Αμήχανη αισιοδοξία
Ματς της ΑΕΚ εντός έδρας με το Βόλο είχαμε την Κυριακή το απόγευμα και ο κόσμος γέμισε από σχετικά νωρίς τα στέκια της περιοχής. Και επειδή πολλές φορές την κατάσταση μίας ομάδας την καταλαβαίνεις από την ατμόσφαιρα που επικρατεί στους φίλους της πριν τα ματς της νομίζω πως γενικώς επικρατεί μία αμήχανη αισιοδοξία.
Οι φίλοι της ΑΕΚ έχουν αυτό τον καιρό ένα παράξενο συνδυασμό να εκπέμπεται στο ύφος τους: ευχαρίστηση για το ξεκίνημα, αγωνία για τα μελλούμενα και έντονη αυτοσυγκράτηση στις προσδοκίες. Μετά τα παθήματα των δύο προηγούμενων σεζόν που ήμασταν όλοι σαν «αφιονισμένοι (ποδοσφαιρικοί) πρίαποι», δύσκολα στο σήμερα να βρεις Ενωσίτη που να πετάει στα σύννεφα. Αυτό εγώ το κρίνω ως ενδεδειγμένη στάση που μπορεί στο τέλος να αποφέρει κάτι καλό…
Πάμε τώρα στα του ματς. Στο πρώτο ημίχρονο η ΑΕΚ δεν ήταν καθόλου καλή. Χωρίς να σημαίνει πως ήταν κακή. Πώς γίνεται αυτό; Μα, είχε εξασφαλίσει αφενός πως πίσω δεν κινδύνευε και μπροστά είχε μία ροή. Που όμως ήταν άνευρη, αναποτελεσματική όχι στην εκτέλεση αλλά στο βασικότερο κομμάτι: τη δημιουργία. Οι παίκτες του Νίκολιτς έπαιζαν λες και είχαν την νοοτροπία πως «εντάξει μωρέ, τα ματς έτσι και αλλιώς στο δεύτερο ημίχρονο τελειώνουν, θα δώσουμε εκεί αυτά που μπορούμε και όλα θα πάνε καλά»… Επί του πρακτέου και εν τέλει, το ματς της βγήκε της ΑΕΚ, αλλά θεωρώ πως αν γινόταν κάποια στιγμή στο πρώτο ημίχρονο (από καμία συγκυρία από το πουθενά…) κανένα 0-1, το τι θα άκουγαν από το Σέρβο τεχνικό στα αποδυτήρια οι παίκτες του μάλλον θα το ακούγαμε κι εμείς έξω στις κερκίδες…
Μέχρι τώρα όλοι μιλάνε, και έχουν απόλυτο δίκιο, για το γεγονός πως η Ένωση δεν τρώει εύκολα γκολ. Στο σήμερα πάντως υπάρχει ένα κρίσιμο ζητούμενο που μόνο ο χρόνος θα μας δώσει τις απαντήσεις στα όποια ερωτήματα τεθούν από τους ίδιους τους αγώνες της ομάδας: θα μπορεί η ΑΕΚ να έχει την ίδια (αμυντική) αποτελεσματικότητα και απέναντι σε ισχυρότερες ομάδες; Δηλαδή απέναντι σε ομάδες με περισσότερη ενέργεια, με περισσότερη ατομική ποιότητα και με αυτοματοποιημένα σύνολα που έχουν μάθει να εκμεταλλεύονται ακόμα και το παραμικρό τετραγωνικό, ακόμα και το παραμικρό δευτερόλεπτο, ακόμα και την υποψία φάσης… Γιατί με τέτοιες, ή τέλος πάντων με γενικώς όμοιες ομάδες, θα κριθούν οι τίτλοι και οι προκρίσεις στην Ευρώπη. Επομένως, είναι άκρως θετικό πως η Ένωση στο ανασταλτικό έχει κατοχυρώσει κάποιες πίστες, μένει όμως να το κάνει και σε δυσκολότερα επίπεδα. Αυτά που ακόμα δεν έχουμε δει, γιατί προφανώς η Άντερλεχτ δεν αποτελούσε κατά την προσωπική μου άποψη το ταβάνι της ισχύος που θα συναντήσει η ΑΕΚ φέτος στα δύσκολα που θα έρθουν. Αλλά αν δεν το κάνεις με τους έως τώρα αντιπάλους, δεν θα μπορέσεις ποτέ να το κάνεις με τους άλλους, άρα καλά πάμε…
Από εκεί και πέρα, επί της ουσίας, όσο η ΑΕΚ μαζεύει πόντους μπορεί να εκμεταλλεύεται τις γκέλες των άλλων (όταν αυτές λαμβάνουν χώρα, που προς το παρόν είτε γίνονται, είτε τις γλιτώνουν στο τσακ). Και έτσι όταν θα αρχίσει το βαθμολογικό στένεμα, υπό την έννοια πως η κάθε απώλεια θα κοστίζει περισσότερο από ό,τι τώρα που είμαστε στην αρχή…, να είναι η ομάδα σε πλεονεκτικότερη θέση ή να περνάνε ακόμα όλα από το δικό της χέρι… Σε κάθε περίπτωση, το πράγμα έχει αρχίσει να θερμαίνεται… Έτσι όλοι οι φίλοι της Ένωσης μιλάνε για μπάλα, περιμένουν τη μπάλα, χαίρονται τη μπάλα, χαίρονται να ασχολούνται με την ΑΕΚ γιατί για αυτούς ΑΕΚ και μπάλα είναι ένα πράγμα… Χωρίς οπαδούς ή ορκισμένους εχθρούς προσώπων αλλά μονάχα με στήριξη και προσδοκίες για το σύνολο…
