Η ΑΕΚ χτύπαγε σαν κόμπρα με αιχμή του δόρατος τον Κοϊτά
Μαγική ΑΕΚ. Ονειρική, βγαλμένη από τα πιο κρυφά όνειρα μας. Ομάδα του μαέστρου προπονητή της, που κάνει και οικονομία δυνάμεων και παιχνιδιών εν όψει της δύσκολης ελληνικής διαιτητικής πραγματικότητας που αντιμετωπίζουμε. Ομάδα που εμφάνισε μια τέλεια τακτική αλλά και όλους τους παίκτες της σχεδόν, σε άριστη απόδοση. Ακόμη κι αυτοί που ατομικά υστέρησαν, πρόσφεραν στην τακτική.
Η ομάδα μας μπήκε πολύ αποφασιστικά και με διάθεση να κερδίσει. Ήταν μια ολοκληρωτική νίκη που κατακτήθηκε με πολύ διάβασμα και πολλή αφοσίωση στην τακτική : Η Τσέλιε ήταν βαθιά μελετημένη, οπότε η ταχύτητα της και το παιχνίδι της στο έναν με έναν, απλά αντιμετωπίστηκε με μπόλικες αλληλοκαλύψεις και με χτύπημα στις αντεπιθέσεις.
Βεβαίως και υπήρχε ρέντα στο παιχνίδι μας, στο γρήγορο γκολ ή σε αυτό του Γκατσίνοβιτς, αλλά και πόσα δεν χάθηκαν. Από τρομερές αντιδράσεις και απίστευτες αντεπιθέσεις. Έβλεπα το σκορ όταν ήταν 0-1, κι έλεγα ότι θα έπρεπε να είναι 0-3. Έβλεπα το 0-2, κι έλεγα κρίμα που δεν είναι 0-4. Κι έβλεπα το ημιχρόνιο να τελειώνει 0-3, ενώ περίμενα σκορ πόλο. Όλα αυτά λόγω του καταπληκτικού σήμερα Βάργκα και του φοβερού Πινέδα, που τους ακολούθησαν οι Ρότα και Πήλιος, καθώς και το άναρχο αλλά μπόλικα αποτελεσματικό τρέξιμο και πρεσάρισμα του Γκατσίνοβιτς.
Και να έχει για καμιά ώρα την κατοχή της μπάλας η Τσέλιε, αλλά να μην απειλεί πουθενά. Η ΑΕΚ να την βλέπει, λες να της άφηνε τη μπάλα, και να την χτυπάει σαν κόμπρα με αιχμή του δόρατος την ταχύτητα του Κοϊτά. Αλλά και την άριστη συνεργασία των δυο φορ της. Φυσικά όλη η ομάδα υποστηρίχτηκε από το κεντρικό της δίδυμο, που έσβηνε κάθε προσπάθεια που πέρναγε από το κέντρο. Ένα κέντρο που στην αρχή εμφάνισε κάποια κενά σε χώρους, αλλά μάλλον ήταν η παγίδα της ερήμου.
Όταν το σκορ έγινε 0-4, μετά από άλλη μια τρομερή εκτέλεση φάουλ του Μαρίν, περίμενα και τον Γιόβιτς αλλά δεν…Δεν λέει να πάρει μπρος…Τι να κάνουμε…Ας ελπίσουμε…Ότι οι… χοντροί φορμαρίζονται για πιο μεγάλα παιχνίδια. Που θα έρθουν σίγουρα, αφού στην Ευρώπη η πρόκριση κλείδωσε και οδεύουμε για Μαδρίτη. Σε μια σεζόν που πλέον η ΑΕΚ ξεπερνάει όχι μόνο το ταβάνι της αλλά και την ίδια την ύπαρξη της.
Κι όσο προχώραγε το παιχνίδι, η ΑΕΚ πάταγε ακόμα καλύτερα στο γήπεδο ενώ ο Νίκολιτς άρχισε και τις αλλαγές τόσο για διαχείριση ρόστερ όσο και δυνάμεων. Χωρίς η ομάδα μας να χάνει τακτικά, είτε αμυντικά είτε επιθετικά. Και να δείχνει το απόλυτο αφεντικό του παιχνιδιού, σημειολογία που απεδείχθη από τα δυο γυρίσματα του Μουκουντί στον Στρακόσα με το στήθος. Ναι, η ΑΕΚ έπαιζε με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση αλλά και με πολύ σκληρό μέταλλο. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος εκτός φυσικά από το αποτέλεσμα, που για να είμαστε ειλικρινείς το περιμέναμε όχι βέβαια σε αυτή την έκταση. Το κέρδος της ψυχολογίας θα είναι βασικό όπλο μας στα μπαράζ με τους μιλημένους διαιτητές να υποστηρίξουν το χωριό της Μακεδονίας…
Πολλά πολλά συγχαρητήρια και ζήτω ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ.
