Βραδιά μίας πραγματικής πρωταθλήτριας
Αυτό που έγινε το βράδυ του Σαββάτου στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι ο ορισμός της βραδιάς μίας πραγματικής πρωταθλήτριας. Η γνωστή λατρεμένη περιοχή, παντού το κιτρινόμαυρο να δεσπόζει (αν και θεωρώ πως ακόμα ο κόσμος δεν έχει φορτσάρει όπως θα άρμοζε στην γενικότερη εποχή που βιώνει η Ένωση από πέρυσι το καλοκαίρι…), δυνατός αντίπαλος που είχε ξεκινήσει πολύ καλά το πρωτάθλημα, εμφατική παρουσία της ομάδας για πολλά αγωνιστικά λεπτά, χορταστικό ποδόσφαιρο, ένας Μάγερ να κάνει τα μικρά παιδιά να λατρέψουν το άθλημα…, σωστή γενικώς νοοτροπία, πεντάρα και φύγαμε για τα επόμενα.
H AEK στην προσπάθειά της να σταθεί επάξια στο UEFA Champions League, και θα γράψω πιο κάτω τι θεωρώ εγώ επάξια, έχει φτιάξει ένα ρόστερ που όταν έχει ενέργεια, όρεξη, και διαβάζει σωστά τις συνθήκες κάθε ματς είναι σε θέση να παίρνει στη Super League 1 αυτό που θέλει σε κάθε ματς, τουλάχιστον στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων… Και να μας κάνει να έχουμε απολαύσει ποδόσφαιρο… Βασική αιτία; Η ΑΕΚ φέτος δείχνει πως μεταφέρει τη μπάλα καλύτερα: και πιο ενεργητικά, και πιο φινετσάτα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα αυτά τα δύο, αλλά η ΑΕΚ με τον Άρη στα περισσότερα λεπτά του αγώνα τα έκανε και τα δύο… Αρχικό συμπέρασμα, λοιπόν, και ενώ είμαστε στην αρχή Σεπτέμβρη; Φαίνεται πως φέτος η κυκλοφορία της μπάλας θα είναι (αρκετά…) καλύτερη από πέρυσι. Αρκεί η Ένωση να μην εμφανίζεται όπως με την Κηφισιά…
Όταν, λοιπόν, η ομάδα έχει τη μπάλα στα πόδια της και έχει ενέργεια και διάθεση, το έργο της αντίπαλης ανασταλτικής λειτουργίας (θα) είναι πολύ δύσκολο. Γιατί η ομάδα έχει και ατομική ποιότητα πλέον και ευδιάκριτη ομαδική συνδυαστική ικανότητα (που δουλεύεται επισταμένα και θα γίνεται ολοένα και αποδοτικότερη από ματς σε ματς). Φυσικά και εννοείται πως όταν η φετινή ΑΕΚ βρίσκει χώρους, όπως δυστυχώς για τον ίδιο της άφησε ο Άρης ειδικά μετά το 2-0, η ΑΕΚ θα κάνει περίπατο. Θα βγάζει τόσες πολλές φάσεις, έτσι ώστε το ένα τρίτο από αυτές να αξιοποιεί βάζει υποψηφιότητα για καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος…
Βέβαια, θα προσπαθήσω να περιγράψω την κατάσταση (και την ουσία που εγώ αναδεικνύω) με μία μεταφορά: αν έχεις φάει ένα υπέροχο γεύμα σε ένα όμορφο εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα, έχεις πιει το καλύτερο κρασί, έχεις την ιδανική παρέα (εδώ ο καθένας βάζει ό,τι θέλει, ακόμα και να μη βρίσκεται μαζί σου κανένας άλλος άνθρωπος…), συνοδεύονται δε αυτά με δροσερό καρπούζι ή καλό γλυκό, δεν σημαίνει πως μόλις πας σπίτι σου και κοιμηθείς πως έχεις απαλλαγεί από όλα τα προβλήματά σου… Το μόνο που επίλυσες στο εστιατόριο ήταν η πείνα του προηγούμενου βραδιού, συν την ποιότητα της απόλαυσης που σου εξασφάλισαν όσα λαχταριστά και ωραία έβαλες στο στόμα σου… Έτσι και η ΑΕΚ. Το γεγονός πως σε δύο ματς που υποδέχτηκε δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης στα ιερά χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας σημείωσε συνολικά εννιά γκολ, δεν σημαίνει πως θα πάει να αντιμετωπίσει τον Αστέρα Τρίπολης έχοντας εξασφαλισμένο το παραμικρό… Ίσα ίσα. Ούτε θα γυρίσουν πίσω οι δύο βαθμοί που χάθηκαν με την Κηφισιά. Για να ξέρουμε και τι λέμε και πού βρισκόμαστε πραγματικά… Προσωπική άποψη; Το αν η ΑΕΚ κατάλαβε τι έγινε με την Κηφισιά, δεν θα το έδειχνε τόσο με τον Άρη, όσο κυρίως με τον Αστέρα Τρίπολης… Και ο νοών νοείτω…
