Αδιάβαστος, εκτέθηκε από την αρχή ο Νίκολιτς

Αν θέλω να είμαι μετριοπαθής, θα πω ότι είδαμε ένα σοκαριστικό παιχνίδι. Όχι επειδή η ομάδα μας έχασε. Αυτά υπάρχουν στο ποδόσφαιρο και δεν είναι καινούργια για εμάς. Όμως το να υπάρχει τόση εμμονή και εμπάθεια στο πρόσωπο του Γιόνσον – που επιδεικτικότατα ήταν και στην αποστολή -, το να μένει μέσα στο παιχνίδι αυτός ο ανέτοιμος ή τέως παίκτης Γκρούγιτς μέχρι το ογδόντα και με σωρεία λαθών στο παίξιμο του, και βέβαια το ότι η ομάδα μας στο δεύτερο μέρος δεν έβγαλε ούτε μία επίθεση, απλά με ξεπερνούν. Και κορύφωσα το σοκ μου, διότι πρώτη φορά σε γήπεδο έφυγα πριν τελειώσει ο αγώνας.

Η ΑΕΚ κατέβηκε με μια ενδεκάδα θεωρητικά επιθετική, αλλά χωρίς κέντρο. Ή μάλλον με ένα κέντρο πάρα πολύ αργό και άνευρο. Αυτό το κέντρο δημιούργησε δύσκολες καταστάσεις στην αμυντική λειτουργία αλλά και δεν μπορούσε να σπάσει τη μπάλα προς τους επιθετικούς, κύρια τους ακραίους, που φαινόντουσαν καρικατούρες. Την ώρα που ο Γιόβιτς επαναλάμβανε ένα καλό παιχνίδι. Η αμυντική μας λειτουργία ήταν κάκιστη και με πολλά λάθη. Στην ουσία δημιουργούσαμε τις ευκαιρίες του ΠΑΟΚ. Την γλυτώναμε όμως. Είτε με άστοχα μακρινά σουτ του αντιπάλου, είτε με τον Στρακόσα.

Σε όλο το πρώτο μέρος, είχαμε έναν υπερπαίκτη που λεγόταν Βίντα, που έκανε τα πάντα. Όχι μόνο για τη θέση του αλλά και για να καλύψει τον ανέτοιμο Μουκουντί. Όπως βέβαια και για να μπαλώσει την κακή αμυντική λειτουργία του κέντρου. Νάταν μόνο αυτό; Ακόμα και στην ανάπτυξη βοηθούσε, η οποία έφερε και τρεις μεγάλες ευκαιρίες, που όμως δεν είχαν θετική κατάληξη. Αν είχε μπει κάποιο γκολ, θα λέγαμε άλλα;

Δεν νομίζω φίλοι κι αδελφοί. Μπορεί η ΑΕΚ να εδικαιούτο κάποιου γκολ, όμως θα μπορούσε και να έχει φάει. Άρα δεν θέλω να μιλάμε για κακή τύχη ή συζεύξεις πλανητών. Διότι ο ΠΑΟΚ ήταν σταθερά καλύτερος σε όλο το πρώτο μέρος, πιο ομάδα μέσα στο γήπεδο κι απλά περίμενε. Τι; Την ΑΕΚ που δεν την ήξερε τόσο καλά. Κι ήξερε ότι θα υποφέρει. Λόγω Φιλαδέλφειας και λόγω κόσμου. Ήταν διαβασμένος στο θέμα αυτό. Το ξεπέρασε κι ευτύχησε να προηγηθεί. Θα μπορούσε να είχε πάει και με ισοπαλία στα αποδυτήρια.

Λεπτομέρεια είναι αυτό. Διότι ήρθε και το δεύτερο μέρος. Στο οποίο φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Νίκολιτς ήταν αδιάβαστος από την αρχή ή ότι θα πήγαινε να βάλει ένα γκολ και μετά να το κρατήσει. Το περίφημο : Μου αρέσει η νίκη όπως και να έρθει. Εκτέθηκε ο προπονητής μας. Με τον Γκρούγιτς, με τον ανέτοιμο Μουκουντί, με τις τέσσερις μαζεμένες αλλαγές λες κι έπαιζε playstation, και φυσικά με την ξεροκεφαλιά του και την εμμονικότητα του. Η ΑΕΚ, όπως ξαναείπα, δεν έκανε ούτε μία επίθεση στο δεύτερο μέρος.

Και κινδύνεψε με συντριβή. Σώθηκε είτε διότι ο αντίπαλος δεν το πίστεψε, είτε διότι ο Στρακόσα με τον Βίντα ξεπέρασαν εαυτούς. Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο, κι ήταν αδύνατο είτε να κρατηθεί η μπάλα, είτε να σπάσει ο ρυθμός. Φυσικά το λάθος του Μουκουντί που έφερε το δεύτερο γκολ, σίγουρα επηρέασε όλη την ομάδα, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Διότι φάνηκε ότι η ομάδα είναι εγκλωβισμένη σε προπονητή με εμμονές, που καλά κάνει και τις έχει αλλά ας τις κρατήσει για το δωμάτιο του. Δεν είναι λίγο να αχρηστεύεις δυο παίκτες που πληρώνονται από τον σύλλογο : Γιόνσον και Μήτογλου.

Φτάσαμε τώρα σε δύσκολη κατάσταση. Κι είμαστε και προειδοποιημένοι από το χωριό που λέγεται Τσέλιε κι από μια ομαδούλα που λέγεται Κηφισιά. Η Αμπερντίν φαντάζει ματς ζωής πριν το τηγάνι, που ας μην κάνω πρόβλεψη σκορ ακόμα. Το σίγουρο είναι ότι θα υποφέρουμε, χώρια που είδα πλέον και τον κόσμο – μέσα κι εγώ – ότι αρχίζει και χάνει την πίστη του. Διότι για τον Οκτώβριο δεν φοβόταν ο Νικολιτς. Την ώρα που δεν είχε παίξει ντέρμπι, ούτε με μεγαθήρια. Ούτε και ο αντίπαλος έκανε κάτι εξωγήινο. Στρωτά άλλαζε τη μπάλα στο κέντρο και περίμενε.

Εσύ τι έκανες; Έπαιζες το πουλί σου Νίκολιτς. Κι έχασες και τον Μουκουντί διότι δήθεν εμπιστεύεσαι όλους τους παίκτες. Ρε βάλε τον Χρυσόπουλο κι ας κάνει λάθη. Ρε βγάλε τον Γκρούγιτς εγκαίρως. Για πλάκα μέτρησα δέκα πουλήματα μπάλας. Ρε χέσε μας με τον Πήλιο. Και καθίστε εκεί με την κουκουβάγια τον Καταλανό, και βάλτε σωματική διάπλαση στην ομάδα και ταχύτητα. Άντε με τις μισοριξιές που μπήκανε απέναντι στον Μεϊτέ και στον Καμαρά.