Μπλόκο στο Περιστέρι, ανοιχτός ο δρόμος
Αυτή η αγωνιστική δεν ήταν καλή για την ΑΕΚ. Απέκτησε συγκάτοικους στην κορυφή, σε μία θέση που στο ποδόσφαιρο ευτυχώς ή δυστυχώς χωράει μόνο μία ομάδα στο τέλος κάθε πρωταθλήματος… Το θέμα είναι αν σε μία μη καλή αγωνιστική υπήρχαν και κάποια καλά πράγματα που θα βοηθήσουν την ίδια την ομάδα του Νίκολιτς στη δύσκολη συνέχεια μέχρι το τέλος της σεζόν…
***********
Η ΑΕΚ σπατάλησε (και) για μένα το πρώτο ημίχρονο. Παρόλα αυτά, όλοι ήξεραν πως το τελικό αποτέλεσμα θα κρινόταν από την αντίδραση των “κιτρινόμαυρων” στην επανάληψη. Εκεί η ΑΕΚ, μην κοροϊδευόμαστε και επηρεαζόμαστε από το τελικό σκορ, έπαιξε σαν ομάδα που όλο το προηγούμενο διάστημα έχει αποκτήσει ταυτότητα και ξέρει πως διεκδικεί το πρωτάθλημα. Δυστυχώς, δεν μπόρεσε να πάρει τη νίκη. Δικαιούται τον τίτλο μία ομάδα που την πάτησε σε Βόλο και Περιστέρι με τέτοιο τρόπο (να είναι γενικώς καλή, αλλά να πληρώνει τις στιγμιαίες αδράνειές της); Ναι, ακόμα κι αν δεν τον πάρει. Γιατί η ΑΕΚ είναι καλή ομάδα, πιστοποιημένα. Και για έναν άλλο λόγο, επίσης: απώλειες βαθμών έχουν και οι άλλοι δύο (Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ). Αν η διαιτησία και το VAR σταθούν στο ύψος των περιστάσεων (στην εγχώρια ποδοσφαιρική κοινωνία οι περισσότεροι έχουν τις αμφιβολίες τους, δικαιολογημένα θαρρώ…, αλλά θα μέτραγε να ξέραμε και τη γνώμη και τις προθέσεις της ίδιας της παραγοντικής πιάτσας…), η ΑΕΚ δεν υστερεί… Μπλόκο στο Περιστέρι, ανοιχτός ο δρόμος. Για τον τίτλο της σεζόν 2025-2026.
**************
Πάντα έχει σημασία και ο αντίπαλος. Και ο Βόλος πήρε ισοπαλία με 2-2, μάλιστα έφτασε πάρα πολύ κοντά στην ανέλπιστη νίκη (χρονικά σχεδόν την πήρε που λέει ο λόγος…), αλλά ο Ατρόμητος ήταν μεστός και πολύ καλός. Την ισοπαλία δεν την παραχώρησε η ΑΕΚ, την κατέκτησε η ομάδα του Περιστερίου. Γιατί; Γιατί έπαιξε με τη σωστή νοοτροπία, δεν δείλιασε ποτέ, πίστεψε στο αποτέλεσμα, πάλεψε παλικαρίσια και το πήρε. Εκμεταλλευόμενος, βέβαια, τις δύο αδράνειες της ΑΕΚ, αλλά ξέρετε κάτι; Αν μία ομάδα δεν είναι ικανή (στο μέτρο του εφικτού), δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί ούτε τα δώρα του αντιπάλου, ούτε τίποτα… Και δυστυχώς για την Ένωση, το βράδυ της Κυριακής ο Ατρόμητος εμφανίστηκε όπως έπρεπε (για τον ίδιο)…
*********
Θέλω να κάνω μία αναδρομή στις πολύ καλές ΑΕΚ που θυμάμαι (από το 1989 κι ύστερα) και δεν πήραν πρωτάθλημα. Πρώτη η ΑΕΚ του 1989-1990. Ακολουθεί η ΑΕΚ (ίσως η καλύτερη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν στέφθηκε πρωταθλήτρια) της σεζόν 1995-1996. Βάζω και την ΑΕΚ της επόμενης σεζόν (1996-1997). Μετά πάμε στην ΑΕΚ του 2001-2002 και σε αυτήν του 2002-2003. Για το 2004-2005 θα πω πως ναι μεν έκανε υπέρβαση και ήταν καλή ομάδα, αλλά έχασε τον τίτλο μόλις στο τέλος κυρίως γιατί εκείνη τη σεζόν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έκαναν πολλές (στα όρια του ανεπίτρεπτου για αυτούς…) γκέλες. Το 2007-2008 η ΑΕΚ θεωρώ πως δεν έπαιξε μέχρι την άνοιξη ποτέ το ποδόσφαιρο που μπορούσε (αυτό που έπαιξε φερειπείν στις τεσσάρες επί του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ και του ΠΑΟΚ στην Τούμπα).
