Δεν έχει φορέσει ακόμα τα καλά της, αλλά αρχίζει να τα διαμορφώνει…
Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ αυτές τις πρώτες εβδομάδες των φετινών της αγωνιστικών υποχρεώσεων θυμίζει άνθρωπο που έχει πετάξει το παλιό (λεκιασμένο και φθαρμένο) κοστούμι του και προβάρει στον καθρέφτη ένα καινούριο. Δεν έχει φορέσει ακόμα τα καλά της, αλλά αρχίζει να τα διαμορφώνει… Ψάχνει να βρει ποιο παντελόνι, ποιο πουκάμισο και ποιο σακάκι της ταιριάζει περισσότερο…
Σίγουρα κάθε τέτοια προσπάθεια, κάθε αρχή αγωνιστικής περιόδου γενικώς, είναι προτιμότερο να συνδυάζεται από νίκες και προκρίσεις. Αξιολογώντας το σημαντικότερο στοιχείο της πρόκρισης επί της Χάποελ Μπερ Σεβά πολλοί θα σταθούν στην ίδια την πρόκριση. Στο πρώτο βήμα από τα τρία που χρειάζονται για να επιτευχθεί ο πρώτος μεγάλος φετινός στόχος. Γιατί για τη νέα ΑΕΚ (που χτίζεται υπό άλλους όρους εδώ και καιρό εντός και εκτός γηπέδων) αναγκαστικά υπήρχε πολύ μεγάλος στόχος αρκετά νωρίς: και δεν ήταν ακριβώς η πρόκριση στο League Stage του UEFA Conference League, όσο κυρίως η πλήρης αποφυγή των δεινών που θα επέφερε ένας νέος φριχτός πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός. Βλέποντας το παράδειγμα του Άρη, μπορούμε να καταλάβουμε πολλά… Η περσινή νίλα με τη Νόα έκαψε ολικά το σχετικό κανονάκι και φέτος η Ένωση δεν έχει περιθώριο για «αναίμακτη» πιθανή αποτυχία.
Όμως, ό,τι και να γίνει στους επόμενους γύρους η μεγάλη ουσία βρίσκεται στην αγωνιστική εικόνα της ΑΕΚ. Και εδώ τα πράγματα είναι κατά την προσωπική μου κρίση αρκετά ελπιδοφόρα… Είναι φανερό, και το διαπιστώσαμε ευκρινώς από όσο καταλαβαίνω ακούγοντας την πλειοψηφία των Ενωσιτών αυτές τις μέρες, πως η ΑΕΚ έχει πια προπονητή που δουλεύει μεθοδικά. Και αυτή η δουλειά φαίνεται μέσα στο γήπεδο. Κάθε παίκτης φροντίζει και για την ατομική του ευδοκίμηση, όσο μπορεί κάθε στιγμή, και για την ομαδική συνοχή, όποια μπορεί να υπάρχει τέτοια εποχή. Βασικό ζητούμενο το να πατάνε όλοι σωστά στο γήπεδο, να παίζουν έξυπνα μετατρέποντας τις τοποθετήσεις τους σε όπλα για καλύτερη άμυνα και ανάπτυξη αντίστοιχα… Δεν βγαίνουν όλα, αλλά αυτό που μέχρι τώρα είναι καθαρό είναι πως σχεδόν όλοι κινούνται βάση σχεδίου, διάθεσης και σωστής νοοτροπίας. Έχουν, δηλαδή, καταφέρει στην ΑΕΚ να αποκτήσουν βασικά συστατικά για να γίνει πιο αποδοτική η δύσκολη δουλειά που κάνουν. Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη.
