Στο δεύτερο μέρος είδαμε μπάλα κι όχι εκείνη τη μιζέρια του πρώτου 45λεπτου
Μετά το παιχνίδι με τον ΟΦΗ, είχα αποφασίσει να πάω στο Λονδίνο. Να δω τα παιδιά μου και να ρίξω και μια ματιά στην ΑΕΚ με τη Σαχτάρ. Ένα παιχνίδι που φυσικά το μετάνοιωσα, όχι μόνο λόγω σκορ και κακής εκτίμησης από τον προπονητή μας, αλλά και με την ανοργανωσιά της εταιρείας. Αυτοί εκεί μέσα, όσο πάνε γίνονται και χειρότεροι. Αλλά χέστο τώρα αυτό. Χθες είχαμε παιχνίδι να δούμε, πολύ σημαντικό που μπορεί να σβήσει την ήττα από του; Ουκρανούς. Μπορεί βέβαια να δημιουργήσει και ζημιές, αλλά ας μην το σκεφτόμαστε από τώρα. Έχουμε καιρό να δούμε αν η ΑΕΚ πρέπει να παίζει σε αυτήν την διοργάνωση. Εταιρικά σίγουρα δεν αξίζει, κάτσε να δούμε αν γίνει κανά θαύμα.
Η ΑΕΚ κατέβηκε με μια ενδεκάδα ελαφρώς έκπληξη. Κύρια με την χρησιμοποίηση του Αριάγκα και του Μάριο. Δηλαδή με τέσσερα κεντρικά χαφ με σκοπό να ελέγξει τους χώρους, τους χρόνους, αλλά και την πιθανότητα καλού χειρισμού της μπάλας για κάποια αντεπίθεση. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Νίκολιτς. Κάπως το σκέφτηκε και προτίμησε να ανοίξει το rotation με κάποια σκοπιμότητα – να σκεφτούν δηλαδή οι παίκτες ότι αφού υπολογίστηκαν χθες, έχουν ελπίδα και για το πρωτάθλημα – κι αν του έβγαινε κάπως η φάση, θα μπορούσε να ρίξει μέσα και τους πιο τρεχαλητούς.
Μέχρις ένα σημείο, θα μπορούσα να πω ότι κάπως προχωράγαμε. Με δυσκολία βέβαια και με τρομερή πίεση, αλλά δεν παίζαμε και με τον φούφουτο. Όμως αυτό που είχαμε, ασχέτως μιας ψιλοάνοστης κατοχής στο πρώτο μισό, ήταν η πολλή κακή απόδοση των δημιουργικών που νομίζω ήταν απόρροια ενός τρομερού φόβου. Και κάθομαι κι αναρωτιέμαι, εντάξει το παιχνίδι ούτε στοχευμένο ήταν για βαθμούς ούτε για κάτι άλλο. Γιατί τόσο φόβος; Γιατί τόση έλλειψη καθαρού μυαλού; Ειδικά μάλιστα όταν στο δέκατο λεπτό, έχεις φάει και το γκολ. Τι φοβάσαι; Γιατί δεν απολαμβάνεις αυτό που μπορείς να παίξεις;
Κι είναι γεγονός ότι ο Αριάγκα σταδιακά έφτασε να παίζει τρίτο στόπερ. Ο Μαρίν ασφυκτιούσε από τα μαρκαρίσματα, ενώ η σύγκλιση του Μάριο προς το κέντρο, άφηνε τον έρημο Πήλιο με δυό και τρεις αντιπάλους. Φυσικά για την επίθεση μας ούτε λόγος. Ούτε μπάλα πήραν, ούτε και μπορούσαν να κάνουν κάτι έτσι απομονωμένοι που ήταν. Κι έφτασε η ομάδα να χάνει συνεχώς μέτρα μέσα στο γήπεδο, να μην μπορεί να κρατήσει καθόλου τη μπάλα και να αποκρούει όπως όπως, αμυνόμενη σχεδόν μπροστά στα καρέ της. Τεράστια φαινόταν η διαφορά ποιότητας και ταχύτητας με τους αντιπάλους, που προηγήθηκαν με δύο γκολ στο πρώτο μέρος, πράμα που φαινόταν λογικό και φυσιολογικό. Εκεί που θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τον Μουκουντί και τον Μπρινιόλι.
Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με δυό αλλαγές του Νίκολιτς, απόλυτα σωστές. Με την είσοδο των Κοϊτά και Ζίνι, ο Μάριο πήγε στον άξονα κι αποφάσισαν οι παίκτες μας να το χαρούν. Και νομίζω ότι το χάρηκαν, απαλλαγμένοι από μικροσκοπιμότητες και τακτικές καταστροφής του ποδοσφαίρου. Και μιλάω για όλο το δεύτερο μέρος και φυσικά δεν ασχολούμαι με το σκορ. Που δεν ήταν και κάτι το τρομερό. Το μέρος αυτό κατέληξε με 3-1 υπέρ του αντιπάλου, όμως βγήκαμε μπροστά, προσπαθήσαμε, σκοράραμε κι απειλήσαμε. Με λίγη παραπάνω προσοχή, θα μπορούσαμε να έχουμε ένα ακόμα γκολ στο ενεργητικό μας κι ένα λιγότερο στο παθητικό μας.
Όμως αυτά είναι για τους Δημάτους, που ψάχνουν ψίλλους στα άχυρα και βαθμολογίες στα σανσκριτικά. Από τη στιγμή που η ΑΕΚ αποφάσισε ότι θέλει να παίξει στο champions league και από τη στιγμή που δεν θέλησε να ενισχυθεί, τα σκορ αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά. Όμως κρατούν εμάς, τους θεατές, χαρούμενους με το θέαμα και με την προσπάθεια. Διότι στο δεύτερο μέρος είδαμε μπάλα κι όχι εκείνη τη μιζέρια του πρώτου σαρανταπεντάλεπτου. Κι αυτό που μπορούσαμε να κάνουμε το κάναμε. Τι να κάναμε δηλαδή; Να βάζαμε ένα πούλμαν και να λέγαμε ότι κρατήσαμε το σκορ στο 3-0;
Όχι βέβαια και μπράβο στον Νίκολιτς, που συνέχισε τις αλλαγές του. Βέβαια δεν κατάλαβα γιατί έμεινε μέσα μέχρι το τέλος ο Γιόβιτς κι ο Αριάγκα, αλλά μάλλον κάποια σκοπιμότητα θα υπάρχει. Κι ο ευρών αμειφθήσεται. Το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΚ ανέβηκε, έπαιξε καλύτερα και είχε στους κύριους πλέον διακριθέντες και τον Πήλιο με τον Μάγερ. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν με τα καλά και τα κακά τους αλλά να ξέρουμε την συνολική αξία μας σε σχέση με αυτήν του αντιπάλου. Έχουμε εμείς παίκτες, που μπορούν σε τόσο στενούς χώρους να μιλήσουν στη μπάλα; Ή έχουμε παίκτες, που μπορούν να αντέξουν σε τρεξίματα και ένταση για ενενήντα λεπτά; Το είδαμε με τη Σαχτάρ που τα είχαν φτύσει στο εξήντα.
Συγχαρητήρια λοιπόν για την προσπάθεια. Συγχαρητήρια για το κοουτσάρισμα και συγχαρητήρια και στον κόσμο που μέχρι τέλους έδωσαν τα πάντα σε φωνή και πάθος. Και κλείστε τα αυτιά σας στις μαλακίες που θα ακούσετε για βαρειά ήττα και τρίχες. Ήταν μια αναμενόμενη ήττα και μικρή θα έλεγα αν έβαζα κάτω τα budgets. Μια ήττα διδακτική για τον Ριμπάλτα κυρίως, που καλό είναι να αρχίσει να ακούει και να κόψει τον ξερολισμό της σοφής κουκουβάγιας….Εμπρός για τον Παναιτωλικό τώρα. Τα μεταξωτά βρακιά είναι για μεταξωτούς κώλους…
