους ερωτευμένους τώρα; Τίποτα. Απλά να τους συστήσω αγάπη και στοργή για την ομάδα μας. Ή να πάρουν μια συνδρομητική πλατφόρμα και να χαζεύουν την Μοντερέι με τον Πινέδα.
Δεν θα κερδίσουν κι ιδιαίτερα, αφού θα χάσουν την ηρεμία του Καϊρίνεν, του κορυφαίου χθες, θα χάσουν το νεύρο και την ένταση του Μαρίν, και φυσικά θα χάσουν και τον παικταρά Μάγερ. Είναι δύσκολο να χάνεις έναν παίκτη σαν τον Πινέδα. Φυσικά. Είναι όμως εναντίον του παιχνιδιού να τα περιμένεις όλα από έναν. Είσαι καταδικασμένος. Γι’ αυτό κι ο ένας γίνανε τρεις με ανώτερα φυσικά χαρακτηριστικά, που έχουν κι αλλαγές κιόλας. Και την σύνθεση την έκανε ο Νίκολιτς, που σου λέει κιόλας αυτό που θα δεις.
Κι ένα γήπεδο ρε παιδιά, λάβα σκέτη. Μια ατμόσφαιρα εκπληκτική, με τραγούδια και ιαχές που έντυνε τη νίκη της ομάδας μας που πλέον μας οδηγεί στον θεσμό των κορυφαίων. Με χρυσάφι για την ιδιοκτησία και μεγάλες προσδοκίες για κάποιους φιλόδοξους παίκτες μας. Κι εμάς να γελάμε στην κερκίδα για τον ποιον προπονητή θέλουμε να δούμε στην Φιλαδέλφεια. Μακάρι να ήταν ο πατέρας εκεί να έλεγε τη γνώμη του. Όμως όπως κι η ομάδα του, είναι κι αυτός στα αστέρια, τι να κάνουμε;
Να φωνάξουμε Νίκολιτς. Να φωνάξουμε μπράβο και συγχαρητήρια. Να ευχαριστήσουμε την συγκυρία που μας αξιώνει όνειρα. Να σφίξουμε τα χέρια των Ηλιόπουλου και Ριμπάλτα, που ικανοποιούν τον προπονητή μας, που παίρνει πηλό και φτιάχνει άνθρωπο. Που παίρνει Πήλιο και Ρότα και ξαφνικά λέμε, τι έγινε; Και πρέπει να το λέμε. Διότι εμείς είμαστε προπονητές της εξέδρας ενώ αυτός παίζει κάθε παιχνίδι το δίπλωμα του και την υστεροφημία του. Και του βγάζουμε το καπέλο για την απόλυτη ομάδα που σχεδιάζει, και που στο παραμικρό έστω κι ασήμαντο λάθος που βλέπει, πετάγεται να το επισημάνει.
Κατάλαβες πατέρα τι έχασες; Και στο προηγούμενο champions league δεν ερχόσουν. Εδώ όμως πια, δεν πάμε για έξι ισοπαλίες. Πάμε για κάτι παραπάνω.
ΖΗΤΩ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ
