Μουσείο Ιστορίας της ΑΕΚ: Στέλιος Σεραφείδης (photos)
Συνεχίζουμε τη δράση «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» με το αφιέρωμα σε έναν από τους γίγαντες του συλλόγου, τον Στέλιο Σεραφείδη.
Στέλιος Σεραφείδης
Ο Στέλιος Σεραφείδης γεννιέται στον Γκάζι στις 6 Αυγούστου 1935 (σε αρκετές πηγές αναφέρεται λανθασμένα ως έτος γέννησης το 1936). Οι οικογένειά του, πρόσφυγες από τον Πόντο, μετακομίζει όταν ο Στέλιος είναι μικρό παιδί στο Αιγάλεω, όπου θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του.
Το 1942, στην Κατοχή, φεύγει από τη ζωή ο πατέρας του Θόδωρος αλλά και τρία από τα αδέλφια του. Η μητέρα του Σοφία μένει να παλεύει μόνη με τα τέσσερα εναπομείναντα αγόρια της: τον Γρηγόρη, τον Παναγιώτη, τον Λάμπη και τον Στέλιο. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι τα παιδικά χρόνια του Στέλιου είναι ιδιαίτερα δύσκολα. Κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού, αχθοφόρος, νερουλάς, κουλουρτζής, μικροπωλητής, στιλβωτής, ό,τι μπορεί προκειμένου να συμβάλει κι εκείνος στο νοικοκυριό.
Στις αλάνες του Αιγάλεω κάνει και την πρώτη του γνωριμία με τη μπάλα. Στο παιχνίδι εκεί ο μικρός Στέλιος έχει μία ευχή και κατάρα μαζί: τον κατά 8 χρόνια μεγαλύτερο αδελφό του, τον Λάμπη. Ο Λάμπης ξεχειλίζει από ταλέντο, είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου, που ντριμπλάρει και σκοράρει όπως και όποτε θέλει. Χάρη στον Λάμπη ο Στέλιος έχει εξασφαλισμένη θέση στο παιχνίδι – αλλά και την αμείλικτη σύγκριση. Ο ίδιος, μολονότι προσπαθεί να μιμηθεί τον αδελφό του, δεν έχει ούτε την ταχύτητα ούτε το ταλέντο του. Προκειμένου λοιπόν να μπορέσει να «σταθεί» στην αλάνα, αναγκάζεται, παρά την επιθυμία του να παίζει «μέσα», να συμβιβαστεί με τη μόνη θέση που τα καταφέρνει καλά: εκείνη του τερματοφύλακα.
Το 1947, σε ηλικία ούτε 12 ετών, εγγράφεται στην Προοδευτική Αιγάλεω. Την επόμενη χρονιά δοκιμάζεται σε μία προπόνηση της πρώτης ομάδας της περιοχής, του Α.Ο. Αιγάλεω, όπου είναι προπονητής ο παλιός άσος της Α.Ε.Κ. Μίμης Σέλτσικας, ο οποίος διακρίνει το ταλέντο του, δουλεύει μαζί του και σιγά σιγά τον προωθεί στη γ’ ομάδα. Το 1950 μεταγράφεται στον Απόλλωνα, όπου αγωνίζεται ο αδελφός του Λάμπης και είναι ήδη καταξιωμένος ως ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς του πρωταθλήματος.
Την επόμενη χρονιά ο Λάμπης μεταγράφεται στην Α.Ε.Κ., στην πιο πολύκροτη μεταγραφή της περιόδου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τότε ότι τη μεγάλη καριέρα στην Ένωση δεν πρόκειται να την κάνει η «βεντέτα» Λάμπης, αλλά ο άγνωστος έφηβος Στέλιος Σεραφείδης, που τον ακολουθεί στην Ένωση και εγγράφεται στα τσικό της ομάδας!
Στα εφηβικά της Α.Ε.Κ. ο Στέλιος Σεραφείδης ξεκινάει δουλεία υπό την επίβλεψη του επί δεκαετίες αρχι-προπονητή των τμημάτων υποδομής του συλλόγου, Γιώργου Δαϊσπάγγου. Σιγά σιγά αρχίζει και παίρνει συμμετοχές, πρώτα στη γ’ ομάδα το 1953 και κατόπιν στη β’ το 1954. Στα τέλη του 1954 καλείται να αντικαταστήσει τον Κρέοντα Κρεούζα ως τερματοφύλακας της α’ ομάδας και «αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά». Καθιερώνεται αμέσως ως ο βασικός γκολκίπερ των κιτρινόμαυρων γκολπόστ, θέση που διατηρεί για πολλά χρόνια. Την ίδια χρονιά, το 1955, καλείται και στην εθνική Νέων, με την οποία αγωνίζεται εναντίον της αντίστοιχης της Γιουγκοσλαβίας και μάλιστα αποκρούει πέναλτι.
Διακρίνεται ιδιαίτερα για την ευλυγισία και τα αντανακλαστικά του, καθώς και τη δυνατότητά του να «διαβάζει» τις φάσεις και να έχει καλές τοποθετήσεις. Παρά το σχετικά περιορισμένο ύψος του, λόγω του θάρρους και του… τσαμπουκά του είναι καλός και στις εξόδους. Σε αυτόν τον τσαμπουκά οφείλεται άλλωστε και το προσωνύμιο «αγριόγατος» που του δίνουν οι φίλαθλοι και ο Τύπος. Είναι επίσης από τους πρώτους γκολκίπερ στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που δίνει έμφαση στο παιχνίδι με τα πόδια. Στη σύγχρονη εποχή αυτή είναι μια δεξιότητα απαραίτητη για όλους τους τερματοφύλακες. Στα χρόνια που αγωνίζεται ο Σεραφείδης, λόγω και των διαφορετικών κανονισμών, ελάχιστοι τερματοφύλακες διαθέτουν αυτό το στοιχείο στο παιχνίδι τους. Εκείνος το έχει. Δεν πήγαν λοιπόν τελείως χαμένες οι πολυετείς προσπάθειές του να παίξει «μέσα».
Αποτελεί κοινή διαπίστωση, θα το πει άλλωστε και ο ίδιος πολλές φορές, ότι με την πάροδο των ετών γίνεται όλο και καλύτερος τερματοφύλακας. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν σταματάει ποτέ να δουλεύει σκληρά. Από τη μία συνεχίζει να μελετάει άλλους γκολκίπερ, να παίρνει από εκείνους στοιχεία που εξελίσσουν και εμπλουτίζουν το παιχνίδι του. Από την άλλη δεν σταματάει ούτε μέρα να προπονείται εντατικά και ατομικά. Σε όλη τη ζωή του, ακόμη και μετά το τέλος της καριέρας του, έχει τη ρουτίνα να σηκώνεται κάθε πρωί στις 6 και να ανεβαίνει στην ταράτσα του σπιτιού του, όπου για μία ώρα κάνει ασκήσεις που αποσκοπούν στην ενδυνάμωση και την πλαστικότητα του σώματός του. Μετά πηγαίνει για προπόνηση και με την υπόλοιπη ομάδα.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο Στέλιος Σεραφείδης γνωρίζει και ερωτεύεται κεραυνοβόλα ένα κορίτσι στη γειτονιά του, την Αντιγόνη. Μολονότι ο ίδιος έχει «καλό σκοπό», οι γονείς της ούτε που θέλουν να ακούσουν. Δεν είναι μόνο ότι η Αντιγόνη είναι ακόμη μόλις 17 ετών. Είναι κυρίως ότι, σε αντίθεση με τη σύγχρονη εποχή που αποτελούν πρόσωπα προβολής, οι ποδοσφαιριστές την εποχή που συζητάμε έχουν κακή φήμη και το ποδόσφαιρο θεωρείται «το άθλημα των αλητών». Η αλήθεια είναι ότι δεν βοηθάει ιδιαίτερα την προσπάθεια του Στέλιου ούτε η φήμη του αδελφού του, του Λάμπη, ο οποίος κάνει ζωή άστατη, με ξενύχτια, κέντρα διασκέδασης κλπ.
Ο Στέλιος κι η Αντιγόνη είναι όμως… ενωμένοι και αποφασισμένοι. Έτσι, μετά από 2-3 απειλές να «κλεφτούν», πείθουν τους γονείς της να συναινέσουν στον γάμο, ο οποίος προγραμματίζεται για το τέλος Ιουνίου του 1960. Λογαριάζουν όμως χωρίς να λάβουν υπ’ όψη τη δεύτερη αγαπημένη του Στέλιου… την Α.Ε.Κ.! Την εποχή εκείνη η Ένωση δείχνει σίγουρη πρωταθλήτρια. Την τελευταία αγωνιστική της αρκεί ένας βαθμός στη Νέα Σμύρνη εναντίον του αδιάφορου Πανιωνίου για την τυπική στέψη. Ο Σεραφείδης οδεύει λοιπόν για διπλό εορτασμό, του πρωταθλήματος με την Α.Ε.Κ. και την επόμενη μέρα του γάμου με την Αντιγόνη.
