Ακατάλληλο για καρδιακούς, κάποιοι πολέμησαν και τίμησαν τη φανέλα

Τέτοιο παιχνίδι είχαμε καιρό να δούμε. Μιλάμε για ματσάρα σε σχέση με την εξέλιξη, την αγωνία και την ανατροπή που πέτυχε η ομάδα μας. Και μάλιστα με δέκα παίκτες απέναντι σε αντίπαλο που προηγήθηκε με δυο γκολ διαφορά και σε διαιτησία 100-0 εις βάρος μας. Αυτό είναι χονδρικά η κεντρική ιδέα του αγώνα.

Ενός αγώνα, που κατά Νίκολιτς, θα έπρεπε να δείξουμε θυμό και διάθεση για να διορθώσουμε την εικόνα μας από την Σλοβενία. Δεν δείξαμε τίποτα στην αρχή του παιχνιδιού. Για ένα μισάωρο η Κηφισιά δίδαξε μπάλα και αντεπιθέσεις. Απέναντι σε μια ΑΕΚ που ήταν ασύνδετη, νωθρή κι άνευρη. Και που κιτρινιζόταν λες κι έπαιζαν γυναίκες κι αδερφές. Πραγματικά η κορμοστασιά κάποιων παικτών της Κηφισιάς κατάπινε οποιαδήποτε διάθεση αντίστασης των δικών μας.

Και το ερώτημα ήταν τι όνειρο είχε δει πάλι ο Νίκολιτς. Με αυτό το κέντρο, με αυτή την εικόνα στην επίθεση και με αυτά τα πλάγια. Ήταν εφιαλτικό το πρώτο μισάωρο, που άνετα θα μπορούσαμε να χάνουμε και με τρία γκολ διαφορά. Με ένα κέντρο ανύπαρκτο- μακράν χειρότεροι στο γήπεδο οι Μάνταλος και Πινέδα – ενώ ο Μουκουντί σε κάθε φάση, έχανε τον Τετέι και μάλλον ο τραυματισμός του προσέφερε υπηρεσίες στην ομάδα μας. Φυσικά εύχομαι να μην έχει κάτι το πολύ σοβαρό, διότι δεν θα έχουμε στόπερ για την Ελλάδα.

Κύριος πρωταγωνιστής στο πρώτο μέρος λοιπόν, ήταν η Κηφισιά και ο Βεργέτης, η καραπουστάρα. Ένας διαιτητής σε εντεταλμένη υπηρεσία, που αφού κιτρίνισε τους πάντες σε μια άνευρη ομάδα, εκμεταλλεύτηκε και την χείριστη εμφάνιση της ΑΕΚ και περίμενε το αναμενόμενο : Το να χάσουμε βαθμούς. Σε ένα πρώτο μέρος, στο οποίο ξεχώρισε ο Στρακόσα πάλι, με την απόκρουση στο πέναλτι, ο Πενράις και ο Μάριο. Όλοι οι άλλοι ήταν κάτω του μηδενός. Άντε να βάλω και στο κάδρο των φιλότιμων και τον Καλοσκάμη, που έβαλε το γκολ από σπόντα αλλά έχασε και μια ευκαιρία που δεν χάνεται. Ό,τι όμως και να λέμε, η ΑΕΚ δεν ήταν στο γήπεδο στο πρώτο μέρος.

Στο δεύτερο φυσικά φαινόταν ότι θα αλλάξουν τα πράματα. Όμως σε μια ακόμα κακή ενέργεια του Μάνταλου, εκτέθηκε η άμυνα μας κι ο Ρέλβας πήρε την κόκκινη κάρτα. Ήταν πλέον η ώρα του Νίκολιτς, που δεν πανικοβλήθηκε αλλά γύρισε την φάση σε τριάδα πίσω κι έριξε στον αγώνα ό,τι όπλο υπήρχε. Κύρια Μαρίν και Γιόβιτς. Και φυσικά τράβηξε στον πάγκο τους προκλητικούς Μάνταλο και Πινέδα. Βέβαια ο Μαρίν μπήκε διορθώνοντας τη μαλακία με τον Κοϊτά στο κέντρο.

