Author: Kostas Marountas

Έγινε και αυτό. Για να τα λέμε και όλα, το να φέρεις 1-1 με τον Άρη εκτός έδρας δεν είναι σε καμία περίπτωση επιτυχία, αλλά είναι και πολύ παράτολμο να το πεις αποτυχία. Και το κάθε συμπέρασμα έχει πάντα να κάνει και με τον αντίπαλο…

Διαπιστώνω και εγώ αυτές τις μέρες, όπως οι περισσότεροι άλλωστε…, πως ακόμα οι γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων εξακολουθούν να ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ πολύ από μεγάλο αριθμό ανθρώπων που διαβιώνουν στον ελλαδικό χώρο.

Εδώ και πολλά χρόνια το έχουμε καταλάβει και το έχουμε εμπεδώσει (σε ικανοποιητικό βαθμό θα έλεγα…) πως τα καλύτερα μαθήματα στον ομαδικό αθλητισμό είναι εκείνα που γίνονται μετά από νίκες. Παρά μετά από ήττες… Η μπασκετική ΑΕΚ νίκησε τον Άρη εντός έδρας με 82-76, έκανε εορταστικό δώρο στους φίλους της με μία σημαντική (βαθμολογικής υφής) νίκη. Με αφορμή αυτή την αναμέτρηση μπορούμε να πούμε κάποια πράγματα νομίζω, με βατήρα το ματς και γνώμονα τα μελλούμενα…

“Χρειάζεται πάντα μία δόση τρέλας για να αντιμετωπίσεις το πεπρωμένο” (Μαργκρίτ Γιουρσενάρ)

Μόνο με τέτοιες ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ, υποθετικές μεν, αλλά με ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ αξία, καταλαβαίνουμε καλύτερα ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ. Πάμε, λοιπόν: αν ερχόταν κάποιος το πρωί της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ακόμα και το μεσημέρι… (ΔΕΝ θα τα χαλάσουμε εκεί…), και μας έλεγε “σήμερα η ΑΕΚ θα περάσει ΑΕΡΑ από την έδρα του Παναιτωλικού, και θα σκοράρουν δύο φορές ο ΛΙΟΥΜΠΙΣΙΤΣ και μία ο ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ”, ποια θα ήταν η ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΗ απάντηση που θα του δίναμε; Το “ΦΥΓΕ από εδώ ρε μαλ..κα” θα συναγωνιζόταν