Συγχαρητήρια για το 0-4, που λόγω αυτού σωθήκαμε

Όποιος ήξερε τι έχει δει, και τι παίκτες έχουμε, καμία έκπληξη δεν μπορεί να αισθάνεται. Η ΑΕΚ έπαιζε ένα παιχνίδι που το είχε πάρει παρά φύσιν και το μόνο που υπήρχε σαν απαίτηση, είναι να βγάλει κάποια χρήματα από τα κλοπιμαία. Κλοπιμαία αγαπητοί κι αγαπητές. Για όσους μπορούν να είναι ορθολογικοί. Δηλαδή να πάρει την πρόκριση. Και να πάει πάλι να ξανακλέψει. Όπως είχε κάνει η εθνική Ελλάδος σε κάποιο γιούρο.

Ακριβώς πριν το παιχνίδι, με πλησίασε δημοσιογράφος – δεν ξέρω πότε θα προβληθεί το στιγμιότυπο -, και με ρώτησε τι πίστευα. Απάντησα ότι πιστεύω στην πρόκριση αλλά ότι η ΑΕΚ δεν θα νικήσει. παραπάνω λεπτομέρειες φυσικά δεν διέθετα, αν θά ρθει ισοπαλία ή πόσα πόσα θα είναι η ήττα. Κάποιοι που με άκουγαν, δεν συμφωνούσαν. Υποθέτω είναι όλοι αυτοί που γιούχαραν την ομάδα όταν έφαγε το πρώτο και το δεύτερο γκολ. Αυτοί οι γελοίοι οπαδοί, όχι φυσικά της ΑΕΚ αλλά της χαράς της νίκης.

Θέλετε να πάμε στο πρώτο παιχνίδι; Χάσαμε 3-1. Θέλετε να πάμε στο δεύτερο παιχνίδι; Συντριβή πετύχαμε σε μια ομάδα που παρέπαιε και που άλλαξε και προπονητή. Άρα και τακτική. Πάμε στα γκολ; 5-5. Δεν το θέλουμε, ας μην το θέλουμε. Πάμε αλλιώς. Τρεις φορές παίξαμε, δυό φορές χάσαμε. Τυχαίες είναι το δύο ή το ένα; Είναι μικρό το δείγμα, θα πει κάποιος. Δεν λέω όχι. Αυτό όμως που λέω, είναι τα λόγια του Νίκολιτς : Φυσικά και θα χρησιμοποιήσω την καλύτερη μου ενδεκάδα. Γιατί; Διότι ξέρει την ομάδα του, την ομάδα μας, αλλά ξέρει και τι προσδοκεί.

Διότι η ΑΕΚ, είναι χειρότερη ομάδα από την Τσέλιε. Σκέψου ότι η ΑΕΚ έκανε δυο αλλαγές και η Τσέλιε, πέντε. Χθες, έ; Γιατί δεν κάναμε τόσες; Να μπουν ποιοι; Να βγουν ποιοι; Αγαπητοί κι αγαπητές, η ΑΕΚ πορεύεται με 2,5 χαφ και με τα συγκεκριμένα πλάγια μπακ. Και σκέψου χθες, να μην είχαμε κορυφαίο μετά τον Πινέδα, τον Πήλιο. Θα μιλάγαμε για κλαυθμό οδυρμό. Αυτόν που είδαμε σε όλον τον αγώνα κι ειδικά στο πρώτο μέρος.

Που η ΑΕΚ ήταν ναυάγιο. Ούτε αρχή, ούτε τέλος. Χωρίς κέντρο και χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί, όχι μόνο το σκορ του πρώτου αγώνα, αλλά ούτε καν τον χρόνο. Αυτό δηλαδή που έκανε στο δεύτερο μέρος. Που στην ουσία πάγωσε το παιχνίδι, κλείδωσε την ανάπτυξη της αντιπάλου, και πήγε στην προσοχή που επιδεικνύει κλέφτης μόλις μπουκάρει στο επίδοξο σπίτι. Χρειάστηκαν αλλαγές φυσικά. Κύρια την μετατόπιση του Κοϊτά – ακόμα ένας κορυφαίος χθες – στα πλάγια, την είσοδο του Μάνταλου πίσω από το φορ για να μπορεί να εκδηλώσει την πείρα του, και φυσικά το ανέβασμα του Γιόβιτς, που ήταν ατομικό του θέμα. Να έβγαινε θα ήταν αδύνατον. Χωρίς φορ θα παίζαμε;

Και στο δεύτερο μέρος, είδαμε ένα καλά καμουφλαρισμένο ή καλοντυμένο έντιμο απατεώνα. Όχι την υπερομάδα που φαντάστηκαν οι οπαδοί της νίκης, που χθες πλημμύρισαν το γήπεδο κι είχαν έτοιμα τα κινητά για τις selfies. Κι ο Νίκολιτς σοβαρεύτηκε κι αυτός μέχρι τον επόμενο γύρο. Ή μέχρι την Κυριακή, που δεν θα έχει τον Μαρίν ή θα έχει ξέπνοο τον Πινέδα και τον Κοϊτά. τα έχουμε ξαναπεί : Η ΑΕΚ έχει ξεπεράσει προ πολλού το ταβάνι της και πρέπει να είμαστε ή να γίνουμε δίκαιοι. Για κλέψιμο πάμε, αλλά μπορεί και να τα καταφέρουμε, όπως ας πούμε ο Μελισσανίδης που τελικά δεν πιάστηκε. Αυτό όμως , μέχρι να θεωρηθεί η ομάδα υπερδύναμη ή ο γατότιγρος επιχειρηματίας, έχει κάποια απόσταση…

Η ΑΕΚ λοιπόν, σοβαρεύτηκε στο δεύτερο μέρος κύρια στις επιδιώξεις της. Αφού δεν μπορείς ρε μαλάκα, τι πας μπροστά; Με τον Γκατσίνοβιτς και τον Κουτέσα; Σφίξου πίσω, πρέσαρε καλύτερα μπροστά, μπορεί να γίνει κανά λάθος και να το εκμεταλλευτείς. Χώρια που μπορεί και να κουραστεί κι ο αντίπαλος, που ήρθε για να παίξει, χωρίς και να το πιστεύει ακριβώς. Ή και να το είχε συμφωνήσει ( ! ). Ομάδα του Ινφαντίνο είναι…Σιγά που υπάρχει και τίμιος κλέφτης…Οπότε λοιπόν πήγε σε σφίξιμο αμυντικά και ψάξιμο κάποιας αντεπίθεσης. Δεν βγήκε τίποτα, αλλά βγήκε η πρόκριση μας χωρίς και να αμειφθούμε, που είχαν την πρεμούρα οι Δημάτοι.

Συγχαρητήρια λοιπόν για το 0-4, που λόγω αυτού σωθήκαμε.