Author: Steven Avramidis

Ένα όμορφο βράδυ είχαμε. Ξεκούραστο μεσοβδόμαδα με μπαλίτσα και μια πρόκριση που ήρθε μάλλον άνετα. Όπως και άνετα έπαιξε και η ομάδα μας απόψε, μια χαλαρή προπόνηση μάλλον, που δημιούργησε κάποιες λίγες καταστάσεις στην αντίπαλη εστία και χωρίς κάποια ιδιαίτερη απειλή στην δική μας εστία.

Ουφ και πάλι ουφ….Αυτό είναι το γενικό σχόλιο για το παιχνίδι. Ουφ που η ομάδα κέρδισε και ουφ που γελάσαμε στο τέλος.

Αν μπορώ να πιάσω τον σφυγμό του μέσου οπαδού μας, θα μπορούσα να πω οτι ζει με ένα ερώτημα : Πότε θα έρθει επιτέλους η Κυριακή. Που βέβαια είναι ηλίου φαεινότερο το πότε θα έρθει, αλλά καταδεικνύει την τεράστια προσμονή του αλλά κυρίως την ανυπομονησία του, για να δει ξανά την ομάδα και το γήπεδο. Το γήπεδο που θα είναι ακόμα ομορφότερο χωρίς φώτα διότι θα είναι σαν την γυναίκα που δεν έβαλε make up

Τι ήταν αυτό ρε παιδιά; Ήταν ΑΕΚ αυτή η ομάδα ή κάποια άλλη από άλλη χώρα; Μήπως ήταν κάποιος κομήτης; Τι χτύπησε ρε παιδιά σήμερα την Θεσσαλονίκη; Κατάλαβαν πού έπεσαν οι Αρειανοί; Αντί να πάνε σε σκορ πόλο, η ομάδα μας τους έκανε την χάρη να μιλάνε για τιμητική ήττα;

Πρεμιέρα για μένα σήμερα, στο εσωτερικό του γηπέδου μας. Με την συγκίνηση να βαράει κόκκινο. Με ένα συναίσθημα απόλυτα παιδικό. Κάτι μεταξύ αγχους και ανυπομονησίας που τότε μας έπιανε πριν από κάποια σχολική εκδρομή. Ή εκείνο το συναίσθημα που θυμάμαι όταν με πρωτοπήγε ο πατέρας μου στο παλιό μας γήπεδο, τότε το 1970. Με νευρίαζε η κίνηση στην Πατησίων, με νευρίαζε η κίνηση στην Δεκελείας, με νευρίαζε οτι δεν μπορούσε να παρκάρει κάπου το αυτοκίνητο.