Από εκεί και πέρα, στενεύουν τα περιθώρια αν θέλουμε να μιλήσουμε για “πολύ καλή ΑΕΚ που δεν πήρε το πρωτάθλημα”. Μόνο τη σεζόν 2023-2024 υφίσταται αυτή η συνθήκη. Γιατί στα χρόνια που η ΑΕΚ άνηκε στον Δημήτρη Μελισσανίδη (από το 2013 κι ύστερα) υπήρχαν πολλές χρονιές που συνειδητά η ίδια (στο διοικητικό κομμάτι) κατέβηκε εντελώς διεκπεραιωτικά και δίχως να έχει φιλοδοξίες για πρωτιά (σε αντίθεση με τη διαρκή κάψα των οπαδών της). Όταν είχε, όταν για την ακρίβεια έφτιαχνε ο Τίγρης με τους συνεργάτες του, πολύ καλή ομάδα, το 2017-2018 και το 2022-2023, έκοψε πρώτη το νήμα αυτοδικαίως… (Παρεμπιπτόντως ο τρόπος που προσέγγισε τα γεγονότα του 2018 σε πρόσφατη δημόσια παρουσία του ο Κυριάκος Κυριάκος μου άρεσε και έδειξε πως είναι προτιμότερο για τον ποδοσφαιρικό ιστορικό του μέλλοντος να δίνει το λόγο σε ανθρώπους που έχουν αποστρατευτεί και πλέον μπορούν να μιλήσουν πιο ελεύθερα…).
Φέτος, λοιπόν, έχουμε μία ΑΕΚ που είναι πολύ καλή. Για να δούμε αν θα προστεθεί σε αυτές που δικαιώθηκαν ή σε αυτές που μπορούσαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Αν συμβεί το πρώτο η δημόσια κουβέντα θα ηχεί στα αυτιά μας σαν ευχάριστη μουσική. Αν συμβεί το δεύτερο, ξέρουμε τη βάση των αιτιών, αλλά δεν θα διστάσουμε να μιλήσουμε για τα δικά της λάθη, για τις δικές της κακές στιγμές, για τις αδράνειες όπως οι γκέλες στο Βόλο και στο Περιστέρι. Τέλος πάντων, θα φανούν όλα στην πράξη. Το σίγουρο είναι πως μετά τον αγώνα με την Κηφισιά ξεκινάει η μεγάλη μάχη, η μεγαλύτερη όλων για την ΑΕΚ. Γιατί πρώτη φορά θα συμμετάσχει η Ένωση σε διαδικασία play offs με μόνο τέσσερις μονομάχους και ως ουσιαστικότατη διεκδικήτρια του τίτλου. Μόνο ντέρμπι δηλαδή, χωρίς καμία ανάσα, χωρίς κανέναν βατό αντίπαλο. Με ό,τι σημαίνει αυτό για το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα ενός ποδοσφαιρικού οργανισμού… Θυμίζω, όμως, την ουσία: εδώ που έφτασε η σεζόν τα ματς δεν συζητιούνται, παίζονται και ό,τι βγει…
***************
Βρέθηκα στο Περιστέρι. Η απόλαυση του ποδοσφαίρου. Ματς με σασπένς, με τέσσερα γκολ, με τους Περιστεριώτες ποδοσφαιρόφιλους να το ζουν και να το απολαμβάνουν. Μία βραδιά βγαλμένη από τις επιθυμίες ενός πραγματικού λάτρη του αθλήματος. Και ο κόσμος της ΑΕΚ; Άρχοντας. Και σε όγκο, και σε παλμό, και σε συνολική παρουσία. Παρά το γεγονός πως η διακύμανση στο σκορ δεν επέτρεπε χαλαρότητα ψυχής και έλλειψη άγχους από την πλευρά των φίλων της ΑΕΚ… Ας είναι. Νομίζω πως φέτος, μάλλον στα “μουλωχτά”, γίνεται δουλειά για κάτι πολύ καλό στην Ενωσίτικη κερκίδα. Το είδαν όλοι αυτό και στις Σέρρες, και στο Βόλο, πιστοποιήθηκε και στο Περιστέρι απέναντι σε δυνατούς και ψωμωμένους αντιπάλους οπαδούς (είτε οργανωμένους, είτε μη). Το ματς της Κυριακής είναι ένα καλό δείγμα για το ποδόσφαιρο που όλοι θα θέλαμε, αλλά δεν πασχίζουν και τόσοι πολλοί όσο χρειάζεται για να το έχουμε μόνιμα και παντού. Το να είμαστε θερμοί δεν είναι πρόβλημα, ίσα ίσα χρειάζεται αυτή η θέρμη γιατί κάνει τη διαφορά από όλα τα άλλα νερόβραστα της καθημερινότητας στην Ελλάδα, το πώς το εκδηλώνουμε αυτό και εναντίον ποιων είναι η ουσία του προβλήματος… Ας (μην) είναι…
