Author: Steven Avramidis

Παιδιά, πολύ κρύο. Κρύο με υγρασία. Λιβάνιζα έναν καφέ στο πρώτο μέρος, δεν μπόρεσα. Κατέβηκα στο διάλειμμα και συνεπικουρούντος του αποτελέσματος, πήρα ένα ουίσκι, διότι κάπου μου είχε καρφωθεί η γνωστή Αεκτζήδικη γκέλα των Χριστουγέννων. Έκανα κι άλλα βέβαια. Γυρνώντας οι διπλανοί μου είχαν καθίσει όπως ήθελαν αφού δεν είχαν έρθει όλοι στα εισιτήρια. Τους τοποθέτησα όπως καθόμαστε πάντα. Το έπαιξα Αλμέιδα της κερκίδας.

Το αρκετό και απαραίτητο rotation, έγινε από τον Αλμέιδα. Η ομάδα κατέβηκε με τον ρόμβο τον γνωστό, με κάποιους που ξεκουράστηκαν και με κάποιους που δεν μπορούσαν να παίξουν. Κάτι είναι κι αυτό εν όψει Πειραιά.

Η ομάδα μας κατέβηκε με το γνωστό σύστημα του ρόμβου και φυσικά με αλλαγμένο κεντρικό δίδυμο, που ουδέποτε πίστεψα οτι θα ήταν κάποιο αδύνατο σημείο. Πάντα οι ομάδες εξαρτώνται από τα χαφ τους και ποτέ από ρολίστες. Επίσης κατέβηκε σε ένα γήπεδο άδειο σχεδόν, που αυτό μου δημιούργησε κάποιες απορίες. Δεν έχουν ενδιαφέρον οι Αρκάδες για την ομάδα τους; Τότε για ποιο λόγο παίζει αυτή στην πρώτη κατηγορία;

Να πω οτι φτάσαμε νορμάλ; Δεν μπορώ να το πω αυτό. Δυο ώρες πριν τον αγώνα, παρκάραμε και ξαφνικά αρχίσανε να τσούζουν τα μάτια μας και να στεγνώνει ο λαιμός μας. Δακρυγόνο λέγαμε, χημικά μας λέγανε, ράδιο αρβύλα δούλευε γενικά, με μία όμως σοβαρότατη παρατήρηση. Εγώ σήμερα, είχα καλεσμένους από την Αμερική για δουλειά, κι είπα να τους πάω για να δουν και μια γιορτή άγνωστη γι’ αυτούς. Ποδοσφαιρική. Να συνεχίσω κι άλλο, για ανθρώπους

Με τον γνωστό ρόμβο μπήκε η ΑΕΚ στην Λειβαδιά και υπό το βλέμμα τουλάχιστον δύο χιλιάδων Αεκτζήδων. Τι άλλο ήθελες για να νομίσεις ότι παίζεις στο γήπεδο σου; Καλύτερες συνθήκες δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.