Σε ανύποπτο χρόνο καλλιεργείς τις (θετικές) υποψίες

Ξεκινάω αυτό το κείμενο με τη δική μου απόδοση της δέουσας τιμής που αξίζει στα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα στη Ρουμανία. Εύχομαι μονάχα τέτοια τραγικά (και όχι απλά οδυνηρά…) περιστατικά να μπορούν να αμβλύνουν τα οπαδικά μίση, στο μέτρο του νεοελληνικού εφικτού, έτσι ώστε στο μέλλον να μειωθούν κάποιες “ανέλεγκτες” ορμές που κυριαρχούν στην εποχή μας στα μέρη μας. Αν καταλάβουμε κάτι για το πραγματικό νόημα της ζωής, όταν αυτή χάνεται, θα την κάνουμε περισσότερο ανεκτή στο κοινό μέλλον όλων μας… Αυτά…

Την Τετάρτη το βράδυ η μπασκετική ΑΕΚ σημείωσε ίσως τη σημαντικότερη φετινή της νίκη. Υποψιαζόμαστε πολλοί πως είναι κάτι τέτοιο εξαιτίας του βαθμού δυσκολίας που έβαλε ο ίδιος ο αντίπαλος και το ποιοτικό του βεληνεκές. Και αφού η ομάδα του Σάκοτα δεν λύγισε όταν η Άλμπα είχε το πάνω χέρι, γύρισε την κατάσταση και πρόσφερε μεγάλη ικανοποίηση στους φίλους της…

Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί κάθε τι που πετυχαίνει μία ομάδα από ένα σημείο και μετά σε μία σεζόν, είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς που έκανε προγενέστερα. Και στις προπονήσεις και στα ματς, και στο σώμα και στο μυαλό, και εκτός παρκέ… Όταν έβαζε τις βάσεις, όταν μετέτρεπε σε κάτι το αυτοματοποιημένο τα περισσότερα στοιχεία του παιχνιδιού της, όταν καθάριζε το νου, φόρτιζε το σώμα και παρήγαγε στο μυαλό κίνητρα. Για αυτό και σε προηγούμενα κείμενα για το μπάσκετ της ΑΕΚ εδώ, εγώ προσωπικά στεκόμουν στη σοβαρότητα που εξέπεμπε η ομάδα (ως το βασικό σημείο αναφοράς στη δική μου κρίση)… Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε ούτε την Άλμπα να νικήσει, ούτε τα προτερήματά της να αξιοποιήσει, ούτε υψηλούς (για τα δικά της μέτρα και σταθμά στην τρέχουσα εποχιακή συγκυρία) στόχους να διεκδικεί με αρκετές πιθανότητες. Σε ανύποπτο χρόνο καλλιεργείς τις (θετικές) υποψίες…

Από εκεί και πέρα, τέτοιες νίκες δεν ανοίγουν διάπλατα μονάχα τους διαδρόμους της πρόκρισης ή δημιουργούν (ρεαλιστικές) σκέψεις ακόμα και για πρωτιές στον ευρωπαϊκό όμιλο. Πετυχαίνουν κάτι πολύ σημαντικό: φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά. Γιατί όταν η (παθιασμένη) στήριξη συνδυάζεται με (δικαιολογημένη) ικανοποίηση, τότε ανοίγει η όρεξη για κάτι συγκεκριμένο: για περισσότερη στήριξη, για περισσότερη ικανοποίηση… Είμαι σίγουρος πως ο κόσμος της ΑΕΚ έχει μία ιδιαίτερη σχέση με το τμήμα μπάσκετ. Το παρακολουθεί, το αγαπάει, συζητάει για αυτό, αλλά προσέρχεται να το στηρίξει μαζικά όταν γίνεται ένα ατομικό και συλλογικό κλικ. Υπό όρους, και φιλτραρισμένο με την Ενωσίτικη παραξενιά… Η νίκη επί της Άλμπα αποτελεί, θαρρώ, ένα τέτοιο κλικ…