Η ΑΕΚ πέρασε γιατί μπήκε για να περάσει. Όχι για να κλέψει την πρόκριση. Σεβάστηκε, αλλά δεν φοβήθηκε τους Ισραηλινούς. Γιατί ήξερε πως αν ήταν η ίδια όπως έπρεπε θα έφτανε στο στόχο της. Αυτή είναι μία νοοτροπία που διέπει τις καλές ομάδες. Καλές ομάδες με σωστή νοοτροπία είναι αυτές που έχουν σοβαρό και (κατά προτίμηση…) έξυπνο προπονητή. Ο Νίκολιτς πιστοποιεί πως έχει προσαρμοσμένο πλάνο και το δοκιμάζει παίζοντας τις πιθανότητές του. Η αποδοτική εφαρμογή του είναι ο αυτοσκοπός κάθε ομάδας του… Μπορεί κάπου να αποτύχει, μπορεί κάποιοι επιμέρους σχεδιασμοί να αποδειχτούν λανθασμένοι, η μπάλα δεν μπαίνει πάντα στο πλεχτό, η ΑΕΚ έχει ακόμα τρωτά που έχουν ως αιτίες ένα (λογικό) συνδυασμό: τις ελλείψεις της στο έμψυχο δυναμικό, το πρώιμο στάδιο της αγωνιστικής σεζόν, τις όποιες δυσκολίες βάζει ο κάθε αντίπαλος, τις δικές της αδυναμίες παρά τις καλές προθέσεις. Όμως, μπαίνει να κάνει το παιχνίδι της. Αυτό θέλουμε, αυτό απέδωσε τις προηγούμενες μέρες…
Η πρώτη πρόκριση ήρθε. Η δεύτερη θα αρχίσει να παλεύεται πολύ σύντομα. Χρονικά περιθώρια δεν υπάρχουν. Τις επόμενες μέρες ο Νίκολιτς οφείλει να αποκρυπτογραφήσει όσο περισσότερο γίνεται την επόμενη αντίπαλο και να καταστρώσει πλάνα που θα δώσουν στους παίκτες του σημαντικό αριθμό πλεονεκτημάτων. Πρέπει να δούμε το πρώτο ματς για να καταλάβουμε τι είδους «ισορροπία τρόμου» θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε ΑΕΚ και Άρη Λεμεσού πάνω στο γρασίδι. Για να καταστρώσουμε το απαραίτητο συμβατό πλάνο για την τελική έφοδο στον επαναληπτικό…
ΥΓ. Τα παρακάτω είναι εντελώς προσωπικές μου θέσεις, αλλά οφείλω να τις καταθέσω: οι φίλοι της ΑΕΚ πέρασαν το σημαντικό τους κοινωνικό μήνυμα, με έντονες τις γεωπολιτικές του εκφάνσεις, με έναν τρόπο που δεν έδωσε πολλά ουσιαστικά δικαιώματα σε όψιμους επικριτές, χωρίς να δημιουργήσουν καταστροφική μέγιστη ζημιά στην ομάδα (κατεμέ η UEFA είναι εκείνη που πρέπει να εξηγήσει τη στάση της… και όχι οι «κιτρινόμαυροι» οπαδοί…), και προκαλώντας συγκίνηση σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Είναι πολύ κρίσιμοι οι καιροί, είναι πολύ καυτό και δύσκολο το θέμα της Μέσης Ανατολής, όμως όσοι μπορούν να διακρίνουν τι γίνεται και να επιμένουν να συμπαραστέκονται στον αδύναμο, είναι εκείνοι που αυτές τις μέρες έκαναν αυτά που έκαναν… Πιστοποιώντας πως δεν έχουμε άδικο όταν συχνά αισθανόμαστε υπερήφανοι που είμαστε ΑΕΚ… Από εκεί και πέρα η Μέση Ανατολή ανήκει σε όλους, όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και το μέλλον πρέπει να είναι ειρηνικό, δημιουργικό, και με σεβασμό στην ύπαρξη του άλλου… Ας ελπίσουμε να πρυτανεύσει η λογική σύντομα, αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να υπάρχουν εκείνοι που στέκονται στο πλευρό του αδύναμου… Καμία άλλη μέθοδος ισορροπίας δεν μπορεί να υπάρξει… Στη Μέση Ανατολή χωράνε (και είναι απαραίτητες και καταλυτικές οντότητες) τόσο ένα σωστό Ισραήλ, όσο και μία ελεύθερη Παλαιστίνη…
ΥΓ1. Επιστροφή στα ποδοσφαιρικά σχόλια: κάθε ποδοσφαιριστής, εκτός από τους πολύ μικρούς σε ηλικία, έχει επιδείξει στο παρελθόν του και τρωτά και προτερήματα. Είχε και καλές στιγμές και κακές. Είχε περιόδους που ανάγκαζαν μία διοίκηση να τον κρατήσει, αλλά και τέτοιες που αύξαναν το σχετικό προβληματισμό. Το κλειδί της επιτυχίας, όμως, σε κάθε ομάδα είναι να μπορεί ένας προπονητής να καταλαβαίνει έγκαιρα όλα τα πώς και τα γιατί, να δίνει κίνητρα, να γεννοβολάει εμπιστοσύνη, να είναι δίκαιος στις αποτιμήσεις του και στις ευκαιρίες που δίνει, να μετατρέπει σε καινούριες μεταγραφές υποτιθέμενα «καμένα χαρτιά»… Εγκαταλείπεις οριστικά κάτι που οι περισσότερες πιθανότητες δεν σου προκαλούν πλέον εύλογη αισιοδοξία…
