Ήταν ΑΕΚάρα
“Χρειάζεται πάντα μία δόση τρέλας για να αντιμετωπίσεις το πεπρωμένο” (Μαργκρίτ Γιουρσενάρ)
To ματς με την Κραϊόβα ΠΕΡΑΣΕ στην ιστορία και στις ΜΝΗΜΕΣ. Και θα βγει δύσκολα από αυτές. Ενδεχομένως, να ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΤΕΙ αν προκύψουν κι άλλες πολύ σύντομα, όταν ξεκινήσουν ξανά οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ΑΕΚ. Της ΑΕΚάρας καλύτερα. Γιατί το βράδυ της Πέμπτης ήταν ΑΕΚΑΡΑ (και το έκανε, μάλιστα, και ΜΕΣΑ στη Νέα Φιλαδέλφεια για να δημιουργήσει ΝΤΕΛΙΡΙΟ ενθουσιασμού στους δικούς της οπαδούς)…
Και αυτό το παραδέχτηκαν ΟΛΟΙ. Ενωσίτες ΚΑΙ ΜΗ, την Παρασκευή. Και μάλλον ισχύει αυτό που μου έστειλε στο facebook πολύ καλός γνωστός Ενωσίτης πως με τη λήξη του αγώνα με τους Ρουμάνους η ΦΑΝΕΛΑ έγινε λίγο πιο ΒΑΡΙΑ… Βαριά κουβέντα, αλλά ΒΑΡΥ με την καλή έννοια είναι αυτό που πέτυχε η ομάδα του ΝΙΚΟΛΙΤΣ. Έστω και με μεγάλες ΔΟΣΕΙΣ (ποδοσφαιρικής) τρέλας. Γιατί ΑΝ ΗΤΑΝ μία ελληνική ομάδα να χάνει στο 98ο λεπτό 1-2 και να νικήσει 3-2, η πιθανότερη για ένα τέτοιο ΣΕΝΑΡΙΟ μάλλον θα ήταν η ΔΙΚΗ μας…
**********************************
Η ΑΕΚ των ΤΟΣΩΝ (φετινών ευρωπαϊκών) νικών, των ΤΟΣΩΝ μαγικών στιγμών (εντός και εκτός έδρας), της ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ και ΠΡΩΤΟΦΑΝΟΥΣ μέχρι τώρα βαθμολογικής ευρωπαϊκής συγκομιδής, της ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ στους 16, της τρίτης θέσης στη League Phase, για μένα έχει ΗΔΗ ΔΙΑΚΡΙΘΕΙ φέτος στην Ευρώπη. Απλά (εντάξει όχι και απλά…) κυνηγάει το ΚΑΤΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ, κυνηγάει ακόμα ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. Μπορεί ακόμα και κάτι το ΣΠΟΥΔΑΙΟ; ΝΩΡΙΣ για τέτοια ερωτήματα. Ακόμα και οι ίδιες οι ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ θα ντρέπονταν να εμφανιστούν καλλωπισμένες… Σε κάθε περίπτωση, η φετινή ΠΑΡΟΥΣΙΑ της Ένωσης στην Ευρώπη (από το καλοκαίρι κιόλας…) αποδεικνύει πόσο ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ είναι η Ευρώπη για μία ομάδα σαν την ΑΕΚ. Και πόσο ΛΑΘΟΣ ήταν αυτό που (ΔΕΝ) γινόταν τόσα χρόνια. Που ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η Ευρώπη ΔΕΝ αποτελούσε ΟΥΤΕ προτεραιότητα, ΟΥΤΕ και λάμβαναν χώρα ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ προσπάθειες για κάτι καλό σε αυτήν (πλην ελαχίστων ημιεξαιρέσεων, όπως π.χ. στη σεζόν 2023-2024, που μάλλον ότι το καλό έγινε ήρθε στον ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ και από τα ολοένα και περισσότερο εξαντλημένα ΚΑΥΣΙΜΑ της σεζόν του ΝΤΑΜΠΛ)…
**************************************
Μπορεί πια ο ίδιος ο κ. Μάριος Ηλιόπουλος να ΧΑΡΕΙ ΟΛΟΨΥΧΑ. Αλλά στη μπάλα ακόμα και η χαρά έχει ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ και θέλει ΛΕΠΤΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΕΙΣ για να παραμείνει ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ.. Για αυτό πρέπει ο ίδιος πρώτα να ΓΛΥΚΑΘΕΙ για τη συνέχεια και να ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ την ομάδα. Για να ΜΗΝ ΠΑΕΙ χαμένη η ΕΥΚΑΙΡΙΑ… Όχι ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ “για να το κάνει”, αλλά ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΑ εκεί που χρειάζεται… Έτσι και τα λεφτά θα ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΠΟ και η ομάδα θα γίνει ΚΑΛΥΤΕΡΗ. Βλέποντας την ΑΕΚ του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου μπορούμε να πούμε πως οι Νίκολιτς-ΡΙΜΠΑΛΤΑ είχαν ΟΝΤΩΣ κάτι καλό στο νου τους και πως ξέρουν να φτιάχνουν ΣΟΒΑΡΑ ποδοσφαιρικά πλάνα. Μακάρι να ΜΗ χρειαστεί να αμφισβητηθεί αυτή τους η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ τους επόμενους μήνες. Γιατί την ΕΧΟΥΝ και ΔΕΝ πρέπει να το ξεχνάμε. Όπως και ο (ΔΙΚΑΙΩΣ λατρεμένος για μεγάλο χρονικό διάστημα) Αλμέιδα είχε ικανότητες, άσχετα αν αυτές επιδεικνύονταν με ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟ αγωνιστικό ΤΡΟΠΟ, και όχι ΣΥΝΘΕΤΑ όπως γίνεται από τον ΣΕΡΒΟ μαέστρο (προσωπική μου άποψη)…
ΥΓ. Συζήτηση το βράδυ της Παρασκευής με γειτόνισσα που είναι και αυτή ΑΕΚ: Φάρδος, μου λέει. Ικανότητα, της απαντάω. Επανέρχεται αυτή: ικανότητα στο φάρδος. Καταλήγω εγώ: ικανότητα “με φάρδος”… Και προσθέτω εδώ τώρα: Το “φάρδος” στο ποδόσφαιρο σαλιαρίζει με πολλούς, διαλέγει όμως να βοηθήσει μόνο τους ικανούς… Και η ΑΕΚ “βγήκε για δείπνο” με τη νίκη γιατί έπαιζε για να νικήσει, ακόμα και όταν δεν την ευνοούσαν τα δεδομένα… Και νίκησε… Αυτό δεν είναι φάρδος, αλλά ικανότητα. Που, έστω…, προσκαλεί το “φάρδος”…
