Author: Steven Avramidis

Χθες στο γήπεδο, μου έλειψες πατέρα. Πολύ. Με είχες πάει με την ομαδάρα του Φάντροκ κι είχες δίκιο σε ό,τι μου είχες πει. Χθες ήθελα εγώ να σε πήγαινα στο γήπεδο. Να δεις κάτι που ούτε στα τρελά σου όνειρα δεν είχες φανταστεί. Όπως κι εγώ άλλωστε. Να δεις την ομαδάρα του Νίκολιτς, να δεις μια ομαδάρα που ακόμα δεν έχει συμπληρώσει όλο το δυναμικό της. Ξέρεις τι να περιμένεις από τον Αριάγκα; Τον Βιτάλις;

Το είδαμε κι αυτό. Κάποιοι το περίμεναν, κάποιοι άλλοι όχι. Μια ΑΕΚ απαράδεκτη, λιγόψυχη, μισοπλέμονη, που την έπαιξε όπως ήθελε ένας Τετέι κι ένας αντίπαλος με δέκα παίκτες, που δεν ήθελε να χάσει. Μια ΑΕΚ που μας πρόδωσε σε ένα παιχνίδι, που θα μπορούσε να κλειδώσει το πρωτάθλημα. Όλοι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων.

Τα πράματα απεδόθησαν με την θεϊκή δικαιοσύνη : Το χωριό υπεκλίθη κι ο Λουτσέσκου έπεσε στην αγκαλιά του Νίκολιτς. Η π@@@ δεν ήταν μικρή, ήταν μια π@@@ σε επίπεδο αγκώνα, με την υπόσχεση να είναι μεγαλύτερη στην Τούμπα. Εκεί που θα είναι πλήρως διαλυμένος ο γάβρος του βορρά και θα σηκωθούν οι κότες που έχουν κλεμμένο τον δικέφαλο αντί για πετεινάρι, και θα χειροκροτούν την πρωταθλήτρια. Στα 100 τους χρόνια με όλη την διαιτησία πιασμένη

Κάθεσαι να γράψεις μια κριτική αγώνα. Κι αιωρείσαι μεταξύ του οπαδισμού, του συναισθήματος, του τεχνοκρατισμού και του ρεαλισμού. Χώρα που πρέπει να κατεβάσεις και τους σφυγμούς από τους τριακόσιους στο κανονικό. Τι να πρωτάξεις σε κείμενο, που δεν θα υποστεί διόρθωση από κάποιον πιο ήρεμο, πιο αποστασιοποιημένο; Τρέχα γύρευε…

Νομίζω ότι το ωραίο ταξίδι έλαβε τέλος. Τίποτα δεν μπορούμε να ζητήσουμε από μια ομάδα κι έναν προπονητή, που ξεπέρασαν τις δυνατότητες τους. Τόσο παικτικά όσο και αγωνιστικά. Δεν μπορείς να πας πουθενά με αυτήν την ταχυδύναμη και πουθενά με αυτήν την σωματοδομή. Είναι η διαφορά της ισπανικής λίγκας με την ελληνική στο φινάλε. Και φυσικά, αν μιλήσουμε για πρόσωπα, εντάξει ο Πινέδα που τα έδωσε όλα, κι εντάξει κι ο Μαρίν που μπαίνοντας στο