Όπως συχνά γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, η ζωή έχει άλλα σχέδια. Η Α.Ε.Κ. χάνει απροσδόκητα από τον Πανιώνιο, ο τίτλος καταλήγει στον Παναθηναϊκό και ο Στέλιος Σεραφείδης την επόμενη μέρα όχι να παντρευτεί, ούτε καν να βγει από το σπίτι του! Τελικά βέβαια ο γάμος γίνεται και εξελίσσεται ευτυχισμένος και το ζευγάρι αποκτά από αυτόν τρία παιδιά, τη Σοφία, τον Θόδωρο και τον Δημήτρη.
Ο Στέλιος Σεραφείδης θα αγωνιστεί στην Α.Ε.Κ. σχεδόν μία εικοσαετία και θα κατακτήσει τρία πρωταθλήματα (1963,1968, 1971) και ισάριθμα κύπελλα (1956,1964,1966) ενώ θα αγωνιστεί και στην Εθνική Ελλάδας το 1963. «Αποστρατεύεται» το 1972 από τον Μπράνκο Στάνκοβιτς σε ηλικία 37 ετών, μολονότι ο ίδιος θεωρεί ότι έχει ακόμη τη δυνατότητα να αγωνιστεί για μερικά χρόνια ακόμη. Φυσικά, η περίπτωση να συνεχίσει την καριέρα του σε άλλη ομάδα δεν υπάρχει ούτε ως σκέψη στο μυαλό του. Οι περισσότεροι σημαντικοί ποδοσφαιριστές των μεγάλων συλλόγων κλείνουν την καριέρα τους σε ομάδες χαμηλότερης δυναμικής. Αλλά αυτά είναι για άλλους – όχι για τον Σεραφείδη.
Η προσφορά του στην Ένωση δεν σταματάει όμως με το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας. Με το που κρεμάει τα γάντια του παραμένει στον σύλλογο ως προπονητής τερματοφυλάκων της πρώτης ομάδας ή προπονητής στα τμήματα υποδομής. Δεκάδες παίκτες που παίζουν αργότερα στην πρώτη ομάδα έχουν να θυμούνται την πατρική παρουσία του κυρ-Στέλιου και την καθοδήγησή του.
Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της πολυετούς θητείας του ως προπονητή, ο Στέλιος Σεραφείδης παραμένει κοντά στην Α.Ε.Κ. Διατελεί για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων ενώ δεν λείπει ποτέ από το γήπεδο όταν αγωνίζεται – τόσο εντός όσο και εκτός έδρας – όχι μόνο η ομάδα ποδοσφαίρου αλλά και του μπάσκετ και των άλλων σπορ!
Θα φύγει από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 2022 μετά από μάχη με τον καρκίνο. Δυστυχώς δεν προλαβαίνει τα εγκαίνια του νέου γηπέδου, της Αγια-Σοφιάς, που γίνονται τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Συνιστά όμως μικρή παρηγοριά ότι προλαβαίνει να δει τη μορφή του στον έναν από τους τέσσερις πυλώνες του, τρόπος με τον οποίο η Α.Ε.Κ. τιμά την τεράστια προσφορά του στον σύλλογο. Επίσης, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, η ΠΑΕ Α.Ε.Κ. εγκαινιάζει το προπονητικό της κέντρο στα Σπάτα, το οποίο έχει ονοματιστεί προς τιμήν του «Σεραφείδειον».
Η μεγαλύτερη όμως τιμή για τον Στέλιο Σεραφείδη είναι η καθολική αναγνώρισή του από τους Ενωσίτες, που έβλεπαν πάντοτε στο πρόσωπό του, πρώτα και πάνω απ’ όλα, έναν οπαδό του συλλόγου, έναν δια βίου σωματοφύλακα της Α.Ε.Κ., που ήταν έτοιμος να πέσει στη φωτιά για εκείνη.
Θα ζει πάντα στις μνήμες και στις καρδιές μας και θα μας θυμίζει ότι, όσο και να αγαπάμε την Α.Ε.Κ., πάντα υπάρχει περιθώριο να την αγαπήσουμε κι άλλο.
