Author: Steven Avramidis

Δύσκολο παιχνίδι στη θεωρία. Ιταλική ομάδα εναντίον ελληνικής. Και μάλιστα με την ΑΕΚ να έχει γκελάρει με κάτι ψαράδες την προηγούμενη αγωνιστική. Άρα κι άγχος για να πάρει κάτι.

Το παιχνίδι ήταν δύσκολο. Στην θεωρία μιλάω. Λίγο η διακοπή, λίγο η υποχρεωτική διαχείριση εν όψει της δύσκολης εβδομάδας και λίγο η συγκινησιακή φόρτιση του μαλακώματος της εξέδρας λόγω Χιμένεθ καθώς και η παράδοση όταν γίνονται σεπτές τελετές βραβεύσεων, κάνανε όλους εμάς να είμαστε σκεπτικοί. Δηλαδή ορμητικοί αλλά με κάποιο κόφτη. Συν του ότι ήταν κι ένα παιχνίδι που το θέλαμε σαν budget (ναι, την άλλη Κυριακή δεν υπολογίζεται…).

Το συναίσθημα μετά το παιχνίδι, είναι απλά ένα τεράστιο ΟΥΦ της ανακούφισης. Τραγικό συναίσθημα. Που πλέον προκαλεί μια αηδία και μια βαριεστημάρα. Για την ΑΕΚ που δεν μπορεί να βρει ταχύτητα. Για την ΑΕΚ που δυσκολεύεται με οποιονδήποτε αντίπαλο, είτε αυτός είναι νεοφώτιστος, είτε τελευταίος. Για τις εμμονές του Νίκολιτς, που παρότι του λείπουν παίκτες, δεν χρησιμοποιεί κανονικό μπακ, συνεχίζει να προσβάλει τον Γιόνσον και ανέχεται τον Γιόβιτς μέχρι να μην μπορεί να πάρει ανάσα.

Το να κάνεις μιάμιση ώρα για να φτάσεις στο γήπεδο, μετά την δουλειά κιόλας, είναι τουλάχιστον ντροπή για αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με την ευθύνη του αγώνα και την υποχρεωτική νίκη. Διότι εσύ δούλεψες κι είπες να πας να δεις κάτι. Αυτοί δεν δούλεψαν τίποτα. Εδώ θα κλείσω το κομμάτι της παραγωγικότητας και της θεωρίας του τι έπρεπε να κάνει η ΑΕΚ.

Επιβεβαιώθηκε κι από τους πιο δύσπιστους, ότι η ομάδα μας είναι σε κρίση. Πολλή σοβαρή κρίση. Η αγωνιστική είναι φυσικά το τελευταίο, θα το δούμε αργότερα, αφού με τρεις μεταγραφές διορθώνεται. Η κρίση είναι στην διοίκηση κατ’ αρχήν, που δεν ξέρει πώς να προστατέψει τα υπάρχοντα της, τα περιουσιακά της στοιχεία, και βέβαια να διαχειριστεί έναν κανονικό προπονητή, που έχει έρθει από το παραπέτασμα. Φυσικά μετά, είναι στο τεχνικό τημ, που δεν ξέρει τι στόχο