Aπέναντι στον Άρη σημαντικό στοιχείο που έκρινε την τελική έκβαση του σκορ ήταν το γεγονός πως στα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου που ο Άρης και το πίστευε, και το έψαχνε, και πάταγε πολύ καλύτερα από την ΑΕΚ, η ομάδα του Νίκολιτς δεν δέχτηκε γκολ, και όταν μπόρεσε να σκοράρει το έκανε διευκολύνοντας τη δουλειά της και αναγκάζοντας τον Άρη να πετάξει στα σκουπίδια τις όποιες καλές προσπάθειες έκανε, αλλά και τη θετική ψυχολογία που όντως του είχε δώσει το καλό ξεκίνημα με τις δύο νίκες απέναντι σε Καλαμάτα (εκτός) και ΟΦΗ (εντός). Ο Άρης φαίνεται πως φέτος όταν είναι συγκεντρωμένος έχει τις δυνατότητες να κάνει κάτι καλύτερο από αυτά που κάνει συνήθως την τελευταία τριετία, αλλά ο πραγματικός χαρακτήρας μίας ομάδας φαίνεται όταν το πράγμα στραβώνει. Κι εκεί η ομάδα του Γρηγορίου στη Νέα Φιλαδέλφεια έδειξε πως έχει πολλή δουλειά μπροστά της. Αν αξιοποιήσει θετικά τα όσα της έμαθε (με βάναυσο ποδοσφαιρικά τρόπο) η ΑΕΚ το Σάββατο, αυτό το 5-0 θα σβήσει γρήγορα από τις μνήμες των φίλων της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Αν όχι, θα έχει σημαντικά προβλήματα στη συνέχεια, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που τα ψυχολογικά προβλήματα μίας ομάδας αδίκησαν την αγωνιστική της ικανότητα. Και ο Άρης κάθε χρόνο λυγίζει εκεί που οι καλύτερες από αυτόν ομάδες μπορούν και επανέρχονται ακόμα καλύτερες…
ΥΓ. Ξεκινάει η ΑΕΚ αυτή την εβδομάδα την προσπάθειά της στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, το UEFA Champions League. Στόχος της, για μένα, πρέπει να είναι η επάξια παρουσία. Τι σημαίνει αυτό; Πρωτίστως σταθερότητα και διάρκεια στην πραγμάτωση με επάρκεια των βασικών στοιχείων του παιχνιδιού που θέλει να βλέπει από τους παίκτες του ο Νίκολιτς. Αυτό σημαίνει νίκες ή έστω κάποιες ισοπαλίες με τις πιο βατές ομάδες, θετικά συμπεράσματα στα πολύ δύσκολα ματς και σκορ για τα οποία κανένας δεν θα ντρέπεται. Τόσο απλά… Τα πολλά λεφτά εξασφαλίστηκαν, να δούμε τι μελλοντική διαχείριση θα γίνει σε αυτά…, η Ευρώπη θα θυμηθεί την ΑΕΚ, μακάρι να τη μάθει περισσότερο (για καλούς λόγους)… Είναι πολύ δύσκολο το έργο της ομάδας. Όπως δύσκολες είναι και οι τιμές των εισιτηρίων για τους αγώνες αυτούς… Και όπως έχω ξαναπεί από τη στιγμή που η Ένωση συμμετέχει στη League Phase του κορυφαίου θεσμού, αλλά και διεκδικεί στα ίσια το δεύτερο σερί πρωτάθλημα (συν το Κύπελλο Ελλάδας, που δεν πρέπει να το θεωρεί κανένας ως αμελητέο), το σημαντικό είναι ό,τι μαθαίνει από την Ευρώπη να μπορεί να το αξιοποιεί υπέρ της στην Ελλάδα. Αν η Ευρώπη δεν πάει καλά, θα υποθηκεύσει την προσπάθεια εντός των συνόρων, για αυτό ζητείται ισορροπημένη (στο μέτρο του εφικτού) διαχείριση των ιδιαίτερων φετινών συνθηκών. Πάμε ΑΕΚάρα για μία χρονιά γεμάτη ποδόσφαιρο, ποιότητα και επιτυχίες!
