Η ΑΕΚ θύμισε το δεύτερο ημιχρόνιο της Λάρισας
Η ΑΕΚ θύμισε το δεύτερο ημιχρόνιο της Λάρισας. Ή τουλάχιστον έτσι εξέλιξε το πρώτο της μέρος. Μια ομάδα καταιγιστική, μια ομάδα χάρμα ειδέσθαι και μια ομάδα κυρίαρχη για σαράντα τουλάχιστον λεπτά. Με ένα τρομερό κέντρο, και με δεκάδες τελικές. Με πλουραρισμό ανάπτυξης τόσο από τον άξονα όσο κι από τα πλάγια, έπνιξε την ομάδα του Αγρινίου και μας χάρισε ένα καταπληκτικό θέαμα, έναν τρομερό ρυθμό και καμία απειλή πίσω.
Ήταν μια ομάδα δουλεμένη, καλοκουρδισμένη μηχανή που δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης τόσο σε ένα γελοίο διαιτητή, όσο και σε έναν αντίπαλο αξιόμαχο και έμπειρο. Κι είχε ένα σωρό αλλαγές στα πλαίσια του rotation. Που όμως αυτές οι αλλαγές άνετα θα μπορούσαν να είναι και η βασική μας ενδεκάδα. Μια ενδεκάδα που είχε κύριο μοχλό τον Μάνταλο κι από πολύ κοντά τον Γκρούγιτς και τον Σκαλοκάμη, όπως και τον Μάριο στη φυσική του θέση στα αριστερά.
Πρόβλημα ήταν και πάλι το γκολ. Τόσες τελικές και δεν υπήρξε κάτι το εύκολο. Παρότι βάλαμε δύο. Ήταν ένα διάστημα, που και τέσσερα γκολ διαφορά να έφερνε, δεν θα προξενούσε καμία απορία. Ένα διάστημα που κάπως ισορρόπησε όταν ο Πετράκης έβαλε τον Μπουχαλάκη, για τα τελευταία πέντε λεπτά μιλάω. Και που κάπου εκεί, ξεκίνησε η υπεροψία μας και το μπλαζέ ύφος.
Το οποίο συνεχίστηκε σχεδόν σε όλο το δεύτερο μέρος. Το οποίο συνδύασε εκτός από το ύφος, το ανέβασμα των μέτρων στην παράταξη του αντιπάλου καθώς και κάποια κόπωση που εμφάνισαν κομβικοί παίκτες. Εγώ αυτό το βρίσκω δικαιολογημένο μετά από αυτό το ανελέητο πρεσάρισμα του πρώτου μέρους. Ειδικά για καινούργιους παίκτες : Μάριο, Γκρούγιτς και Καλοσκάμη. Νομίζω ότι ο Νίκολιτς προσπαθεί να δώσει ρυθμό στους παίκτες αλλά όταν αυτοί τα έχουν φτύσει, καλό είναι να γίνονται νωρίτερα οι αλλαγές.
Διότι καλώς γίνανε οι αλλαγές , αλλά κάποιες ήταν όχι στρατηγικά σωστές. Μαθαίνουμε κι εμείς, μαθαίνει κι ο Νίκολιτς. Πιο πολύ ας πούμε έπρεπε να βγει ο Γκρούγιτς παρά ο Μάνταλος. Ο Ελίασον – που είναι ανύπαρκτος φέτος – δεν θα έπρεπε να είναι στην ενδεκάδα και να μην βλέπω τον Γιόνσον εκτός αποστολής. Η ενέργεια του με τη σιγουράτζα του αποτελέσματος, θα ήταν ταμάμ. Διότι κατανοώ ότι δημιουργικά δεν μπορεί να προσφέρει κατά Νίκολιτς, όμως ανασταλτικά και για να κλέβει μπάλες από τον Παναιτωλικό, ε, δεν είναι και τόσο άχρηστος.
Οπότε μας κούρασε πολύ το δεύτερο μέρος, που θύμισε το πρώτο της Λάρισας. Το πέταξε κι αυτό η ΑΕΚ. Σαν να ήθελε να κάνει συμμετρία με την Κυριακή. Διότι στο μέρος αυτό κινδυνέψαμε, και ναι μεν σε ένα εκρηκτικό πεντάλεπτο θα μπορούσαμε να είχαμε βάλει κι άλλο γκολ – δοκάρι από τα δύο μέτρα; Θύμισες Πατίκα – αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε και ισοφαριστεί. Τελικά την βγάλαμε με το μίνιμουμ : 2-1 με ένα πέναλτυ που δεν είδα καν πώς έγινε. Και μια ευρεία νίκη, μετατράπηκε σε γκρίνια.
Αυτή οφείλει να είναι η κριτική του αγώνα. Και να μην λέμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι. Ότι υποτιμήσαμε τον αντίπαλο ή λοιπά κουραφέξαλα. Οι παίκτες πληρώνονται για ένα ημιχρόνιο; Δεν κατάλαβα. Δεν ζητάω καταιγισμό επιθέσεων για ενενήντα λεπτά, αλλά ορθολογισμό. Θες να κάνεις πλάκα, να μην επιτίθεσαι και να ελέγχεις τον ρυθμό; Μαζί σου, αλλά έλεγχος του ρυθμού ή οικονομία δυνάμεων, δεν σημαίνει να βάζεις στους διακριθέντες και τον Μπρινιόλι, ούτε να κλείνεσαι στην περιοχή σου από τον αντίπαλο. Διότι τότε είσαι καραγκιόζης και δεν σέβεσαι τους θεατές, αυτούς τους λίγους πλέον με τους οποίους θα ζει η ομάδα σε τέτοιου είδους παιχνίδια.
