Δεν μπορούσε…
Η πρώτη πραγματικά δύσκολη βραδιά ήρθε για τους ΑΕΚτζήδες, αλλά και για το ίδιο το αγωνιστικό τμήμα. Και δεν λέω εκείνη μετά την ήττα από την Τσέλιε, για τον πολύ απλό λόγο πως τότε το άμεσο πρόγραμμα δεν ήταν της ίδιας δυσκολίας με αυτό που είναι τώρα (Αμπερντίν και Ολυμπιακός, οι αμέσως επόμενες υποχρεώσεις, με πιθανές γκέλες να επιβαρύνουν αρκετά τα πράγματα…).
Για να τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά. H AEK δεν μπόρεσε να «βραχυκλώσει» εξαρχής τον ΠΑΟΚ. Έχασε μεν ευκαιρίες, είχε το δοκάρι, αλλά το γεγονός πως δεν αξιοποίησε αυτές τις φάσεις δεν είναι κάτι που μπορούμε να αψηφήσουμε. Και το χειρότερο είναι πως δεν ήταν αυτό το σημείο κλειδί της ήττας.
Γιατί όταν μία ομάδα είναι καλά και λάθη να κάνει, και γκολ να δεχτεί, πεισμώνει, καταλαβαίνει η ίδια πρώτη πως είναι εκτός λογικής το σκορ, και έτσι μετά «μασάει σίδερα». Αλλά, πατάει πάνω στην ήδη καλή εικόνα που είχε στα προηγούμενα λεπτά μίας τέτοιας αναμέτρησης… Η ΑΕΚ δεν αντέδρασε έτσι, γιατί δεν μπορούσε. Και πρέπει να αναζητηθεί η αιτία. Επομένως, το μεγάλο θέμα που προκύπτει μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ είναι η αναζήτηση των αιτιών της εικόνας ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Είναι συγκυριακό ή δομικό το πρόβλημα; Κάνει η ομάδα κάποια κοιλιά πληρώνοντας το εξαναγκαστικό φορτσάρισμα μέσα στο καλοκαίρι (για να μπορέσει να προκριθεί στους ομίλους της Ευρώπης) ή έχει εξαντλήσει ήδη ο κόουτς της τα όποια τρικ και η ομάδα μπήκε σε μία στασιμότητα μόνιμη; Πιστεύω, θέλω, ελπίζω, να ισχύει το πρώτο.
Η βαθμολογία της Super League 1 δεν είναι αποτρεπτική. Μέχρι να φτάσουμε σε προχωρημένο στάδιο του αγώνα με τον ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια η ΑΕΚ ήταν ακόμα πρώτη. Τώρα υστερεί μόλις ένα πόντο από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ… Σιγά τα ωά, θα μπορούσαμε να πούμε. Η βαθμολογία, όμως, είναι αντιπροσωπευτική. Μία ΑΕΚ που χτίζεται, μία ΑΕΚ που εδώ και κάποιες εβδομάδες δεν είναι στην κατάσταση που θα θέλαμε, μία ΑΕΚ που δεν είναι σε θέση να αποτρέψει τους αντίπαλους από το να κάνουν το παιχνίδι τους, δεν θα μπορούσε να είναι στην κορυφή. Και επειδή ο ΠΑΟΚ δεν είναι Κηφισιά (και ας κάνει αυτή ένα πολύ καλό πρωτάθλημα), ήρθε η ήττα. Με τον τρόπο που ήρθε. Καταλαβαίνουμε πως δεν έχει νόημα να στεκόμαστε στο πρώτο ημίχρονο, στις ευκαιρίες της ΑΕΚ, γιατί και πέρυσι αυτά κάναμε και στο τέλος είχαμε να νικήσουμε από τα τέλη Φλεβάρη… Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα δύο ημιχρόνων, συν τις καθυστερήσεις.
Ο Νίκολιτς, από την πλευρά του, σύμφωνα με τις δηλώσεις που έκανε μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ φαίνεται να κατάλαβε τις δυσκολίες της περίστασης. Και ενώ έχει δίκιο σε αυτά του τα λόγια, δηλαδή πως «ήταν ένα περίεργο παιχνίδι. Είδα τα στατιστικά. Στο πρώτο ημίχρονο είχαμε δοκάρι, ευκαιρίες. Την ίδια περίοδο ο ΠΑΟΚ δεν έκανε κάτι ουσιαστικά ο ίδιος. Εμείς κάναμε λάθη. Δεχθήκαμε ένα τέρμα από δικό μας σφάλμα, δεν πήραμε το… ριμπάουντ», η ουσία (επιμένω…) βρίσκεται σε αυτή την αποστροφή του λόγου του «δεν μπορούσαμε να ανακάμψουμε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Έμαθα πράγματα για την ομάδα». Περιμένουμε όλοι να δούμε τι έμαθε και πώς θα αντιμετωπίσει αυτά που ανέκυψαν από τη γνώση που απέκτησε..
Ο ΠΑΟΚ, μάλλον, δεν ένιωσε ποτέ να χάνει τον έλεγχο. Ούτε πλήρωσε τις ευκαιρίες της ΑΕΚ. Και όταν προηγήθηκε τελείωσε την υπόθεση πολύ πιo άνετα από όσο θα περίμενε και ο πιο φανατικός του οπαδός… Γιατί; Μήπως θάμπωσε το πανελλήνιο με την εμφάνισή του; Όχι, βέβαια. Αλλά, απέδειξε πάνω στο χορτάρι τη σημασία της σοβαρότητας και της έξυπνης διαχείρισης. Έτσι ο Λουτσέσκου μέσα σε λίγες εβδομάδες έγινε ξανά ήρωας, ενώ πολλοί δικοί μας τα έβαλαν με τον Νίκολιτς. Η προπονητολογία θυμίζει ξερόχορτα που άναψαν σε μία μικρή φωτιά. Ακόμα αυτή αντιμετωπίζεται γιατί το λάστιχο είναι δίπλα. Αν όμως η ΑΕΚ αδρανήσει, η φωτιά θα επεκταθεί και τότε… Για αυτό τώρα ανασύνταξη, άλλη νοοτροπία, περισσότερο πάθος και αυτοσεβασμός… Γιατί όταν μία ομάδα δεν είναι σε καλό φεγγάρι, αν είναι σοβαρή και κάνει τα στοιχειώδη μπορεί να αποφύγει πολλά δεινά… Η ΑΕΚ την Κυριακή, στην επανάληψη ειδικά, δεν έκανε ούτε τα στοιχειώδη, ειδικά όταν είχε τη μπάλα… Άρα…
