Έχουμε γίνει ξανά ομάδα, με αρχή, μέση και τέλος

Να πούμε κατ’ αρχήν ότι ο Λεβαδειακός διαθέτει μια καλή ομάδα. Και κατά δεύτερον ότι το παιχνίδι το περιμέναμε δύσκολο. Από εκεί κι έπειτα, μπορούμε να μιλήσουμε για την συγκλονιστική παρουσία του κόσμου και να μπούμε στα αγωνιστικά.

Η ΑΕΚ ήταν ομαδάρα. Χωρίς καμία υπερβολή. Ήταν γεμάτη παντού, ολόσωστα διαβασμένη και με κανονικό ορθολογικό προσανατολισμό μέσα στο γήπεδο. Ήταν μια ομάδα του Νίκολιτς, που πλέον δείχνει σοβαρά δείγματα γραφής σαν επικεφαλής του τεχνικού επιτελείου. Και το σκορ σίγουρα δεν μας άξιζε : Αντί για 0-5 τουλάχιστον, φτάσαμε σε μία αγχωτική νίκη. Και λέω αγχωτική διότι μέσα στους διακριθέντες έχω τον Στρακόσα. Την ώρα μάλιστα, που είχαμε στην ίδια γραμμή των αρίστων, τους Μουκουντί και Ρέλβας.

Τι έφταιξε λοιπόν; Τίποτα αγαπητοί. Αν η ΑΕΚ είχε μετουσιώσει σε γκολ τις δέκα κλασσικές ευκαιρίες της, δεν είχαμε καν το άγχος για κάποιο λάθος. Για πολύ μεγάλο διάστημα του αγώνα παίζαμε εναντίον του αντίπαλου τερματοφύλακα. Που έσωσε τα άπιαστα, ενώ εμείς δεν μπορούσαμε απλά να σπρώξουμε τη μπάλα στα δίχτυα. Με τρομερή κατοχή μπάλας και με απίστευτο πλουραλισμό στην ανάπτυξη των επιθέσεων. Τόσο από τον άξονα, όσο κι από τα πλάγια. Με δύναμη κι αποφασιστικότητα στις προσωπικές μονομαχίες.

Παρότι ο Μάνταλος δεν είναι δεύτερος επιθετικός. Και παρότι ο Μαρίν, δεν ήταν και κάτι σπουδαίο, όπως κι ο Γιόβιτς. Όλοι οι υπόλοιποι τους κάλυψαν και υπηρέτησαν το σύστημα του Νίκολιτς, τόσο αμυντικά όσο κι επιθετικά. Ένα σύστημα το οποίο ενισχύθηκε φουλ με την είσοδο του Κοϊτά, που έφτασε να γίνει και ο mvp, λόγω της απόδοσης του αλλά και του γκολ που πέτυχε. Ακόμα δηλαδή ένας που αναστήθηκε από τον Νίκολιτς. Που βαδίζει δυνατά και με μηδέν παθητικό. Με ηρεμία και νηφαλιότητα, που το βλέπεις κύρια στην αμυντική λειτουργία. Όταν δίνουμε γήπεδο στον αντίπαλο, η ΑΕΚ θυμίζει φρούριο πίσω.

Κρίμα βέβαια που δεν είδαμε παραπάνω γκολ. Διότι υπήρχε ο Λοντίγκιν, αλλά κάποια γκολ που χάσαμε ήταν από επιπολαιότητα. Εύκολο δηλαδή πράμα για να διορθωθεί. Το πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε γίνει ξανά ομάδα, με αρχή μέση και τέλος, και ξέρουμε να ανεβοκατεβάζουμε τον ρυθμό, είτε με αντεπιθέσεις, είτε με βομβαρδισμό της αντίπαλης περιοχής με ανελέητο πρεσάρισμα. Ήμασταν ομαδάρα κι ας μην φαίνεται στο σκορ. Κι αυτός ο φόβος που είχαμε στο τέλος είναι διότι ακόμα οι μνήμες του ηλίθιου πότη, ακόμα υπάρχουν στη μνήμη μας.

Υγ. Η διαιτησία του Παπαπέτρου ήταν άριστη. Συγχαρητήρια και σε αυτόν.