ΑΕΚ με το πόδι κολλημένο στο γκάζι

Τα τελευταία χρόνια, ουδέποτε θυμόμουνα κάποιο πρόβλημα στα παιχνίδια με αυτόν τον αντίπαλο. Μπορώ να πω ότι θυμόμουνα, εύκολες νίκες και καλό ποδόσφαιρο. Κάτι τέτοιο είδα και χθες, με την ΑΕΚ με πόδι κολλημένο στο γκάζι και τον αντίπαλο πολύ χειρότερο από άλλες φορές. Μιλάω απόλυτα, χωρίς να με μπερδεύει ούτε το σκορ ούτε κάποια άλλη μυθοπλασία. Και χωρίς να βλέπω καλύτερη την ΑΕΚ σε σχέση με πέρσι. Άρα, βλέποντας τον Παναιτωλικό χειρότερο.

Η ΑΕΚ λοιπόν, μπήκε με μια ενδεκάδα του ρίχνω στο κρασί μου νερό. Μακάρι να είναι επιλογή του Νίκολιτς, κι όχι επιβολή. Για το καλό όλων μας. Που το είχαμε χθες, αφού μια ΑΕΚ αφρενάριστη, με ένα σκορ τρομερό αλλά και με μια διάθεση απίστευτη. Στα πεσίματα στη μπάλα, στις προσωπικές μονομαχίες, στα πρεσαρίσματα, και στον πλουραλισμό της επίθεσης. πραγματικά έψαχνες να βρεις ποιος ήταν ο χειρότερος.

Η ομάδα μας ήταν καταιγιστική, σε όλες τις εκφάνσεις του παιχνιδιού. Φυσικά ο αντίπαλος ήταν πολύ αδύνατος, όμως η ΑΕΚ ήταν σούπερ και τον υποχρέωσε να πάρει ακόμη χειρότερο βαθμό. Εδώ είναι και η οπτική της μπάλας : Δύο παίζουν και οι αποδόσεις τους, έχουν να κάνουν με μία αλληλεπίδραση. Λέμε τώρα και κάποια μικρολεπτομέρεια. Όμως μπορείς σε ένα τέτοιο παιχνίδι να καταλάβεις, αν παίζεις σωστά κι αν αυτό το σωστό είναι λόγω δουλειάς σου ή απλά σου βγαίνει επειδή ο άλλος είναι νούλα.

Πουθενά η ΑΕΚ δεν σταμάτησε να απαιτεί. Είτε σε επιθετικό θέλειν είτε σε αμυντικό απαιτείν. Ήταν ομαδάρα, με συνεχές πρεσάρισμα κι απαίτηση από τον εαυτό της, να έχει τη μπάλα, να μην κινδυνεύσει πουθενά και να σε χτυπήσει είτε από τον άξονα, είτε από τα πλάγια. Τα πλάγια μπακ της τέλεια – ο Πήλιος πλέον περνάει στην πρώτη γραμμή υποψήφιας μεταγραφής για την Ευρώπη -, κι ένας Κοϊτά αφιονισμένος, που μετουσίωνε το θαυμάσιο παιχνίδι στο χώρο του κέντρου, των Βιτάλις και Καϊρίνεν, σε πλούσιο δημιουργικό καθήκον κι αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά κάτω από τη μπαγκέτα του Μάνταλου, που είδε Αγρίνιο και μπήκε.

Και φυσικά μέσα στο γήπεδο μας, που καθοδηγούμενο από τους οπαδούς μας, οδήγησε την ομάδα έδρας που έχουμε φέτος, να καθαρίσει τον αγώνα από το πρώτο μέρος, με πολύ θελκτικό ποδόσφαιρο, και να καταλήξει σε μία συντριβή του αντιπάλου στο δεύτερο μέρος. Και που όλα θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτερα αν ο Νίκολιτς δεν άνοιγε ξανά το rotation, ή αν κάποιοι που μπήκαν ήταν πιο προσεκτικοί. Το καλό ήταν ότι μπήκαν κι ότι αρχίζουν ότι είναι κομμάτια της εξίσωσης. Φυσικά δεν θα συμμετάσχουν, αλλά μπορούν και να αυταπατώνται, χρειάζεται κι αυτό όταν τραυματιστούν τα κομματόσκυλα.

Οπότε δίνοντας συγχαρητήρια σε όλους, θα περιμένουμε να δούμε τα πραγματικά ψάρια αυτήν την εβδομάδα. Με το σούργελο στη συμπρωτεύουσα και με την μανέστρα της ψηφιακής αδερφάρας. Εντάξει, δεν μπορούμε στην Ινγκλετέρα, έ όχι να μην μπορέσουμε κι εδώ. Διότι αν δεν μπορούμε να κερδίσουμε την αλογοτροφή και να ισοφαρίσουμε την περσινή απώλεια, ίσως και να αποκτήσει μεγάλη σημασία η χθεσινή αποκρουστική συμπεριφορά του Γιόβιτς. Που εκτός από τα αγωνιστικά, προσέβαλε τους πάντες. Διότι για μένα παικταράς είναι αυτός που μάχεται κι αγωνίζεται. Και προΐσταται. Όχι επειδή έχει κάποιο όνομα. Σιγά μη πάω με την Μαντόνα…