Τεράστια νίκη ψυχολογίας και μετάλλου

Ξεχάστε το αποτέλεσμα, ξεχάστε το θρίλερ, ξεχάστε όλα τα στατιστικά. Αυτά θα τα δούμε αργότερα. Κρατείστε τη μεγάλη εικόνα : Την τεράστια νίκη. Τον τεράστιο προπονητή. Τη νίκη του Μαέστρο. Θυμάστε κάτι σχετικό τώρα τελευταία; Από τον πάγκο; Θυμάστε άνθρωπο που μπορεί να καλύψει γλίστρημα τερματοφύλακα ; Μιλάμε για μια τεράστια κατάκτηση. Κύρια ψυχολογίας και μετάλλου. Διότι αυτό έχει κερδίσει η ΑΕΚ του Νίκολιτς.

Ναι, του Νίκολιτς. Που έδεσε χειροπόδαρα τον αντίπαλο και τον πολύ μεγάλο προπονητή του, κι όταν δεν είχαν αρχίσει οι μαλακίες στο τερέν, η ΑΕΚ κέρδιζε καθαρά και δικαιότατα με δυο γκολ διαφορά. Χωρίς να έχει κάποιον ιδιαίτερα διακριθέντα. Διότι η ΑΕΚ ήταν ομάδα κι όλοι λειτουργούσαν με αυτοπεποίθηση κι αλτρουισμό στο σχέδιο του Νίκολιτς. Μπορεί να φταίει ο προπονητής όταν ο Στρακόσα γλιστράει; Σαφώς και όχι. Όμως ο Στρακόσα σε κράτησε μέσα στο παιχνίδι με την απόκρουση του πέναλτι, που ήταν μεν υπερβολικό, όμως συνοδεύει τον κάκιστο Πήλιο, που συναγωνίστηκε τον Καλοσκάμη.

Από εκεί κι έπειτα, τι να πούμε για τον Πινέδα; Απλά κορυφαίος. Τι για τον Γιόβιτς, που πλέον αντικατέστησε στην ομάδα μας, σαν παγκόσμιος τον Βίντα. Τι να πούμε για τον Ρέλβας και τι για τον Γκατσίνοβιτς, που βαφτίστηκε δεύτερος επιθετικός. Μόνο υπόκλιση στους κορυφαίους, που γίνανε τέτοιοι από τον Νίκολιτς. Που τους τοποθετεί στις θέσεις βάσει των χαρακτηριστικών τους και τους εμψυχώνει, χωρίς να τους αγχώνει και χωρίς να τους ζητάει να πεθαίνουν με τη γλώσσα έξω.

Η ΑΕΚ ήταν ομαδάρα. Σαν συνέχεια του παιχνιδιού με τον Άρη και της Φλωρεντίας. Με άριστη τακτική και με πολύ δουλεμένο σχέδιο. Με μηδέν κινδύνους πίσω, με θαυμαστή αλληλοκάλυψη και με απίθανο παιχνίδι πάσας, που την έφερε να προηγηθεί. Ομαδάρα και να κινδυνεύεις να ισοφαριστείς; Ήταν πέναλτι αυτό; Όχι δεν ήταν. Αλλά και να ήταν, έδωσε το έναυσμα στον Στρακόσα να φανεί. Σα να ήθελε ο Θεός της μπάλας σήμερα να κερδίσει η ΑΕΚ αλλά να δείξει και τους ρολίστες του.

Ας πούμε τον Γιόβιτς με τα τρία γκολ. Ας πούμε τον Κοϊτά, που δεν έκανε τίποτα, αλλά πήρε ένα πέναλτι, διότι όλοι πήγαν στην Κανά και θέλανε να πιούνε. Οπότε κάτι έκανε ο Μεγάλος κι άνοιξε τις κάνουλες. Την ώρα που σε είχε τιμωρήσει με την υπερφίαλη αντιμετώπιση του αγώνα, που στο 0-2 και με αριθμητική υπεροχή, τρωγόσουνα με τις σάρκες σου. Την ώρα που ο μαέστρος έχει κάνει τις αλλαγές και υπερασπίζεται τα πάντα στο τερέν. Για να έχουμε ηρεμία κι εύκολη νίκη. Για να έχουμε κατοχή και κανένα κίνδυνο. Γλίστρημα και κόκκινη ο Μαρίν; Έλεος ρε βούρλα. Ηρεμήστε και πιστέψτε.

Από τις καλύτερες ΑΕΚ που έχω δει, όταν το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο. Και μέχρι να γίνει το 0-2. Ή μάλλον μέχρι να γλιστρήσει ο Στρακόσα. Ούτε ίχνος απειλής δεν υπήρχε. Ούτε καν εδαφική υπεροχή. Η ΑΕΚ ήταν κυρίαρχη, αναβοκατέβαζε τον ρυθμό και ρύθμιζε από πού θέλει να επιτεθεί ή να αφήσει τον αντίπαλο να την απειλήσει. Κανείς δεν κατάλαβε πώς ο ΠΑΟ μπήκε στο παιχνίδι. Ή μάλλον κατάλαβε, βλέποντας τα παιδαριώδη λάθη. Τα οποία δεν τα συγχωρώ, αλλά λέω δεν βαριέσαι αφού μίλησε με τον Θεό ο Νίκολιτς. Διότι υπάρχουν οι τίποτες ανάμεσα μας, που αν αυτό το παιχνίδι δεν το παίρναμε θα λέγανε κάτι για τον προπονητή. Που δεν θα είχε καμία ευθύνη για τα ατομικά λάθη και τα οποία τα διόρθωνε με έγκαιρες αλλαγές.

ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