Όμως η ομάδα είχε ισοφαρίσει με μια μαγική ενέργεια του Γιόβιτς, που αφού έκανε ένα παγκόσμιο τακουνάκι, πήρε και την θέση για το πρώτο του γκολ. Και μετά, στο παιχνίδι ροντέο πλέον, η ΑΕΚ έψαχνε να κλέψει άλλους δυο βαθμούς. Διότι λόγω της αριθμητικής της μειονεξίας, πιο πολύ προστάτευε την ισοπαλία, παρά διεκδικούσε τη νίκη. Ήταν φάσεις που γλυτώσαμε στο τσακ, και φάσεις που πλέον έφεραν τον Πενράις στην πρώτη γραμμή των διακριθέντων σαν τρίτο στόπερ αλλά και τον Βίντα να αναχαιτίζει τα κύματα από τον άξονα.

Κι αφού ροκανίστηκε ο κρίσιμος χρόνος, έλαμψε η παγκόσμια κλάση του Γιόβιτς. Που ξεκινώντας μόνος του μια ατομική προσπάθεια από το κέντρο, πέρασε τους πάντες και κέρδισε το πέναλτυ που μας χάρισε τη νίκη. Μια νίκη κόντρα σε καλό αντίπαλο, μια νίκη που στοίχισε τόσες κάρτες – μέχρι κι ο Νίκολιτς έφαγε – και μια νίκη απέναντι σε Λανουά και Βεργέτη. Κι έχει σημασία αυτό που λέω, διότι πιο πολύ αυτομαστιγώνομαι σαν Αεκτζής παρά ασχολούμαι με πούστηδες που σφυράνε.

Φυσικά μαζί με αυτούς που ανέφερα, μπήκε στο κάδρο των σημαντικών κι ο Μαρίν. Όπου χρειάστηκε βρέθηκε είτε επιθετικά είτε αμυντικά. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να βάλεις και το πέναλτυ όταν η μπάλα ζυγίζει πενήντα κιλά. Και καταλήγουμε ότι αφού τα έκανε μαντάρα ο Νίκολιτς, μετά έκανε ένα μετρημένο κοουτσάρισμα με σωστή τακτική και σωστές αλλαγές. Όσο κι αν τον πρόδιδε συνέχεια ο Ρότα, που ψάχνουν μάλιστα και να τον κρατήσουν…

Το παιχνίδι λοιπόν ήταν ακατάλληλο για καρδιακούς και για λιγόψυχους ηττοπαθείς. Κάποιοι πολέμησαν και τίμησαν τη φανέλα. Κάποιοι είναι για διώξιμο και γρήγορα μάλιστα. Και βέβαια δεν ξέρω τι σημαίνει ηρωισμός απέναντι στην Κηφισιά. Όπως δεν ξέρω πόση μελέτη χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις τον Τετέι ή τους ανοιχτούς χώρους που αφήναμε. Κι αυτά δεν τα λέω τόσο πολύ για σήμερα, αλλά εν όψει των ντέρμπυ που έρχονται. Διότι άμα φτύνεις αίμα με την Κηφισιά, γάμησε τα. Την ώρα λοιπόν που σκέφτεσαι το γαμήσι, καλό είναι να ρίξεις κι ένα ξεγυρισμένο στον Βεργέτη. Τα συγχαρητήρια άλλη φορά. Δεν θα πανηγυρίσω που κέρδισα την Κηφισιά.

Υγ. Αγαπητέ Ριμπάλτα, βάλε ταχυδυναμική στην ομάδα. Είναι αργή και τσουρούτικη. Μπακ δεν έχει κι είναι γεμάτη μισοριξιές. Κάπου έλεος πια.