Author: Steven Avramidis

Φυσικά κανείς λογικός άνθρωπος που διαβάζει εδώ, δεν θα περίμενε κριτική του αγώνα. Και φυσικά έτσι θα συμβεί, αφού ούτε τον αγώνα είδα αλλά και να τον έβλεπα δεν θα έγραφα. Τι να έλεγα δηλαδή; Ότι η ΑΕΚ κέρδισε την Ηλιούπολη στο 96;

Αυταπάτες δεν τρέφω ούτε κι έχω. Όμως ρε παιδιά, πόσο καιρό είχαμε να δούμε ένα σκορ 6-0 είτε στην Ελλάδα είτε στην Ευρώπη; Πόσο καιρό είχαμε να δούμε τέσσερα δοκάρια και τουλάχιστον τρεις αποκρούσεις των αντιπάλων πάνω στη γραμμή; Επειδή λοιπόν τα είδαμε, οφείλουμε να χαρούμε, να το απολαύσουμε και να δώσουμε συγχαρητήρια στην ομάδα και στην εταιρεία.

Αν θέλω να είμαι μετριοπαθής, θα πω ότι είδαμε ένα σοκαριστικό παιχνίδι. Όχι επειδή η ομάδα μας έχασε. Αυτά υπάρχουν στο ποδόσφαιρο και δεν είναι καινούργια για εμάς. Όμως το να υπάρχει τόση εμμονή και εμπάθεια στο πρόσωπο του Γιόνσον – που επιδεικτικότατα ήταν και στην αποστολή -, το να μένει μέσα στο παιχνίδι αυτός ο ανέτοιμος ή τέως παίκτης Γκρούγιτς μέχρι το ογδόντα και με σωρεία λαθών στο παίξιμο του, και βέβαια το ότι

Τέτοιο παιχνίδι είχαμε καιρό να δούμε. Μιλάμε για ματσάρα σε σχέση με την εξέλιξη, την αγωνία και την ανατροπή που πέτυχε η ομάδα μας. Και μάλιστα με δέκα παίκτες απέναντι σε αντίπαλο που προηγήθηκε με δυο γκολ διαφορά και σε διαιτησία 100-0 εις βάρος μας. Αυτό είναι χονδρικά η κεντρική ιδέα του αγώνα.

Και τρίτος παγκόσμιος πόλεμος να ξεκινήσει, ξέρετε τι θα γράφει ο Ριζοσπάστης πρωτοσέλιδα ; Για το δίκαιο των εργατών και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στη Δραπετσώνα. Γιατί το λέω αυτό; Διότι όλη την εβδομάδα μας πήδηξαν οι δημοσιογραφάρες της ΑΕΚ για τον Φωτιά και την επίδειξη δύναμης του Λανουά. Κι ότι έπρεπε να είμαστε συγκρατημένοι στο γήπεδο. Την ώρα που ο Φωτιάς είχε ορισθεί για τον αγώνα δέκα μέρες πριν τη Λάρισα. Και την ώρα που